De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Smalle Lowietje is hier geweest.’
De Cock reageerde verrast.
‘Persoonlijk?’
Jan Kusters trok een grimas.
‘Een iel, mager mannetje met een muizensmoeltje.’
De Cock lachte.
‘Dat is Lowie, ja. Wat wilde hij?’
‘Jou spreken. Het was nogal dringend, zei hij.’
De Cock knikte begrijpend.
‘Heeft hij verder nog iets gezegd?’
Jan Kusters schudde zijn hoofd.
‘De man deed nogal schichtig en was in luttele seconden weer het bureau uit.’
De Cock gniffelde.
‘Smalle Lowietje is een beetje allergisch voor politieuniformen.’ Hij legde vertrouwelijk zijn hand op de schouder van de wachtcommandant. ‘We gaan straks wel even naar hem toe. Ik wil eerst wat eten.’ Hij draaide zich naar Vledder. ‘Zou… eh, zou jij voor ons weer zo’n… zo’n eigeval willen klaarmaken?’
De jonge rechercheur knipoogde. ‘Een uitsmijter à la Vleddèr.’
‘Dat bedoel ik.’
Vledder beende naar de kantine en De Cock liep de trap op. Het was niet gebruikelijk, overdacht hij, dat Smalle Lowietje in persoon naar de Kit kwam. Dat deed hij niet graag. Hij meed de Warmoesstraat zo veel als doenlijk, bang om door de penoze voor een versliecheraar te worden uitgekreten.
De Cock vroeg zich af wat voor dringende zaken de caféhouder had te melden. Bij Lowietje was dat nooit te voorspellen. De Smalle had relaties in alle lagen van de onderwereld.
Op de tweede etage stapte hij de grote recherchekamer binnen en trok zijn regenjas uit. Traag slenterde hij van de kapstok naar zijn bureau. Tussen de toetsen van zijn schrijfmachine stak een roze enveloppe. In een vloeiend rond handschrift stond Rechercheur De Cock. Een verdere adressering was er niet.
De Cock bracht de enveloppe naar zijn neus en rook. De geur van het parfum kwam hem bekend voor. Met een ballpoint maakte hij de envelop open en nam daaruit een velletje dik roze papier.
‘Geachte rechercheur,’ las hij hardop,
‘U bent telefonisch zo moeilijk te bereiken, dat ik dit briefje maar even aan het bureau laat bezorgen. Ik verzoek u om het hangertje dat mijn man om zijn hals droeg, aan mij terug te bezorgen. Ik wil het als aandenken aan hem bewaren.
mevrouw Van Abbenes
PS, het stiertje is een kalf.’
Vanuit de Warmoesstraat kuierden ze op hun gemak via de Lange Niezel naar de Voorburgwal. Het was er druk. De Amsterdamse seksmachinerie draaide op volle toeren… een machtig miljoenenbedrijf van grote internationale reputatie. De Cock stootte Vledder met een elleboog in zijn zij.
‘Het stiertje is een kalf.’
De jonge rechercheur keek hem onnozel aan.
‘Wat zeg je?’
‘Het stiertje is een kalf.’
‘Welk stiertje?’
‘Dat Van Abbenes om zijn hals droeg.’
‘Hoe kom je daar bij?’
‘Dat schrijft mevrouw Van Abbenes mij. Ze wil het hangertje dolgraag terug hebben… als een aandenken aan haar man. En ze eindigt haar briefje met een PS, het stiertje is een kalf.’
Vledder gebaarde achteloos. ‘Dat maakt toch geen verschil? Een jonge stier is toch een kalf? Of heb ik dat mis?’
De Cock trok zijn schouders op. ‘Dat weet ik niet,’ reageerde hij onzeker. ‘Ik heb geen agrariërs in de familie. Ik vond het alleen vreemd. Zie je, dat PS onder aan dat briefje was volkomen overbodig. Naar mijn gevoel is het een cryptisch zinnetje, waarmee ze iets wil aanduiden.’
Vledder zwaaide geïrriteerd. ‘We zijn er niet voor om cryptogrammen op te lossen. Als mevrouw Van Abbenes ons iets wil laten weten, dan moet ze gewoon duidelijke taal spreken.’
De Cock knikte traag, nadenkend.
‘Ik vind haar gedrag toch opvallend. Toen ik haar die morgen bezocht om haar te condoleren, acteerde ze meer als een Lustige Witwe, dan als een vrouw die treurt om de dood van haar man.’ Hij zweeg even. ‘Bovendien begrijp ik nog steeds niet precies waarom zij juist dat gesprek memoreerde tussen Van Abbenes en Hardinxveld… met als onderwerp een Casper van Hoogwoud, die fraude zou hebben gepleegd.’
Vledder lachte onbezorgd.
‘Als Van der Kraay eenmaal heeft bekend,’ sprak hij luchtig, ‘dan mag je dat allemaal vergeten.’
De grijze speurder reageerde niet. Hij voelde er weinig voor om opnieuw met zijn jonge collega in een twistgesprek te geraken. Op de hoek van de Achterburgwal en de Barndesteeg schoven ze het etablissement van Smalle Lowietje binnen. Toen de tengere caféhouder De Cock in het oog kreeg, kwam hij snel vanachter de tapkast en liep op de grijze speurder toe. Zijn gezicht stond ernstig.
‘Kraaitje,’ fluisterde hij.
De Cock boog zich iets voorover.
‘Wat is er met Kraaitje?’
Smalle Lowietje blikte even om zich heen.
‘Hij zit bij zijn oude moeder op de gracht.’
Franciscus van der Kraay greep de rechercheur met beide handen aan de revers van zijn colbert vast. In zijn donkere ogen lag angst en wanhoop.
‘Ik heb het niet gedaan, De Cock!’ schreeuwde hij. ‘Ik heb het niet gedaan. Geloof me toch… ik heb het niet gedaan. Ik schrok mij het lazarus toen ik het die avond in de krant las.’
De Cock maakte de handen los en duwde Van der Kraay terug op zijn stoel. Kraaitje, vond hij, was zichtbaar ouder geworden. Het leek alsof zijn machtige torso wat dieper op zijn heupen was gezakt. Ook de lijnen in zijn gezicht waren scherper en zijn zwarte haren werden aan de slapen al grijs. Hij wreef demonstratief de kreukels uit zijn revers en ging tegenover hem zitten.
‘Je had herrie met Van Abbenes.’
Van der Kraay grijnsde.
‘Wat heet herrie? Die… eh, die viezerik heeft mij belazerd. Zo simpel ligt dat.’
‘En Kraaitje laat zich niet belazeren.’
Franciscus van der Kraay schudde zijn hoofd. Rustig. Hij had zich weer wat in bedwang. ‘De Kraaitje van nu,’ sprak hij vriendelijk, geduldig, ‘is niet meer de Kraaitje van toen. Ik loop niet meer als een domme stier overal wild achteraan.’
De Cock glimlachte fijntjes.
‘Dat is waar,’ reageerde hij gnuivend. ‘De Kraaitje van nu is veel sluwer. Daarom bedacht hij een geraffineerd plan om die Van Abbenes uit de weg te ruimen. Hij kocht een golfclub.’
Van der Kraay keek hem verbaasd aan.
‘Dat weet je?’
De Cock spreidde zijn armen.
‘Beste kerel,’ sprak hij gemoedelijk, ‘we halen je toch niet bij je oude moeder vandaan, als we niet over de nodige aanwijzingen beschikken?’ Hij laste gewild een kleine pauze in. ‘Waar… eh, waar had je die mooie golfclub voor nodig?’
Van der Kraay wond zich weer op.
‘Om die Van Abbenes zijn hersens in te slaan… dat wil je toch van mij horen?’
De Cock vouwde zijn handen.
‘Ik wil de waarheid horen. Alleen de waarheid. Anders niet.’
‘Ik heb het niet gedaan.’
‘Dat liedje,’ sprak De Cock bedaard, ‘heb je vanavond al een paar maal gezongen.’
Van der Kraay sloeg met zijn handen tegen zijn voorhoofd.
‘Maar het is de waarheid.’
De Cock strekte zijn rechterhand naar hem uit.
‘Oké,’ sprak hij berustend, ‘dat is de waarheid. Dat houden we even vast. Beginnen we heel rustig opnieuw. Jij voelde je door Van Abbenes bedrogen en kocht een golfclub… waarom?’
Het leek alsof Van der Kraay zich gewonnen gaf. Zuchtend liet hij zijn hoofd zakken. Eerst na enige seconden keek hij op.
‘De Cock, wil je naar mij luisteren?’
De grijze speurder spreidde zijn armen.
‘Daar zit ik voor.’
Van der Kraay knikte voor zich uit.
‘Het is waar,’ begon hij zacht, ‘ik heb echt dagenlang met het plan rondgelopen om die vent zijn hersens in te slaan.’ Hij glimlachte wat triest. ‘Het heeft geen zin dat te ontkennen. Ik heb het zo vaak rondgebazuind, dat ik het net zo goed in de Sterreclame had kunnen gooien. Maar als je alles, waarvoor je jaren hebt geploeterd, zomaar van je ziet wegvallen, dan word je opstandig. Vooral wanneer je nergens schuld aan hebt. Dat wijf deugde niet… en ik moet geen wijf dat niet deugt.’ Hij trok zijn schouders iets op. ‘Wat doe je dan? Je zoekt een advocaat, een goeie, en zegt tegen zo’n vent dat je wil scheiden. Dat is toch normaal? Je denkt toch vooruit niet dat je in één klap geruïneerd zal worden? Nou, dat gebeurde wel. Ik was meteen ridder te voet, kon mijn zaak verkopen en…’