De Cock en moord op termijn

De Cock liet bewonderend zijn blik door het clubhuis dwalen. De ruimte was gezellig ingericht met centraal, dominerend, een prachtige bar van glanzend teakhout, omgeven door groepjes comfortabele fauteuils in zitkuilen op diverse niveaus.

Aan de wanden hingen schitterende actieschilderijen van de beroemde Amerikaanse sportschilder René Broné.

Grote ramen gaven een panoramisch uitzicht over een zacht glooiend landschap, waarin, gestrooid met een kunstzinnige hand, donkere bosschages en boomgroepjes met wuivende kruinen tegen een strakblauwe hemel.

De Cock knoopte zijn regenjas los en liet zich in een fauteuil zakken. Vledder volgde zijn voorbeeld.

De heer De Oude, secretaris van Amstelland, een uiterst sympathieke vijftiger met een licht Fries accent, had de rechercheurs in zijn riante kantoor ontvangen. Hij ontpopte zich als een aangenaam causeur. Smakelijk, vaak overgoten met een sausje van zoete understatement, had hij hen de gebruikelijke gang van zaken bij een gerenommeerde golfclub geserveerd. Daarna had hij de rechercheurs hoffelijk naar de bar geleid, in afwachting van de komst van vader Van Hoogwoud.

Vledder frunnikte wat nerveus aan zijn stropdas. ‘Die Van Hoogwoud interesseert mij niet,’ sprak hij ongeduldig. ‘Ik wil zo’n golfclub zien.’

De Cock maakte een afwerend gebaartje. ‘Dat komt nog,’ sprak hij sussend. ‘Straks laten we ons wel bij de professionals brengen. Bram van Wielingen is er toch nog niet.’ De grijze speurder kwam overeind. In de bar, langs een imposante schouw, strompelde een oudere man op hen toe. Hij liep traag, moeizaam, met een slepend rechterbeen. Toen hij dichterbij was, gleed een glimlach van herkenning om zijn lippen.

‘De beschrijving klopt. U bent rechercheur De Cock van de Warmoesstraat. Ik heb veel over u gehoord. Het is jammer dat u op zo’n… eh, minder prettige wijze met mijn familie in aanraking bent gekomen.’

De grijze speurder drukte de hem toegestoken hand. Daarna wuifde hij naar de fauteuil tegenover hem. ‘Neemt u plaats. Ik heb het de secretaris gevraagd… nu ik toch op de club ben, wilde ik wel eens kennis met u maken.’

Met stramme bewegingen en een van pijn vertrokken gezicht liet vader Van Hoogwoud zich in de fauteuil zakken.

‘Ik bied u mijn verontschuldigingen aan,’ begon hij onderdanig, ‘voor het gedrag van mijn zoon Casper. Ik heb begrepen dat hij zich ten opzichte van u nogal onhebbelijk heeft opgesteld… hooghartig, zonder de minste bereidheid tot medewerking.’ Hij glimlachte opnieuw. Wat triest nu. ‘Als vader hoop je vurig dat je kinderen later steunpilaren van de maatschappij worden… deugdzaam en gerespecteerd.’

De Cock keek naar hem op. Van Hoogwoud, vond hij, zag er slecht uit, mager en grauw, met ingevallen wangen. Alleen de lichtblauwe ogen onder stoppelige wenkbrauwen glansden helder en waakzaam.

‘U… eh, u denkt dat u als vader niet in uw opzet bent geslaagd?’

De oude heer Van Hoogwoud trok zijn schouders op. ‘Je kunt ze in het goede voorgaan. Veel verder reiken je mogelijkheden niet.’

Hij staarde even voor zich uit en glimlachte vertederd. ‘Marianne is tot een lieve, zorgzame jonge vrouw opgegroeid. Ik heb veel steun aan haar. Met de jongens was ik minder gelukkig.’ De expressie op zijn gelaat vergleed in somberheid. ‘Marcel wilde al vroeg het huis uit en Casper… u hebt hem zelf ontmoet… een ingebeelde blaag.’

De Cock trok zijn gezicht strak.

‘Hij verwijt u een despotisch regime.’

De oude Van Hoogwoud schudde triest zijn hoofd.

‘Het is een loze kreet… een kreet van de moderne jeugd.’ Het klonk bijzonder bitter. ‘Ze verliezen de realiteit uit het oog en draaien de zaak om. Ik was nooit “despotisch” geworden, zoals Casper het noemt, wanneer de jongens mij als vader hadden geëerbiedigd.’ Hij spreidde zijn beide handen. ‘Eert uwen vader en uwe moeder, opdat uw dagen verlengd worden in het land, dat u de Heere uw God geeft. Het is het twaalfde gebod. Aan dat gebod hebben de jongens zich nooit gehouden. Ze hebben hun vader niet geëerd.’ Er kwamen tranen in zijn ogen. ‘En de dagen van Marcel waren kort.’

‘Gods hand?’

Van Hoogwoud pakte een zakdoek.

‘De wegen des Heeren zijn ondoorgrondelijk,’ sprak hij ontwijkend.

De Cock wreef met zijn vlakke hand over zijn gezicht. Hij realiseerde zich dat dit nu al de tweede maal was, dat hij in dit onderzoek verward dreigde te raken in een godsdienstige discussie. Het werd tijd dat hij van onderwerp veranderde.

‘U hebt de heer Van Abbenes goed gekend?’

Van Hoogwoud knikte overtuigend.