De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Hij kwam hier vaak… bijna iedere dag… ontmoette hier zijn vrienden.’
De grijze speurder stak zijn rechterhand met gespreide vingers omhoog en telde. ‘Dokter Hardinxveld… de heer Daerthuizen…’ Hij stokte. ‘…en de heer Van Leemhorst.’
De Cock toonde verbazing.
‘Van Leemhorst… Van Leemhorst? Die naam heb ik nog nooit horen noemen.’
Over het grauwe gelaat van de oude man gleed een glimlach. ‘Zeker,’ sprak hij knikkend. ‘De heer Van Leemhorst is een illuster voorganger van een grote kerkelijke gemeente hier in de stad. Hij is al vele jaren lid. Ik heb zijn vader nog gekend. Ook de heer Van Leemhorst behoorde tot het klaverblad van vier. Of, zoals wij hen wel spottend noemden, het sekskwartet.’
De Cock reageerde ontspannen.
‘Sekskwartet,’ herhaalde hij lachend. ‘Mengden de heren zoveel seks in hun golf?’
Vader Van Hoogwoud gebaarde voor zich uit.
‘Och,’ sprak hij vergoelijkend, ‘u weet hoe dat gaat onder leden van een club. Een beetje roddel hoort erbij. Er wordt gefluisterd dat de heren onder elkaar nog wel eens een feestje bouwden.’
De Cock gniffelde. ‘Waarop dames niet ontbraken.’
In de lichtblauwe ogen van vader Van Hoogwoud verscheen een ondeugende twinkeling. ‘Dat neem ik stellig aan. Met uiteraard één stringente uitzondering… hun eigen dames.’
De Cock knikte gelaten. ‘Moeder de vrouw bleef thuis.’ Het klonk weinig prozaïsch.
Vader Van Hoogwoud spreidde zijn handen. Er kwam een ernstige trek op zijn gezicht. ‘U moet als rechercheur uit mijn woorden geen valse conclusies trekken. Ik weet niet of het echt waar is… van die feestjes, bedoel ik.’ Er kwam weer een twinkeling in zijn ogen. ‘Ik ben er nooit bij uitgenodigd.’
De Cock wuifde om zich heen.
‘Die feestjes werden niet hier gehouden?’
Vader Van Hoogwoud schudde heftig zijn hoofd.
‘Absoluut niet.’ In zijn stem trilde verontwaardiging. ‘Het bestuur van Amstelland zou dat nooit toestaan. Onmogelijk.’
De Cock plukte aan het puntje van zijn neus.
‘Wat hield de heren zo bij elkaar, dat men hen het klaverblad van vier noemde?’
Vader Van Hoogwoud wuifde achteloos.
‘Ze waren vrienden van elkaar. Al vele jaren. Hier op de club “sloegen” zij een balletje, maar ik ben ervan overtuigd dat zij in het maatschappelijk verkeer elkaar ook wel het balletje “toewierpen”.’
De grijze speurder glimlachte om de woordspeling. Hij keek de oude man in het magere gezicht. Vader Van Hoogwoud was hem niet onsympathiek. Hij peilde de onderzoekende blik in de lichtblauwe ogen en besefte dat er in het broze lichaam van de oude man meer geestkracht schuilging, dan men oppervlakkig zou vermoeden. De omschrijving van Casper drong zich aan hem op… een ouderwetse patriarch met orthodoxe ideeën. Klopte dat?
De Cock stond op en reikte vader Van Hoogwoud een helpende hand. ‘Zullen we nu naar de professionals gaan?’ Hij blikte opzij. ‘Ik heb de indruk dat mijn jonge collega zich mateloos ergert aan ons gebabbel.’
Ze schuifelden gedrieën de bar uit. Een tiental meters van de bar verwijderd, in een kleine shop, volgepropt met golfattributen, stelde Van Hoogwoud de rechercheurs voor aan een knappe, slanke jongeman van voor in de twintig.
‘Dat is Ruud… een van onze jonge professionals. Wat hij niet van golf weet, is gewoon de moeite van het weten niet waard.’
De jongeman lachte.
‘Meneer Van Hoogwoud overdrijft.’
Vedder nam uit de binnenzak van zijn colbert een map met foto’s en legde die aan de jongeman voor. ‘Dit zijn opnamen,’ verduidelijkte hij, ‘van een wond, veroorzaakt door een dodelijke klap op de schedel van meester Van Abbenes. Wij nemen aan dat de klap met een golfclub werd toegebracht.’
De jongeman bekeek de foto’s aandachtig. Zijn wijsvinger gleed over de contouren van de wond. ‘Dat,’ sprak hij na enig nadenken, ‘is een ijzer 7.’
‘Een ijzer 7,’ herhaalde Van Hoogwoud geschokt. De jongeman knikte bedaard. ‘Vrijwel zeker.’
Van Hoogwoud ademde zwaar. ‘Dokter Hardinxveld,’ sprak hij.
‘Wat is er met dokter Hardinxveld?’
De oude greenkeeper keek naar De Cock op.
‘IJzer 7… dat is de golfclub die uit zijn tas is verdwenen.’
12
Tussen een hoge bedaagde Rolls Royce en een lage vinnige Porsche door, reed Vledder de gammele politiewagen van het terrein van Amstelland en zocht zijn weg terug naar de Warmoesstraat.
De Cock zat onderuitgezakt naast hem. Hij had met volle aandacht naar de technische uiteenzetting van de jonge professional geluisterd en zijn hoofd duizelde van de Engelse begrippen. Een golfclub, zo had hij begrepen, was niet zomaar een golfclub. Er waren houten van 1 tot 5 en ijzers van 2 tot 9. Dan waren er nog putters… pitching- en sandwedges. En die hadden alle weer een cap… grip… hosel… neck… heel en een clubface met aiming- en scoringlines. Hij drukte zich wat dizzy omhoog.
‘Dat ze aan een stok met een rondje hout of een klontje ijzer zo veel namen kunnen geven.’
Het klonk heel oneerbiedig.
Vledder keek hem van terzijde aan.
‘Als Bram van Wielingen zijn werk goed doet,’ sprak hij strak, ‘dan hebben we het bewijs tegen Franciscus van der Kraay vrijwel rond.’
De oude rechercheur reageerde niet onmiddellijk. Hij ergerde zich een beetje aan de halsstarrigheid van zijn jonge collega.
‘Vind je het niet merkwaardig,’ vroeg hij na een poosje, ‘dat uit de golftas van dokter Hardinxveld uitgerekend een ijzer 7 is verdwenen?’
Vledder maakte een korte schouderbeweging.
‘Ik heb begrepen,’ sprak hij achteloos, ‘dat ijzer 7 een golfclub is, die tijdens het spel veelvuldig wordt gebruikt. Een of ander lid van Amstelland zal dat ijzer 7 even hebben geleend.’
De Cock grinnikte.
‘Om er een balletje mee te slaan… of om ermee op de schedel van Van Abbenes te tikken?’
Vledder wond zich zichtbaar op. Er kwamen rode plekken in zijn hals en zijn handen klemden zich zo vast om het stuur, dat de knokkels wit werden.
‘Waar is het motief?’ riep hij fel en geëmotioneerd. ‘Had dokter Hardinxveld een reden om naar de dood van de advocaat Van Abbenes te verlangen… of iemand anders van de club?’ De jonge rechercheur knikte heftig voor zich uit. ‘Franciscus van der Kraay had een motief… en een plan. Ook beschikte hij over een door hemzelf met zorg gekozen moordwapen… een ijzer 7.’
De Cock zweeg. Hij begreep dat een verdere discussie geen zin had. Hij keek om zich heen naar het drukke verkeer. De straatverlichting floepte aan. Het begon alweer donker te worden. Hij schoof de mouw van zijn regenjas iets terug en keek op zijn horloge. De excursie naar Amstelland had langer geduurd dan hij had verwacht. Toch voelde hij zich niet ontevreden.
Hij keek naar Vledder. Het gelaat van de jonge rechercheur stond nog steeds strak, gespannen. De grijze speurder toonde zijn beminnelijkste glimlach. ‘Morgen,’ sprak hij vriendelijk, ‘gaan we eerst naar Utrecht om de sportzaak te vinden waar Van der Kraay zijn golfclub heeft gekocht. Dat lijkt mij beter. Dan zijn we niet meer zo afhankelijk van de verklaring van Martha Hooglied.’
Vledder keek hem van terzijde aan.
‘Meen je het?’
In zijn stem trilde enige argwaan.
De Cock knikte. Om zijn lippen danste een zoete grijns.
‘We werken toch samen aan een moord… is het niet?’
Toen De Cock en Vledder de hal van het politiebureau binnenstapten, kwam Jan Kusters vanachter zijn dienstboek omhoog en wenkte de rechercheurs naar de balie.