Выбраныя творы ў двух тамах. Том 2

В а л о д з я. Зноў не верыш?

I г а р. Дурня зыайшоў!

Валодзя. То як сабе хочаш!.. По-окоряются моря-а! Ка-апитан, ка-апитан, улыбни-ите-есь, ведь улыбка — это флаг корабля-а... (Вымае з кішэні рагатку.) Давай пастраляем! (Ідзе да акна, з паперы робіць шарык, закладвае ў рагатку, цэліцца і страляе. Крычыць на вуліцу.) Гэ-эй, хлапчук, куды я табе трапіў?

Г о л а с з в у л і ц ы. I нікуды ты не трапіў!

В а л о д з я. Што-о?

Голасз вуліцы. Мазіла, кажу!

В а л о д з я. Чэснае піянерскае?

Г о л а с з в у л і ц ы. От яшчэ — буду чэснае піянерскае траціць на гэта!

Валодзя (расчаравана). А мне здалося...

Голас з вуліцы. Ведаеш, што робяць, калі здаецца?

В а л о д з я. Ну, хопіць! Хадзі лепш да нас, разам гуляць будзем! У мяне маркі люксовыя ёсць пра Афрыку, а ў цябе?

Голас з вуліцы. Не магу, бабуля сварыцца будзе! Паслала ў магазін па катлеты і чакае!

В а л о д з я. О, які паслухмяны ўнучак! Ну, старайся для сваёй бабулі, старайся!

Голас з вуліцы. Сам ведаю, што рабіць!

Валодзя. I скажы ёй, што катлету смажаць на адным баку пяць мінут і на другім — пяць!

Голас з вуліцы. У задачніку вычытаў, ведаю! Не вучы мяне!

Валодзя (не рады, што ўвязаўся ў гутарку). I перадай ёй салюцік! Ідзі ўжо, ідзі!..

I г а р. Не чапай ты яго.

Валодзя (прыслухоўваецца, бо за акном расплакалася дзяўчынка). Эй, маляўка, чаго румзаеш?

Г о л а с д з я ў ч ы н к і. А я не табе плачу, а маме сваёй, от!..

Валодзя (дражніць малую, робячы адпаведную грымасу). От!..

Г о л а с д з я ў ч ы н к і. I ты не з нашага пад'езда, э!..

Валодзя (дражніць яе). Э!..

Дзяўчынка плача далей.

Г о л а с ж а н ч ы н ы. Марынка, ты што, упала?

Голас дзяўчынкі (з жалем). Аг-га-а!..

Г о л а с ж а н ч ы н ы. Аб што пабілася?

Голас дзяўчынкі (з жалем). Аб крапіву-у-у!!. А ён, у акне, казаў на мяне «маляўка»!

Г о л а с ж а н ч ы н ы. То хадзі, дачушка, я пашкадую! А ты, хлопчык, не дражні малую!

Валодзя. Я — дражню? Хіба іншай работы няма ў мяне, ці што?!