Выбраныя творы ў двух тамах. Том 2

Валодзя (з запалам). Як тэлеграфныя слупы!

I г а р. О-го-о!

Валодзя. I нават большыя — як заводскі комін!

I г а р. О-го-о!

В а л о д з я. А ты хацеў такі мароз змераць звычайным? Разу-у-м-ны знайшоўся!

Ігар (заклапочана). Звычайным, вядома, тысячу градусаў холаду не змераеш...

В а л о д з я. Тады чаго пікаеш?

I г а р. Я не пікаю...

В а л о д з я. А хто? А яшчэ кажаш, што маню! Надта мне патрэбна цябе ашукваць! Работы іншай няма ў мяне, ці што? I ўвогуле, усё гэта мне абрыдзела — задачку за яго рашай, тлумач яму пра мыла і вугаль, вазіся з ім, бы з маленькім у дзетсадзіку!.. Аддавай мне за ўсё гэта марку!

Ігар. Бяры ўжо...

Валодзя (разглядае). Ы-ы-ых, і пальмы на ёй, і львы, і сланы-ы!.. От бы нам туды махнуць! Цёпла там, можна заўсёды хадзіць раздзетым! (Марыць.) Захацеў снедаць — падышоў да пальмы, наеўся бананаў і — гатова! У абед — ананасаў сабе нарваў!.. На вячэру — фінікаў! Усюды лётаюць папугаі, вялізныя, як шапкі, матылі, хрушчы — люксо-ова!.. (Спявае.) И в беде-е, и в бою — напе-вал он всюду песенку свою-у. Ка-а...

I г а р (глядзіць на гадзінпік). Ой, хутка ў школу бегчы, а ўрокі не зроблены! Марыя Аляксандраўна зноў кол улепіць...

В а л о д з я. Не ў аднаго цябе такое... Слухай, давай не пойдзем у школу!

I г а р. Хіба так можна?

В а л о д з я. Мо-ожна не мо-ожна!.. Схадзі яшчэ ў сваёй цёці спытайся! Каму якая справа да нас! Хіба мы малыя?

I г а р. А як?..

В а л о д з я. Скажам — хворыя былі! Ці ж нам нельга захварэць хоць раз?

Ігар (заклапочана). А што мы будзем цэлы дзень рабіць?

Валодзя (ускоквае з крэсла і, спяваючы, бегае па пакоі). Ка-апитан, ка-апитан, улыбни-ите-есь, ведь улыб-ка — это флаг корабля-а. Капитан, ка-апитан... Будзь спок, занятак мігам знойдзем — люксовы!

I г а р. Але які-і?

Валодзя. Во, я ўжо прыдумаў — будзем лавіць праменні сонца!

I г а р. Праменні?

В а л о д з я. Хіба нам забароніць хто? Наловім іх цэлы збанок, а вечарам панясём у двор і будзем свяціць імі! Відно стане на вуліцы — хоць іголкі збірай! От стануць людзі дзіві-іцца!..

I г а р. Ні разу не лавіў...

В а л о д з я. Што ты, гэта вельмі проста, давай навучу! Ка-апита-ан, ка-апитан, подтяни-итесь, только смелым покоряются... (Хапае з буфета збан, выкідвае з яго кветкі, вылівае за акно ваду.) Во, глядзі сюды! (Падстаўляе пад праменні збанок, хуценька закрывае яго задачнікам і спяшаецца ў цёмны куток пакоя. За ім ідзе Ігар. Валодзя рэзка здымае кніжку і заглядвае ў збанок.)

I г а р. Што, не атрыма-алася?

Валодзя. Не можа быць! Ну, давай яшчэ раз!.. (Паўтарае маніпуляцыю.) Э-эх, ёлкі зялёныя, зноў нічога!

Ігар (вырывае збанок і кніжку). Ты не ўмееш, дай я паспрабую!