Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Nie gram więcej, jeśli masz ciągle zgadywać. — Kwestor naciągnął kapelusz na uszy i spróbował zwinąć się na twardym siedzeniu.

— W Lancre będzie ciekawiej — obiecał nadrektor. — Jedyny kawałek płaskiego terenu, jaki tam mają, trzymają w muzeum. Myślak nie odpowiedział.

— Kiedyś wyjeżdżałem tam na całe lato. — Ridcully westchnął. — I wiecie… wszystko mogło ułożyć się inaczej.

Rozejrzał się. Jeśli człowiek zamierza się zwierzyć z intymnych fragmentów swego życiorysu, chce mieć pewność, że będzie wysłuchany.

Bibliotekarz wyglądał przez okno na podskakującą równinę. Dąsał się. Miało to wiele wspólnego z zapiętą na szyi nową, jasnoniebieską obrożą z wypisanym słowem PONGO. Ktoś jeszcze miał za to zapłacić.

Kwestor usiłował wykorzystać kapelusz tak jak ślimak muszlę.

— Była tam dziewczyna…

Myślak Stibbons, którego okrutny los uczynił jedynym słuchaczem, zdziwił się wyraźnie. Zdawał sobie sprawę, że technicznie nawet nadrektor był kiedyś młody. W końcu to tylko kwestia czasu. Zdrowy rozsądek sugerował, że magowie nie zaczynają swego istnienia w wieku siedemdziesięciu lat i z wagą dwustu sześćdziesięciu funtów. Ale nawet zdrowy rozsądek wymagał czasem przypomnienia.

— Czy była piękna, panie nadrektorze? — zapytał Myślak, bo uznał, że powinien się odezwać.

— Nie. Nie, tego bym nie powiedział. Uderzająca… Tak, to właściwe słowo. Wysoka. Włosy tak jasne, że prawie białe. Oczy jak świdry, naprawdę.

Myślak zastanowił się.

— Nie chodzi chyba o tego krasnoluda, który prowadzi delikatesy przy…

— Chodzi o to, że człowiek stale miał wrażenie, jakby mogła go przejrzeć na wylot — odparł Ridcully, trochę bardziej ostro niż zamierzał. — A jak biegała…

Zamilkł znowu, zapatrzony w kronikę wspomnień.

— Wie pan, pewnie bym się z nią ożenił. Stibbons milczał. Kiedy jest się korkiem w strumieniu czyjejś świadomości, można tylko wirować i podskakiwać na falach.

— Co to było za lato — mruczał Ridcully. — Właściwie bardzo podobne do tego. Kręgi zbożowe rozpryskiwały się gęsto jak krople deszczu. A ja… no cóż, miałem wątpliwości. Magia jakoś nie wydawała się wystarczająca. Byłem trochę… zagubiony. Zrezygnowałbym z tego wszystkiego dla niej. Z każdego nieszczęsnego oktogramu i zaklęcia. Bez namysłu. Wie pan, kiedy się mówi różne rzeczy w stylu, jej śmiech był niczym górski strumień”?

— Osobiście nie jestem zorientowany — odparł Myślak. — Ale czytywałem poezję…

— Kupa bzdur, taka poezja. Słuchałem górskich strumieni i one robią tylko „chlup — chlup, bul — bul”. I są w nich różne takie, no wie pan, jakieś insekty z małymi… Mniejsza z tym. To wcale nie przypomina śmiechu. Coś jakby „miała usta jak wiśnie”. Małe, okrągłe i z pestką w środku? Ha!

Zamknął oczy. Myślak odczekał chwilę.

— I co się stało z tą dziewczyną? — zapytał.

— Co?

— Z tą dziewczyną, o której pan opowiadał.

— Jaką dziewczyną?

— Tą dziewczyną.

— Ach, tą. Odmówiła mi. Powiedziała, że są inne rzeczy, którymi chce się zająć. I że jest jeszcze dużo czasu. Znowu zapadła cisza.

— I co potem? — zachęcił nadrektora Myślak.

— Potem? A jak pan myśli? Wyjechałem na uniwersytet. Zaczął się semestr. Pisałem do niej listy, ale nigdy nie odpowiedziała. Może w ogóle do niej nie dotarły; tam pewnie zjadają pocztę. Następnego roku studiowałem przez całe lato i nie miałem czasu, żeby tam wrócić. Nigdy już nie wróciłem. Egzaminy i w ogóle. Teraz już pewnie nie żyje albo jest grubą starą babą z gromadą dzieciaków. Ale ożeniłbym się z nią natychmiast. Bez namysłu. — Ridcully poskrobał się po głowie. — Nie mogę sobie przypomnieć, jak miała na imię.

Wyciągnął nogi, opierając je o kwestora.

— Zabawne — mruknął. — Nawet nie pamiętam jej imienia. Hm… Mogłaby konia prześcignąć…

— Na kolana i płacić!

Dyliżans zahamował ze zgrzytem.

Ridcully otworzył jedno oko.

— Co się dzieje? — zapytał.

Myślak ocknął się ze snu o ustach jak górskie strumienie i wyjrzał przez okno.

— Wydaje mi się — powiedział — że to bardzo niski rozbójnik.