Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Cały ranek poświęciła na naukę wyszywania gobelinów, ponieważ Millie zapewniła ją, że tym właśnie zajmują się królowe. Próbka z napisem „Bogosławieństwo temu domowi” wciąż leżała porzucona na krześle.

W Długiej Galerii wisiały ogromne gobeliny przedstawiające dawne bitwy, wyhaftowane przez poprzednie znudzone osoby na królewskich stanowiskach. Zadziwiające, jak udało się przekonać walczących, żeby tak długo stali nieruchomo. Magrat obejrzała też wiele, bardzo wiele portretów samych królowych: wszystkie urodziwe, wszystkie pięknie ubrane zgodnie z modą swoich czasów, wszystkie potwornie znudzone.

W końcu wróciła do solarium. Była to wielka komnata na szczycie głównej wieży. W teorii zbudowano ją, by chwytała promienie i ciepło słońca. I rzeczywiście. Chwytała także wiatr i deszcz. Stanowiła coś w rodzaju sieci na wszystko, co akurat niebo rzucało na ziemię.

Magrat szarpnęła sznur dzwonka, który w zasadzie powinien wezwać służącą. Nic się nie stało. Pociągnęła jeszcze kilka razy, po czym — w głębi duszy wdzięczna za jakiekolwiek zajęcie — zeszła do kuchni. Chętnie spędzałaby tam więcej czasu, bo zawsze było tu ciepło i zwykle znalazł się ktoś, z kim mogła porozmawiać, ale noblyess obliże — królowe musiały mieszkać Nad Schodami.

Pod Schodami znalazła tylko Shawna Ogga, który czyścił piekarnik w wielkim żelaznym piecu i myślał ponuro, że nie jest to odpowiednie zajęcie dla wojskowych.

— Gdzie są wszyscy?

Shawn podskoczył i uderzył głową o piec.

— Au… Przepraszam, panienko. Tego… wszyscy poszli na rynek, panienko. Ja zostałem, bo pani Scorbic obiecała, że obedrze mnie ze skóry, jeśli nie wyczyszczę tego paskudztwa.

— A co się dzieje na rynku?

— Podobno dwie czarownice mają się zmierzyć. Na poważnie.

— Co? Chyba nie twoja matka i babcia Weatherwax?

— Nie, panienko. Jakaś nowa czarownica.

— W Lancre? Nowa czarownica?

— Tak powiedziała mama.

— Muszę to zobaczyć.

— To chyba nie jest dobry pomysł… — ostrzegł Shawn. Magrat wyprostowała się dumnie.

— Tak się składa, że jesteśmy tu królową — oznajmiła. — Prawie. Więc nie mów nam, co możemy, a czego nie, bo zostaniesz odesłany do czyszczenia wychodków.

— Ale ja przecież czyszczę wychodki — zauważył rozsądnie Shawn. — Nawet w garderobie…

— Ten musi zniknąć, i to szybko. — Magrat zadrżała. — Widzieliśmy go.

— To mi nie przeszkadza, panienko. Będę miał wolne środy — stwierdził Shawn. — Ale w takim razie musisz zaczekać, aż zejdę do zbrojowni po mój róg, żeby zagrać fanfarę.

— Nie potrzebujemy fanfary, dziękujemy.

— Nie możesz wychodzić bez fanfary, panienko.

— Potrafimy same zagrać. Dziękujemy.

— Tak, panienko.

— Panienko co?

— Panienko królowo.

— No. I nie zapominaj o tym.