Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Zamek rozciągał się wszędzie. Nikt się nie orientował, jak daleko prowadzą korytarze piwnic.

Obecnie wszyscy mieszkali w wieżach i halach niedaleko bramy.

— Popatrz tylko na krenelaże — powiedziała Magrat.

— Co, psze pani?

— Te wycięte zęby na szczycie murów. Można stamtąd powstrzymać całą armię.

— Do tego przecież służy zamek, prawda, psze pani? Magrat westchnęła.

— Czy mogłabyś darować sobie „psze pani”? To ci odbiera pewność siebie.

— Słucham, psze pani?

— Pomyśl, z kim właściwie można tu walczyć? Nawet trolle nie zdołają przejść przez góry, a ktoś, kto nadchodzi drogą, sam się prosi o zrzucenie kamieni na głowę. Poza tym wystarczy tylko zwalić most nad Lancre.

— Nie wiem, psze pani. Królowie chyba muszą mieć zamki.

— Czy ty nigdy się nad niczym nie zastanawiasz, głupia dziewucho?

— A co komu z tego przyjdzie, psze pani? Nazwałam ją głupią dziewuchą, myślała Magrat. Wnikają we mnie królewskie maniery.

— No dobrze. Do czego doszłyśmy?

— Będziemy potrzebować czterech tysięcy łokci niebieskiego perkalu w białe kwiatki — odparła Millie.

— A przecież nie zmierzyłyśmy jeszcze nawet połowy okien — westchnęła Magrat, zwijając taśmę mierniczą.

Spojrzała w głąb Długiej Galerii. Tym, co ją wyróżniało, co zwracało uwagę, pierwszą rzeczą, jaką ktokolwiek zauważał, było to, że jest bardzo, bardzo długa. Pewne wyraźne cechy łączyły ją z Głównym Holem czy Głębokimi Lochami — nazwa stanowiła idealnie ścisły opis. I jeszcze, jak by to ujęła niania Ogg, trzeba będzie dla niej paskudnie dużo wykładziny.

— Po co? Po co zamek w Lancre? — spytała Magrat, zwracając się przede wszystkim do siebie, gdyż rozmowa z Millie była jak rozmowa ze sobą. — Przecież nigdy z nikim nie walczyliśmy, chyba że przed tawerną w sobotni wieczór.

— Nie wiem, psze pani — odpowiedziała jej Millie. Magrat westchnęła znowu.

— Gdzie dzisiaj jest król?

— Otwiera parlament, psze pani.

— Ha! Parlament!

To kolejny pomysł Verence’a. Próbował wprowadzić w Lancre efebiańską demokrację, dając wszystkim prawo głosu. No, przynajmniej każdemu, kto „dobrej jest opinii, męskiej natury, ma lat czterdzieści i dom posiada wart więcej niż tszy i pół kozy rocznie”, bo przecież nie warto przesadzać i udzielać głosu ludziom, którzy są biedakami, przestępcami, szaleńcami albo kobietami, i którzy wykorzystaliby ten głos w sposób nieodpowiedzialny. Udało mu się, mniej więcej, chociaż członkowie parlamentu zjawiali się tylko wtedy, gdy przyszła im ochota, a i tak nikt nigdy niczego nie zapisywał, poza tym wszyscy się zgadzali na wszystko, co mówił Verence, bo przecież był królem. Jaki jest sens posiadania króla, uważali, jeśli trzeba się rządzić samemu? Powinien robić, co do niego należy, nawet jeśli nie radzi sobie z ortografią. Przecież jego nikt nie prosi, żeby kładł dachy albo doił krowy.

— Nudzę się, Millie. Nudzę się, nudzę, nudzę. Przejdę się do ogrodu.

— Mam zawołać Shawna z trąbką?

— Nie, jeśli chcesz zachować życie.

Nie wszystkie ogrody przekopano dla prowadzenia eksperymentów rolniczych. Pozostał na przykład ogród ziołowy. Dla fachowego oka Magrat przedstawiał się skromnie, gdyż pozostawiono tylko zioła służące jako przyprawy. I nawet w tym zakresie repertuar pani Scorbic kończył się na mięcie i szałwi. Nie rosła tu nawet gałązka werbeny, krwawnika czy portek starucha.

Był też słynny, a w każdym razie słynny w przyszłości labirynt. Verence zasadził go, bo słyszał, że porządne zamki powinny mieć labirynty. Wszyscy się zgadzali, że kiedy tylko krzewy wyrosną powyżej swej obecnej wysokości około stopy, będzie to rzeczywiście bardzo słynny labirynt i nawet będzie można się w nim zgubić bez zamykania oczu i schylania się do ziemi.

Magrat sunęła smętnie po żwirowej dróżce; jej ciężka, szeroka suknia pozostawiała gładki ślad.

Jakiś krzyk rozległ się z drugiej strony żywopłotu, ale Magrat rozpoznała głos. Pewne tradycje zamku Lancre zdążyła już opanować.

— Dzień dobry, Hodgesaargh — powiedziała.

Zamkowy sokolnik wyszedł zza rogu, ocierając twarz chusteczką. Na drugiej ręce, z pazurami wbitymi w skórę niczym narzędzie tortur, siedział ptak. Złe czerwone oczka spoglądały na Magrat znad ostrego jak brzytwa dzioba.

— Mam nowego sokola — oznajmił Hodgesaargh z dumą. — To lancrański krukojastrząb. Nikt ich dotąd nie oswoił. Tresuję go. Nauczyłem go już, żeby nie dziobał mojaaauuuuu!

Rozpaczliwie uderzał sokołem o mur, aż ptak wypuścił jego nos.

Ściśle mówiąc, Hodgesaargh nie było prawdziwym nazwiskiem sokolnika. Z drugiej strony, jeśli uznać, że prawdziwe nazwisko to to, którym człowiek się przedstawia, na pewno nazywał się Hodgesaargh.