Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Каб зрабіць Смяротны знак? — папытаў Гары.
— Хутчэй усяго, што так. Яны, павінна быць, дамовіліся перш, чым пакінулі Пакой неабходнасці, — сказаў Люпін. — Але я не думаю, што Гібону спадабалася ідэя быць там адному, чакаючы Дамблдора, таму што ён тут жа збег уніз, каб далучыцца да сваіх.
— Так, Рон наглядаў за Пакоем неабходнасці з Джыні і Нэвілам, — сказаў Гары, паварочваючыся да Герміёны, — А ты?
— Ля пакоя Снэйпа, — шаптала Герміёна з вачамі, зіхацячымі ад слёз, — з Луной. Мы хадзілі вакол цэлую вечнасць, і нічога не адбывалася.... Мы не ведалі, што адбывалася наверсе — Рон узяў карту. Была амаль поўнач, калі прафесар Флітвік прыбег уніз у цямніцы. Ён крычаў аб Пажырацелях смерці ў замку, я не думаю, што ён убачыў нас, і пабег у пакой Снэйпа, і мы чулі яго, ён гаварыў, каб Снэйп пайшоў з ім і дапамог і затым мы пачулі гучны ўдар, і Снэйп выскачыў са свайго пакоя, і ён бачыў нас і, і….
— Што? — папытаў Гары.
— Я была такая бязглуздая, Гары! — сказала Герміёна высокім шэптам. — Ён сказаў, што прафесар Флітвік знепрытомнеў і што мы павінны ісці і клапаціцца аб ім, у то час як ён пайшоў дапамагаць змагацца з Пажырацелямі Смерці, — яна закрыла твар, і працягнула гаварыць скрозь пальцы прыглушаным голасам. — Мы ўвайшлі ў яго пакой, каб паглядзець, чым мы можам дапамагчы прафесару Флітвіку і знайшлі яго без прытомнасці на падлозе... і ах, зараз гэта настолькі відавочна, Снэйп, павінна быць, закляў Флітвіка, але мы не зразумелі, мы не зразумелі, што дазволілі Снэйпу сыйсці.
— Гэта — не вашая памылка, — сказаў Люпін цвёрда. — Герміёна, калі б вы не падпарадкаваліся Снэйпу, ён б забіў бы цябе і Луну.
— Так, калі ён падняўся, — перад вачамі Гары стаяў Снэйп, падымаючыся па лесвіцы ў сваёй чорнай мантыі, выцягваючы з яе чарадзейную палачку… — ён знайшоў, дзе вы ўсе змагаліся.
— У нас былі непрыемнасці, мы прайгравалі, — сказала Тонкс нізкім голасам. — Гібон быў унізе, але астатняя частка Пажырацелў смерці здавалася гатовай змагацца да смерці. Нэвіл быў траўміраваны, Біл быў збіты Грэйбэкам... Вакол цемра, паўсюль лётаюць праклёны….. Малфой знік— ён, павінна быць, сыйшоў уверх па лесвіцы ..., потым большасць Пажырацеляў пабегла за ім, але адзін з іх блакаваў прыступку ззаду нейкім праклёнам.... Нэвіл пабег туды і яго адкінула…
— Ні адзін з нас не мог прарвацца, — сказаў Рон. — І той велізарны Пажырацель Смерці слаў на нас праклён за праклёнам, яны адбіваліся ад сценаў і ледзь не пападалі у нас…
— А потым з'явіўся Снэйп, — сказала Тонкс, — а потым ён кудысьці знік…
— Я убачыла, як ён бяжыць да нас, але заклён таго Пажыральніка смерці толькі праляцеў міма мяне, я адскочыла убок і страціла лік усяму, што адбываецца, — дадала Джыні.
— А я бачыў, як ён з лёгкасцю прабег міма чароўнага бар'ера, як быццам яго там і не было, — сказаў Люпін. — Я спрабаваў пайсці за ім, але мяне адшпурнула, як і Нэвіла.
— Мусіць, ён ведаў заклён, які не ведалі мы, — прашаптала МакГонагал. — Усёткі ён быў настаўнікам па Ахове ад Цёмных Сілаў…Я думала, што ён проста прыспешваў дагнаць тых Пажырацеляў Смерці, якія падняліся на вежу…
— Вядома, — сказаў Гары, — але каб дапамагчы ім, а не каб іх спыніць…Я магу паклясца чым заўгодна, што трэба было мець Чорную Метку, каб прайсці скрозь бар'ер. А што здарылася, калі ён вярнуўся?
— Ну, гэты велізарны Пажырацель Смерці толькі выпусціў нейкі заклён, які абваліў палову сталявання, і выпадкова зняў заклён з лесвіцы, — сказаў Люпін, — мы пабеглі наперад — ну, тыя з нас, хто яшчэ мог хадзіць, а потым Снэйп і гэты хлопчык з'явіліся з смугі. Мы, вядома, нават і не думалі нападаць на іх…
— Мы прапусцілі іх, — журботна сказала Тонкс. — Мы думалі, што іх пераследваюць Пажырацеля Смерці, але потым астатнія Пажырацелі Смерці і Грэйбэк вярнуліся, і мы ізноў пачалі біцца…Я думаю, я чула, як Снэйп нешта крычаў, але я не разабрала што…
— Ён крычаў, што ўсё кончана, — сказаў Гары. — Ён зрабіў тое, што павінен быў зрабіць.
Усе замоўклі. Песня Фоўкса ўсё яшчэ аддавалася эхам па цёмных абшарах па-за замкам. Пакуль музыка вібрыравала ў паветры, прыкрыя думкі прыйшлі Гары на розум… А яны забралі ужо цела Дамблдора ад падножжа вежы? Што будзе далей? Дзе ён будзе пахаваны? Ён моцна сціснуў кулакі ў кішэнях і адчуў, як касцяшкі пальцаў наткнуліся на фальшывы Хоркрукс.
Дзверы лякарні раптам адчыніліся, і ўсё аж прыскокнулі : Містэр і Місіс Уізлі прыспешвалі да Біла, Флёр ішла побач з спалоханым выражэннем на яе прыгожым твары.