Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Дамблдор быў бы шчаслівейшы чым хто, даведаўшыся, што ў свеце ёсць яшчэ крыху больш кахання, — спакойна вымавіла прафесар Макгонагал, калі дзверы ізноў адчыніліся і зайшоў Хагрыд.
Тая маленькая частка яго твару, на якой не было валасоў або барады, была ўся спухлая і мокрая. Ён судрагаўся ад слёз, трымаючы ў руцэ сваю велізарную запэцканую насоўку.
— Я…я зрабіў гэта, прафесар, — усхліпнуў ён. — Я аднёс яго. Прафесар Спраўт уклала дзяцей назад ў ложкі, прафесар Флітвік ляжыць, але гаворыць, што хутка будзе ў парадку, а прафесар Слізнерог кажа, што Міністэрству ўжо паведамілі…
— Дзякуй, Хагрыд, — прафесар Макгонагал тут жа паднялася і звярнулася да групы вакол ложка Біла. — Мне трэба сустрэць прадстаўнікоў Міністэрства, калі яны прыедуць. Хагрыд, паведамі Главам Факультэтаў — Слізнерог будзе прадстаўляць Слізэрын— я жадаю іх бачыць у хуткім часе ў маім кабінеце. Я б жадала, каб ты таксама да нас далучыўся.
Калі Хагрыд кіўнуў, развярнуўся і выйшаў з пакоя, яна паглядзела на Гары :
— Перад тым, як я сустрэнуся з імі, я б жадала перакінуцца некалькімі словамі з табой, Гары…Калі ты пойдзеш са мною…
Гары падняўся і, прамармытаўшы «Хутка ўбачымся» Рону, Герміёне і Джыні, пайшоў услед за прафесарам Макгонагал. Карыдоры былі пустыя, толькі ўдалечыні гучаў голас песні фенікса. Праз некалькі хвілін Гары зразумеў, што яны ідуць не ў кабінет прафесара Макгонагал, а ў кабінет Дамблдора, і яшчэ некалькі секундаў пасля ён зразумеў, што, раз яна была замдырэктара…Значыць, зараз яна стала новым дырэктарам…Кабінет за гаргулляй быў зараз яе…
У цішыні яны падняліся па спіральнай лесвіцы і апынуліся ў круглым кабінеце. Ён не ведаў, што ён чакаў тут убачыць : поўнасцю чорны пакой, мёртвае цела Дамблдора…. А фактычна ўсё выглядала гэтак жа, як і было тады, калі ён і Дамблдор выйшлі адгэтуль некалькі гадзін таму назад : срэбраныя прылады гулі і пыхкалі на сталах, меч Грыфіндора ў сваім шкляным футляры бліскацеў у месяцовым свеце, Шапка-размеркавальніца ляжала на полцы за сталом, толькі насест Фоўкса быў пустым — ён усё яшчэ спяваў сваю песню ў ваколіцах замка. І новы партрэт далучыўся да рада мёртвых дырэктараў і дырэктрыс : Дамблдор драмаў у залатой рамцы над сталом, яго акуляры з'ехалі на яго крывы нос. Ён выглядаў улагоджаным і спакойным.
Паглядзеўшы на гэты партрэт, прафесар Макгонагал зрабіла дзіўны рух, нібы гартуючы сябе, а потым абышла стол і напружана паглядзела на Гары:
— Гары, — яна сказала. — Я жадала б знаць, чым вы займаліся з прафесарам Дамблдорам гэтай ноччу, калі выйшлі з школы.
— Я не магу вам гэтага сказаць, прафесар, — сказў Гары. Ён чакаў гэтае пытанне, і ўжо нават прыгатаваў адказ. Менавіта тут, у гэтым самым пакоі, Дамблдор сказаў яму, каб ён не распавядаў аб іх занятках нікаму, акрамя Рона і Герміёны.
— Гары, магчыма, гэта важна, — сказала прафесар Макгонагал.
Прафесар Макгоннагал уважліва на яго паглядзела. — Потэр, — Гары адзначыў, як па-новаму выкарыстаецца яго прозвішча, — у свеце смерці Дамблдора, я думаю, што ты павінен зразумець, што сітуацыя некалькі…
— Я так не думаю, — Гары паціснуў плечамі, — прафесар Дамблдор ніколі не гаварыў мне, што я павінен перастаць слухацца яго наказаў, калі ён памрэ. Але…вы павінен знаць яшчэ адно перад тым, як міністэрства будзе тут. Мадам Размерта была пад заклёнам Імперыус, яна дапамагала Малфою і Пажырацелям Смерці, вось як каралі і атручаны хмель…
— Размерта? — здзівілася прафесар Макгонагал, але перад тым, як яна змагла працягнуць, у дзверы пагрукалі, і прафесары Спраўт, Флітвік і Слагхорн зайшлі ў пакой, а за імі і Хагрыд, усё яшчэ ўсхліпываючы, яго твар уздрагіваў ад гора.
— Снэйп! — усклікнуў Слагхорн, які выглядаў найбольш узрушаным, бледным і потным. — Снэйп! Я вучыў яго! Я думаў, што ведаю яго!
Але перад тым, як хто-небудзь змог адказаць на гэтую рэпліку, цвёрды голас пачуўся з сцяны : чараўнік з балесным выглядам і кароткім чорным чубком толькі што вярнуўся ў сваю пустую рамку : «Мінерва, Міністр будзе тут праз некалькі секунд, ён толькі што Дэзапарыраваў з Міністэрства»
— Дзякуй, Эверард, — прафесар Макгонагал хутка павярнуляся да настаўнікаў. — Я б жадала паразмаўляць з вамі аб тым, што адбываецца ў Хогвартсе да таго, як яны тут будуць. Па-праўдзе кажучы, я не ўпэўнена, што школе дзверы адчыняцца ў наступным годзе. Смерць дырэктара ад рукі аднога з нашых калегаў ставіць жудасную пляму на гісторыі Хогвартса. Гэта жудасна.
— Я шпэўнены, што Дамблдор жадаў бы, каб школа была адчыненай, — сказала прафесар Спраўт. — Я думаю, што калі хаця б адзін вучань захоча вярнуцца, школа павінна быць адчыненай для гэтага вучня.