Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Як ён і чакаў, Рон чакаў яго, усё яшчэ поўнасцю апрануты, на ложку. Гары сеў на свой, і некалькі хвілінаў яны проста глядзелі адзін на другога.
— Яны размаўляюць пра зачыненне школы, — сказаў Гары.
— Люпін сказаў, што так і будзе, — сказаў Рон.
Была паўза.
— І што? — вельмі ціха сказаў Рон, нібы мэбля магла іх падслухаць, — вы знайшлі яго? Вы дасталі яго? Х…хоркрукс?
Гары пакачаў галавой. Усё тое, што здарылася вакол таго чорнага возера, здавалася зараз старым кошмаром. Ці сапраўды гэта адбылося некалькі гадзін тому назад?
— Вы не дасталі яго? — засмучана папытаў Рон. — Яго там не было?
— Не, — сказаў Гары. — Хтосьці ўжо ўзяў яго і падкінуў падробку на яго месца.
— Ужо ўзяў?
Не гаворачы ні словы, Гары дастаў падробны медальён з сваёй кішэні, адчыніў яго і перадаў Рону. Дэталёвае апавяданне магло пачакаць…сёння яно ўжо не мела значэння…нішто не мела значэнне, акрамя канца іх бязглуздай прыгоды, канца жыцця Дамблдора.
— Р.А.Б — прашаптаў Рон, — хто гэта яшчэ такі?
— Хто яго ведае, — поўнасцю апрануты Гары разлёгся на сваім ложку, унурачыся ў столь. Ён не адчуваў ні мізэрнай цікаўнасці адносна гэтага Р.А.Б. Ён нават сумняваўся, што яшчэ зможа калі-небудзь адчуваць цікаўнасць. Пакуль ён ляжаў, ён зразумеў, што ўсё апусцілася ў цішыню, Фоўкс больш не спяваў. І ён ведаў, нават не ўсведамляючы, адкуль ён гэта зразумеў, што фенікс пакінуў Хогвартс гэтак жа, як і Дамблдор пакінуў школу, пакінуў свет…пакінуў Гары.
30. Белае надмагілле
Усе заняткі былі спыненыя, а іспыты адкладзеныя. Частку школьнікаў спешна забралі з Хогвартса бацькі — раніцай пасля смерці Дамблдора, яшчэ да сняданку, з'ехалі блізняты Паціл, а Захарыю Сміта звёз выпраменьваючы пагарду бацька. Сімус Фініган наадварот катэгарычна адмовіўся суправаджаць маму дадому: яны ўстроілі гучны слоўны паядынак ля Галоўнага ўваходу,які скончыўся рашэннем адкласці паездку да канца пахавання. Місіс Фініган з цяжкасцю знайшла сабе месца для начлега ў Хогсмідзе, паколькі, як расказаў сябрам Сімус, чараўнікі і чараўніцы запоўнілі вёску, збіраючыся аддаць даніну павагі Альбусу Дамблдору.
Вучні малодшых класаў усхвалявана назіралі, як блакітная карэта велічынёй з дом, суправаджаемая дзюжынай гігантаў, з'явілася ў небе перад пахаванням і прызямлілася ля края Забароненага лесу. Гары бачыў з акна: высокая жанчына з цемнымі валасамі і аліўкавага колеру скурай сыйшла па прыступкам карэты і апынулася заключанай у абдымкі чакаючага яе Хагрыда. Тым часам афіцыйная дэлегацыя з Міністрам Магіі на чале ўжо знаходзілася ў замку. Гары рупліва засцерагаўся ад кантактаў з любым прадстаўніком, паколькі быў перакананы: рана ці позна яго абавязкова папытаюць ізноў аб мэтах апошняга падарожжа Дамблдора з Хогвартса.
Гары, Рон, Герміёна і Джыні зараз не разлучаліся. Выдатнае надвор'е нібы смяялася над імі. Гары прадстаўляў сабе, як усё магло выглядаць, калі б Дамблдор не загінуў. Яны праводзілі б гэты час разам у самым канцы навучальнага года. Іспыты ў Джыні завершаныя, хатняй работы больш няма… І гадзіна за гадзінай ён адмахіваўся тым, што гаварыў тое, што павінен быў сказаць, рабіў тое, што было правільна, паколькі апынулася занадта складаным пазбавіцца лепшай крыніцы абароны.
Яны наведвалі бальнічнае крыло двойчы ў дзень: Нэвіла ўжо выпісалі, але Біл заставаўся пад наглядам мадам Памфры. Яго шрамы выглядалі горш, чым калі. Фактычна, ён зараз быў падобны на Вар'яцкае Вока Грума, але з абоімі рукамі і з вачамі. У астатнім ж падабенства было дзіўным. Адзінае змяненне — зараз ён праяўляў адмысловую сімпатыю да недасмажаных біўштэксаў.
-…Як добра, што ён ажэніцца на мне, — радасна адзначала Флёр. — Бо брытанцы перрасмажываюць мяса. Я заўсёды гэта гаварыла.
— Відаць, мне прыйдзецца ўсёткі асвядоміць: ён, на самай справе, збіраецца ўзяць яе ў жонкі, — той жа вечар уздыхнула Джыні, углядаючыся разам з сябрамі праз адчыненае акно гасцёўні, як сумрак апускаецца на зямлю.
— Яна не такая ўжо дрэнная, — сказаў Гары. — Але сварлівая, — хутка дадаў ён, заўважыўшы здзіўленне Джыні. Дзяўчына неахвотна ўсміхнулася.
— Добра. Думаю, калі мама вытрымае гэта — я таксама змагу.
— Хтосьці яшчэ з знаёмых загінуў? — пацікавіўся Рон у Герміёны, уважліва парглядаўшай "Вечаровы прарок".
Дзяўчына ўздрыгнула ад рэзкасці яго голасу.
— Не, — адказала яна, зварачваючы газету. — Яны ўсё яшчэ шукаюць Снэйпа, але ніякіх слядоў…
— Вядома, іх няма, — абурыўся Гары, які злаваўся кожны раз, калі абмяркоўвалі дадзенае пытанне, — Яны не знойдуць яго, пакуль не вызначаць дзе Валан дэ Морт. А судзячы па таму, што ў іх яшчэ не атрымоўвалася гэта зрабіць…