Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Гары шчакой адчуў, як задрыжала зямля — Амікус, Алекта і велізарны бландын падпарадкоўваліся і пабеглі да варот. Гары завыў ад лютасці. Яму цяпер было ўсё роўна, жыць або памерці; ён з працай падняўся і, слепа хістаючыся, пайшоў на Снэйпа, якога ненавідзеў гэтак жа, як самога Валан дэ Морта…
— Сектум…
Злей махнуў палачкай і адбіў праклён, але Гары быў цяпер блізка і ясна бачыў яго твар. З яго знікла ўхмылка; полымя пажарышча асвятляла рысы, цалкам скажоныя шаленствам. Сабраўшы ўсю волю, Гары падумаў: "Леві…"
— Не, Потэр! — ускрыкнуў Злей. Раздаўся грукат, Гары адляцеў назад і зноў балюча стукнуўся спіной аб зямлю; палачка выпала з яго рукі. Гары ляжаў цалкам безабаронны, як нядаўна Дамблдор; у яго вушах звінелі крыкі Хагрыда і выццё Клыка. Раптам над ім навіс бледны твар Снэйпа. У смажаніне водбліску пажару ён шугаў нянавісцю — зусім як тады, калі ён забіваў Дамблдора.
— І ты, Потэр, адважваешся звяртаць супраць мяне мае ўласныя заклёны? Гэта я іх прыдумаў… я, Прынц-Паўкроўка! Жадаеш узяць мяне маім жа вынаходствам, як твой гідкі татка? Не ўжо… не выйдзе!
Гары шпурнуўся за сваёй палачкай; Снэйп выпусціў у яе заклён, яна адляцела далёка ўбок і знікла з выгляду.
— Ну, так забі мяне, — прахрыпеў Гары. Ён не адчуваў страху, толькі гнеў і пагарду. — Забі мяне, як забіў яго, баязлівец пага…
— НЕ СМЕЦЬ, — завішчаў Снэйп, нечакана ашалеўшы, і яго твар сказіўся нечалавечай пакутай, сапраўды ён пакутаваў не менш, чым сабака, які скуголіў і завываў ў абхопленай пажарам халупе, — ЗВАЦЬ МЯНЕ БАЯЗЛІЎЦАМ!
Ён хвастануў палачкай па паветры. Нібы распаленая пуга стукнула Гары па твару і шпурнула яго спіной аб зямлю; з вачэй пасыпаліся іскры, з лёгкіх выйшла усё паветра. Раптам наверсе зашамацелі крылы, і нешта велізарнае закрыла сабой зоркі: на Снэйпа ляцеў Клювакрыл. Снэйп адхіснуўся, ратуючыся ад вострых як брытва кіпцюроў. Гары з працай сеў — у вачах усё плыла — і ўбачыў, што Снэйп уцякае са ўсіх ног, а велічэзная жывёла, пляскаючы крыламі, нясецца за ім з пранізлівым, жудасным крыкам, якога Гары яшчэ ніколі не чуў…
Гары з працай падняўся і каламутным поглядам агледзеўся па баках, спадзеючыся адшукаць палачку і аднавіць пераслед. Яго пальцы мацалі па траве, адкідаючы нейкія галінкі, але ён ужо ведаў, што прайшло занадта шмат часу. Сапраўды, калі ён знайшоў палачку і павярнуўся да варот, то ўбачыў толькі гіпагрыфа, які кружыў над імі; Снэйп паспеў апарырываць.
— Хагрыд, — паклікаў Гары, усё яшчэ аглушаны, і закруціў галавой. — ХАГРЫД!
Ён, хістаючыся, паплёўся да падпаленай хаткі. Адтуль выскачыла велізарная постаць з Клыком на спіне. Гары з удзячным крыкам апусціўся на калены; яго трэсла з галавы да ног, усё цела страшна балела, перарывістае дыханне з болем вырывалася з грудзей.
— Ты як, Гары? У парадку? Гары? Скажы што-небудзь…
Гіганцкая валасатая фізіяномія плавала над Гары, засланяючы неба. Вакол лунаў пах гарэлага дрэва і смаленай поўсці; Гары працягнуў руку і адчуў побач абнадзейліва цёплага, жывога Клыка.
— Я нармальна, — выдыхнуў Гары. — Ты таксама?
— Яс'справа… каб мяне прыкончыць, такога глупства замала.
Хагрыд саўгануў далоні падпахі Гары і тузануў уверх з такой сілай, што яго ступні на імгненне адарваліся ад зямлі. Калі яго паставілі на ногі, ён заўважыў на шчацэ Хагрыда кроў, якая бегла з глыбокай раны пад вокам, якое імкліва апухала.
— Трэба патушыць тваю хату, — сказаў Гары, — заклён "Агуаменці"…
— Я памятаў, што чагосьці ў гэтым родзе, — прамармытаў Хагрыд, падняў ружовы ў кветачку парасонік, ад якога ішоў дым, і выгукнуў: — Агуаменці!
З парасоніка забіла вада. Гары падняў палачку — яна здалася свінцовай — і ледзь чуваць пралапатаў:
— Агуаменці!
Яны з Хагрыдам разам залівалі хату вадой, пакуль не патухлі апошнія вугольчыкі.
— Усё не так страшна, — радасна вымавіў Хагрыд праз некалькі хвілін, абводзячы поглядам дымлівыя разваліны. — Дробязі, Дамблдор за некалькі секунд паправіць…
Пачуўшы гэта, Гары здрыгануўся ад пакутлівага болю ў жываце. Цяпер, калі вакол запанавала цішыня, ён раптам асабліва востра адчуў гора, якое абвалілася на яго.
— Хагрыд…
— Уяўляеш, сяджу, бінтую ножкі лечуркам і раптам чую: ідуць, — Хагрыд журботна пагушкаў галавой, гледзячы на сваё знявечанае жыллё. — Нябось абгарэлі да галавешак, небарачкі…
— Хагрыд…
— Але што там здарылася, Гары? Я толькі бачыў, як яны ўцякалі з замка, але на які чорт Снэйп пайшоў з імі? Куды ён…? Лавіць, ці што?