Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Ён… — Гары кашлянуў; горла перасохла ад дыму і страху. — Хагрыд, ён забіў…
— Забіў? — гучна перапытаў Хагрыд, гледзячы ўніз, на Гары. — Снэйп? Каго? Пра што гэта ты?
— Дамблдора, — дамовіў Гары. — Снэйп забіў… Дамблдора.
Хагрыд пляскаў вачыма. Тая невялікая частка яго твару, што не была закрыта валасамі, выяўляла поўнае неразуменне.
— Чаго Дамблдора? А, Гары?
— Дамблдор памёр. Снэйп яго забіў …
— Не кажы так, — па-грубіянску перабіў Хагрыд. — Снэйп забіў Дамблдора!... Не дуры, Гары. Навошта ты так кажаш?
— Я сам бачыў.
Хагрыд паматаў галавой, быццам не верыў, але спагадліва, відавочна лічачы, што Гары не ў сабе з-за заклёна або пасля ўдару па галаве…
— Там, мабыць, вось што атрымалася: Дамблдор загадаў Снэйпу ісці з імі, з Пажыральнікамі Смерці, — упэўнена сказаў Хагрыд. — Для выгляду, Гары. Я так думаю. Слухай, давай-ка адвядзем цябе ў школу. Пайшлі-ка, пайшлі…
Гары нават не спрабаваў спрачацца. Яго ўсё яшчэ калаціла дрыготка. Хагрыд сам усё пазнае, і вельмі хутка… Яны накіроўваліся да замка. У шматлікіх вокнах гарэла святло. Гары выразна ўяўляў, як унутры яго бегаюць з пакоя ў пакой, распавядаючы адзін другому пра Пажыральнікаў Смерці, пра Смяротную Пазнаку, пра тое, што кагосьці, мабыць, забілі…
Расхінутыя дубовыя дзверы пралівалі святло на пад'язную дарогу і газон. Павольна, няўпэўнена на ганак выходзілі людзі ў піжамах і халатах. Яны асцярожна спускаліся па прыступках і нервова ўзіраліся ў цемру, выглядваючы Пажыральнікаў Смерці, якія зніклі ў ночы. Але погляд Гары быў прыкаваны да падножжа самай высокай вежы замка, і яму здавалася, што ён бачыць у траве невялікае чорнае ўзвышэнне — хоць на самай справе з такой адлегласці не мог нічога разглядзець. Пакуль ён моўчкі глядзеў туды, дзе, па яго разлікам, ляжала цела Дамблдора, да вежы стаў сцякацца народ.
— Што яны там выглядваюць? — спытаў Хагрыд, калі яны з Гары падышлі да замка. Клык ціснуўся да іх ног. — Што гэта там ў траве? — пранізліва ўскрыкнуў ён і кінуўся да паспеўшага памкнуцца невялікаму натоўпу. — Бачыш, Гары? Прама пад сцяной? Дзе пазнака… чорт… думаеш, кагосьці скінулі…?
Хагрыд замоўк, відавочна, асцерагаючыся выказаць жудасную думку, якая прыйшла яму ў галаву. Гары крочыў побач з ім. Твар і ногі, па якіх за апошнія паўгадзіны стукнула столькі разнастайных заклёнаў, моцна шчымелі, але Гары ў нейкай дзіўнай адхіленасці не адчуваў сваё цела... Рэальны, непазбытны быў толькі боль у грудзі…
Яны з Хагрыдам як у сне прайшлі скрозь натоўп, які ціха штосьці мармытаў — да мяжы, якую знямелыя школьнікі і настаўнікі не адважваліся перасекчы.
Хагрыд застагнаў ад гора і ўзрушэння, але Гары не спыніўся; ён павольна паплёўся наперад, падышоў да Дамблдора прысеў побач з ім.
Што надзеі няма, Гары зразумеў, калі заклён Дамблдора перастаў дзейнічаць — такое магло адбыцца толькі са смерцю чалавека, які налажыў заклён. І усё жа ён не быў гатовы да такога страшнага відовішчу: пабітае цела, рукі і ногі, распасцёртыя ў розныя бакі… найвялікшы чараўнік эпохі…
Вочы Дамблдора былі закрытыя; калі бы не дзіўна выгнутыя рукі і ногі, здавалася бы, што ён спіць. Гары працягнуў руку, паправіў на кручкаватым носу акуляры са шкламі ў форме паўмесяца, сцёр рукавом струменьчык крыві, які выцек з кутка рота. А потым стаў проста глядзець на мудры стары твар, імкнучыся зразумець кашмарную, немагчымую праўду: Дамблдор больш ніколі не загаворыць з ім, ніколі не прыйдзе на дапамогу…
За спіной Гары раздавалася ціхае мармытанне. Прайшло вельмі шмат часу, перш чым ён, нарэшце, усвядоміў, што ўпіраецца каленам у нешта цвёрдае, і паглядзеў уніз.
Медальён, які яны здабылі так даўно, выпаў з кішэні Дамблдора і адкрыўся, верагодна, ад удару аб зямлю. І хоць Гары быў ужо за межамі ўсіх эмоцый, ён, падбіраючы медальён, падумаў: нешта не так…
Ён пакруціў каштоўнасць у руках. Медальён здаваўся менш, чым ва ўспаміне, і на ім не было ні ўпрыгожванняў, ні мудрагелістай літары "S", знака Слізэрыну. Унутры таксама не было нічога, акрамя згорнутага жмутка пергаменту замест партрэта.
Гары аўтаматычна, не аддаючы сабе справаздачы ў сваіх дзеяннях, выцягнуў паперку, разгарнуў і пры святле мноства палачак, якія паспелі запаліцца ў яго за спіной, прачытаў:
Цёмнаму Лорду:
Я ведаю, што памру раней, чым ты прачытаеш маё пасланне, але жадаю, каб ты ведаў: гэта я адкрыў твой сакрэт. Я выкраў сапраўдны Хоркрукс і маю намер знішчыць яго, як толькі змагу. Я сустракаю смерць у надзеі, што калі ты сустрэнеш саперніка, роўнага табе па сіле, ты зноў будзеш простым смяротным.