Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Ну тады…
Рон, Герміёна, Фрэд, Джордж, Флёр і Мандангус выпілі. Зелле паразіла іх горла, і яны памяніліся ў твары і пачалі затыхацца. У секунду іх цела пачалі размякчацца і аплываць, як гарачы воск. Мундунгуса выцягнула, Рон, Фрэд і Джордж наадварот — сціскаліся, іх валасы цямнелі, у Герміёны і Флёр правялічыліся аб’ёмы чэрапа.
"Вар’яцкае вока" Аластар Мудзі вельмі бесклапотна прыслабіў завязкі мяшкоў, якія ён прынёс з сабой. І калі ён разагнуўся, перад ім ужо стаяла шэсць Гары Потэраў.
Фрэд і Джордж, звярнуўшыся адно да аднаго, выклікнулі ў адзін голас: — Ваў! Мы аднолькавыя!
— А ты ведаеш, мне, здаецца, што я выглядаю лепш чым ты! — прагаварыў Фрэд, вывучаючы сваё адлюстраванне ў імбрыку.
— Вось яшчэ! — сказала Флёр, вывучаючы сваё адлюстраванне ў дзверцах мікравалновай печы. — Біл, не глядзі на мяне так, я ж клон!
— Так, гэтая адзежа трохі вялікая, тут ёсць меншы памер, — сказаў Мудзі, вывучаючы першы мяшок, — обо наадварот. Не забудзьцеся апрануць акуляры, таксама як раз шэсць штук у кішэні. І калі вы апранецеся, увесь свой багаж вы возьмеце ў іншым мяшку.
Сапраўдны Гары думаў, што гэта самае дзіўнае з убачанага ім раней, хоць ён бачыў нямала дзіўных рэчаў. Ён глядзеў, як шэсць яго копій рыліся ў мяшках, дастаючы адзежу, апранаючы акуляры і прыбіраючы свае рэчы. Ён жадаў іх папытаць выявіць хоць трохі павагі да яго прыватнага жыцця, да яго цела, бо яны пачалі распранацца, нікога не саромеючыся і вывучаючы яго цела, як сваё.
— Я ведаў, што Джыні хлусіла пра татуіроўку, — сказаў Рон, гледзячы на свае голыя грудзі.
— Гары, у цябе сапраўды жудасны зрок, — адзначыла Герміёна, адразу, як толькі апранула акуляры.
Апрануўшыся, ілжэ-Гары выцягнулі з другога мяшка заплечнікі і клеткі з белымі совамі.
— Выдатна, — сказаў Мудзі, аглядаючы сем апранутых, у акулярах, загружаных багажом Гары. — Такім чынам, пары наступныя: Мундунгус ляціць са мной на мятле…
— Чаму гэта я з вамі? — выклікнуў Гары, які стаяў бліжэй усіх да ўваходных дзвярэй.
— Таму што толькі за табой патрэбна вока ды вока! — і чарадзейнае вока намёртва спынілася на Мандангусе. Затым ён працягнуў: — Артур і Фрэд…
— Я — Джордж, — сказаў блізнюк, на якога паказаў Мудзі. — Няўжо вы не можаце адрозніць нас, калі мы Гары?
— Выбач Джордж…
— Да я жартую, на самай справе я — Фрэд…
— Даволі валяць дурня! — прагыркаў Мудзі. — Далей — Джордж або Фрэд хто з вас, чорт пабяры, — з Рэмусам. Міс Дэлякур…
— Я вазьму Флёр на фестрала, — сказаў Біл. — Яна не ў захапленні ад мёцел.
Флёр падышла і ўстала да яго, пасылаючы яму адданы погляд, які Гары спадзяваўся больш ніколі не з’явіцца на яго твары.
— Міс Грэнжэр з Кінгслі, зноў фестрал…
Герміёна выглядала ўпэўненай, паколькі яна ўсміхнулася Кінгслі. Для Гары не было сакрэтам, што Герміёна не вельмі добра кіруе мятлой.
— Гэта азначае, што мы з табой Рон, — радасна выпаліла Тонкс, пастукваючы кружкай па дрэве на якім калыхалася. Рон не быў гэтак жа задаволены як і Герміёна.
— Ну а ты са мной, Гары. Так? — спытаў Хагрыд, трохі ўсхвалявана. — Мы на матацыкле. Ці разумееш, мятлы і фестралы не ватрымоўваюць маю вагу. Не так ужо і шмат народа ездзіла са мной, таму ты сядзеш у брычку.
— Як выдатна. — сказаў Гары не зусім праўдзіва.
— Мы лічым, што Пажыральнікі Смерці чакаюць, што ты паляціш на мятле, — растлумачыў Мудзі, які быццам ведаў, што адчувае Гары. — У Снэйпа было досыць часу, каб распавесці ім усё, што ён ведаў. Так што калі мы раптам натыкнемся на Пажыральнікаў яны, спадзяюся, абяруць таго Гары, які будзе на мятле. Нарэшце ўсё. — ён працягнуў, звязваючы мяшок з рэчамі лжэ-Потэраў і падыходзячы да дзвярэй. — Даю яшчэ тры хвіліны, да таго як мы паляцім. Няма сэнсу зачыняць заднія дзверы — гэта не спыніць Пажыральнікаў Смерці, калі яны прыйдуць. Наперад…
Гары падняў адразу заплечнік, пошуг, і клетку з Хэдвіг і паспяшаўся за астатнімі ў цемру саду.
Са ўсіх бакоў мётлы скакалі ў рукі; Герміёна, з дапамогай Кінгслі ўжо залязала на вялікага чорнага фестрала, Флёр — на іншага, з дапамогай Біла. Хагрыд ужо стаяў напагатове побач са сваім матацыклам, апрануўшы ахоўныя акуляры.
— Гэта што? Матацыкл Сірыюса?
— Ён самы, — адказаў Хагрыд, радасна гледзячы ўніз на Гары, — І ў апошні раз ён быў на ім, Гары, я б мог кіраваць ім адной рукой!
Гары адчуваў сябе абражаным, паколькі сеў ў брычку, ён стаў на парадак ніжэй. Рон усміхнуўся гэтаму, бо Гары нагадаў яму дзіцяці. Гары паклаў у ногі свой заплечнік і мятлу, а клетку заціснуў паміж каленамі. Яму было жудасна няёмка.