Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Артур трохі палепшыў яго, — сказаў Хагрыд, не звяртаючы ні мізэрнай увагі на дыскамфорт Гары. Сам жа ён сеў на матацыкл, які пачаў рыпаць і на цалю пагрузіўся ў грунт. — У яго ёсць зараз пара сакрэтаў. Гэта ўсе мае ідэі, — ён паказаў тоўстым пальцам на фіялетавую кнопачку ў спідометра.
— Калі ласка, Хагрыд, будзь асцярожны, — папрасіў містэр Уізлі, які стаяў побач з імі, трымаючы сваю мятлу, — Я ўсё яшчэ не ўпэўнены, што можна, і наогул гэта можна ўжываць толькі ў самых экстраных сітуацыях.
— Ну і выдатна, тады, — прагаварыў Мудзі. — Усе на зыходныя пазіцыі, калі ласка. Я жадаю, каб мы пакінулі гэтае месца адначасова, а то ўвесь сэнс нашай дыверсіі абваліцца.
Усе кіўнулі.
— Трымайся мацней, Рон, — сказала Тонкс. І Гары бачыў, як Рон кінуў на Люпіна вінаваты погляд, перш чым абняць яе за талію. Хагрыд завёў матацыкл, ён зароў, як дракон і завібрыраваў.
— Поспеха ўсім, — пажадаў Мудзі. — Убачымся праз гадзіну ў Нары. На лік тры. Раз… Два… ТРЫ!
Раздаўся аглушальны шум матацыкла, і Гары адчуў, што брычка дала непрыемны нахіл. Яны вельмі хутка паднімаліся ў паветра, яго вока заслязілася, валасы хвасталі па твару. Вакол яго таксама ўзляталі мётлы, доўгі чорны хвост фестрала прамільгнуў побач. Яго ногі, якія трымалі клетку і на якіх ляжаў заплечнік, спухлі і пачалі зацякаць. Яму было так дурна, што ён амаль забыў у апошні раз зірнуць на хату нумар чатыра па Прайвет Драйв. А калі ён зірнуў уніз, то не змог разабраць, якая з хат яго.
Раптам, адкуль не вазьміся яны былі акружаны. І затым, прынамсі трыццаць закрытых фігур, якія завіслі ў паветры, сфарміравалі шырокі круг, у сярэдзіне якога падняліся члены Ордэна.
Крыкі, полымя зялёнага святла паўсюль: Хагрыд даў газу, і матацыкл перавярнуўся. Гары страціў пачуццё адчування прасторы. Ліхтары над ім, крыкі вакол яго, сам ён чапляецца за брычку — адзінае выратаванне. Усе яго рэчы пачалі слізгаць з пад ног:
— Не! НА ДАПАМОГУ!
Мятлу загруціла таксама, але ў яго хапіла сіл утрымаць шлейкі заплечніка і клетку за самую верхавіну, і як раз матацыкл перавярнула зваротна. Секунда палягчэння — і зноў вакол заблішчалі выбліскі зялёнага святла. Сава звалілася на дно клеткі.
— Не! НЕ!
Матацыкл пасоваўся наперад. Гары кінуў погляд на Пажыралінікаў Смерці, якія раступаліся перад матацыклам Хагрыда.
— Хэдвіг! Хэдвіг…
Але сава ляжала нерухома на дне сваёй клеткі. Ён не мог прыняць гэта, і яго трывога за іншых была найважнейшай. Ён паглядзеў праз плячо і ўбачыў масу людзей, выбліскі зялёнага святла, дзве пары людзей на мётлах, якія ўзляталі прэч на адлегласць, але ён не бачыў хто гэта быў:
— Хагрыд, мы павінны вярнуцца, мы павінны вярнуцца! — ён вапіў, імкнучыся перакрычаць роў матора, спрабуючы чараваць над клеткай з Хэдвіг, не жадаючы прымаць відавочнае, што яна мёртвая. — Хагрыд, АБЯРНІСЯ ЖА!!!
— Маё заданне — даставіць цябе ў бяспецы да пункта прызначэння, Гары! — прароў Хагрыд, і адкрыў засланку.
— Спыніся! СПЫНІСЯ! — крычаў Гары, але як толькі ён азірнуўся назад, два зялёных шара праляцелі міма яго левага вуха: чатыра Пажыральніка Смерці аддзяліліся ад круга і пачалі пераследаваць іх, цэлячыся ў шырокую спіну Хагрыда. Хагрыд адхінуўся, але Пажыральнікі Смерці не адставалі ад матацыкла, пасылаючы ўсё больш заклёнаў у іх бок. А Гары не мог нагнуцца ў брычку настолькі, каб пазбягаць іх. Выгінаючыся, ён крычаў: — Ступефай! — і чырвоны ахоўны шар выляцеў з яго палачкі, расчышчаючы прамежак паміж Пажыральнікамі Смерці, паколькі яны разляцеліся ў розныя бакі, каб пазбегнуць траплення.
— Трымайся, Гары, зрабі гэта для іх! — усё крычаў Хагрыд, і Гары паглядзеў на верх як раз своечасова, каб убачыць, што Хагрыд націскае тоўстым пальцам зялёную кнопку побач з датчыкам паліва.
Сцяна, магутная чорная сцяна вырвалася з выхлапной трубы. Выцягнуўшы шыю, Гары бачыў, што яна пашырылася і заняла ўвесь паветраны абшар. Трое з Пажыральнікаў Смерці адхіліліся, але чацвёртаму не павезла: ён знік з выгляду, а затым каменем паляцеў уніз, яго мятла разляцелася на кавалачкі. Адзін з яго таварышаў паспрабаваў яго выратаваць, але яго паглынула цемра, а Хагрыд прыхіліўся да руля і дадаў газу.
Больш недаравальныя заклёны не ляцелі ў галаву Гары ад двух пакінутых у цэласці палачак Пажыральнікаў Смерці: яны цэліліся ў Хагрыда. Гары адбіваўся далёкімі Ашаламляльнымі заклёнамі: чырвоныя і зялёныя шары сутыкаліся ў паветры і разляталіся сотнямі іскраў. Гары з жахам глядзеў на гэты феерверк і думаў, што маглы ў нізе нават не могут уяўляць, што зараз адбываецца:
— Вось, што мы зробім зараз, Гары, трымайся, — прагукаў Хагрыд і ткнуў па другой кнопцы.