De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Van de recherche in Utrecht.’
‘Had jij gebeld?’
Vledder schudde zijn hoofd. ‘Daar was ik nog niet toe gekomen. Ze belden op eigen initiatief.’
De Cock fronste zijn wenkbrauwen.
‘Hoe wisten ze in Utrecht,’ vroeg hij verbaasd, ‘dat wij belangstelling voor haar hadden?’
Vledder lachte schaapachtig.
‘Dat wisten ze ook niet. Gisteravond meldde zich daar bij de recherche een vrouw.’ De jonge rechercheur raadpleegde zijn notities. ‘Ene Martha Maria Hooglied. Ze zei dat haar geloof in God het niet toeliet om bepaalde zaken nog langer verborgen te houden. Ze wilde haar geweten ontlasten en zei bereid te zijn om iets te vertellen over de moord op de advocaat, meester Van Abbenes, in Amsterdam.’
‘En?’
‘Wat bedoel je?’
‘Hebben ze een verklaring van haar opgenomen?’
‘Nee.’
‘Waarom niet?’
Vledder gebaarde verontschuldigend.
‘Ze hebben het geprobeerd. Voortdurend. Maar ze wilde alleen met jou praten… rechercheur De Cock van het bureau Warmoesstraat.’
De grijze speurder trok een denkrimpel in zijn voorhoofd. ‘Ze zei… De Cock?’
Vledder knikte nadrukkelijk. ‘Dat zei ze. Iemand moet haar die naam hebben ingefluisterd.’ De jonge rechercheur zweeg even. ‘Die luitjes in Utrecht hebben gisteravond laat nog geprobeerd om ons te bereiken, maar we waren al naar huis. En jij moet als een blok hebben geslapen. De telefoon werd niet opgenomen.’
De Cock grijnsde.
‘Ik heb echt niets gehoord.’
Vledder glimlachte.
‘Ik heb begrepen dat die Martha de recherche in Utrecht aardig in de problemen heeft geholpen. Toen ze jou niet te pakken konden krijgen, wisten ze niet goed wat ze met haar moesten doen. Ze hebben nog naar een modus gezocht om haar voor je vast te houden, maar konden niets vinden om haar ten laste te leggen. Uiteindelijk hebben ze haar maar laten gaan. Uiteraard nadat men haar adres had geverifieerd. En dat adres belden ze mij vanmorgen door.’
‘Waar is het?’
Vledder bekeek zijn notities.
‘Utrecht… Cleopatradreef.’
De grijze speurder draaide zich om en liep terug naar de kapstok. Vledder kwam hem na. ‘Waar ga je heen?’
De Cock schoof zijn hoedje weer op zijn hoofd. ‘Naar Utrecht… of geloof jij niet zo sterk in het geweten van Martha?’
De Cock keek de vrouw in de deuropening voor hem onderzoekend aan. Smalle Lowietje, vond hij, had gelijk. Ze was inderdaad een zedig typetje. Geheel in het zwart met een hooggesloten blouse en een iets te lange rok, zag ze er wat stijfjes uit. Vanuit een scheiding in het midden hingen haar donkerblonde haren los langs haar hoofd. Haar madonnagezichtje met grote lichtbruine ogen had een lieve uitstraling. De oude rechercheur hield zijn hoofd iets schuin.
‘Martha Maria Hooglied?’
Ze blikte wat onzeker terug.
‘Ja, zo heet ik.’
De grijze speurder glimlachte.
‘Mijn naam is De Cock… met ceeooceekaa.’ Hij duimde over zijn schouder. ‘En dat is mijn collega Vledder. Wij komen uit Amsterdam. De recherche hier in Utrecht heeft ons gebeld. U zou bereid zijn mij iets te vertellen over de moord op de advocaat Van Abbenes.’
Ze stapte opzij en gebaarde uitnodigend. ‘Komt u binnen.’
De Cock aarzelde even.
‘Bent u alleen?’
Ze keek hem met haar grote bruine ogen vragend aan.
‘Wie dacht u bij mij te vinden?’ Het klonk uitdagend.
‘Franciscus van der Kraay.’
Ze schudde haar hoofd.
‘Frans en ik zijn niet getrouwd,’ sprak ze streng, terechtwijzend.
‘En ik vraag mij oprecht af of het ooit zover zal komen.’
De Cock plooide zijn gezicht in verwondering.
‘Is er een eind aan de verhouding gekomen?’
De lichtbruine ogen vonkten vuur.
‘Er is nooit sprake geweest van een ver-hou-ding,’ reageerde ze fel. ‘Frans en ik zijn vrienden… met… eh, met de beperkingen, die naar míjn gevoel, daarbij horen.’
De Cock knikte. ‘De slaapkamer is taboe,’ sprak hij begrijpend. ‘Inderdaad.’
De grijze speurder liep aan haar voorbij. Het pinnige openingsduel beviel hem feitelijk niet. Hij begon het liefst hoffelijk, vriendelijk, welwillend. Maar in de gegeven situatie had hij het noodzakelijk geacht eerst enig idee te krijgen van de relatie tussen deze vrouw en de man, die hij om zijn primitief karakter wel tot een impulsieve moord in staat achtte. Al mijmerend stak hij zijn onderlip naar voren. Maar, zo vroeg hij zich af, was de moord op meester Van Abbenes wel de daad van een primitieve, impulsieve man?
Martha had de buitendeur achter de beide rechercheurs gesloten en ging hen voor naar een gezellig ingerichte woonkamer met een bescheiden zitje in rotan en een teveel aan peuterige kastjes, waarop een grote variatie aan beeldjes in wit keramiek.
De Cock liet zich in een rotanstoel zakken en keek naar de vrouw, die schuin tegenover hem was gaan zitten.
‘Hooglied,’ opende hij, ‘een mooie naam voor een gelovige vrouw.’
Martha knikte instemmend.
‘Koning Salomo heeft in het Hooglied mooie dingen over de vrouw gezegd.’
De Cock glimlachte.
‘Koning Salomo was een kenner.’ Hij keek even vragend naar haar op. ‘En Frans?’
Martha Hooglied reageerde koel.
‘Hoe bedoelt u?’ vroeg ze plotseling ijzig. ‘Als Bijbelkenner… of als kenner van vrouwen?’
De Cock zweeg. Het viel hem moeilijk om ten opzichte van deze vrouw een strategie te bepalen. Om wat tijd te winnen, wreef hij zich achter in zijn nek. ‘Ik… eh, ik ken Franciscus van der Kraay van vroeger… beroepshalve… een krachtmens vol ongecontroleerde dadendrang. Zijn kennis van Gods Woord beperkte zich tot een reeks kernachtige verwensingen, die men per se in strijd kan noemen met de Bijbelse opgave, dat men de naam des Heren niet ijdel zal gebruiken.’
Om haar mond gleed een glimlach.
‘Zijn kennis van vrouwen,’ sprak ze fijntjes, ‘valt daarmee te vergelijken.’
De oude rechercheur blikte naar Vledder. Hij hoopte dat zijn jonge collega het verhoor van hem zou overnemen. Maar Vledder leunde behaaglijk achterover in zijn fauteuiltje en reageerde niet. De Cock plukte aan zijn neus.
‘Hoe hebt u Frans leren kennen?’
‘Op een oor-avond.’
De Cock trok zijn wenkbrauwen iets op. ‘Een oor-avond?’ herhaalde hij vol onbegrip.
Martha Hooglied knikte. ‘Met een paar mannen en vrouwen van de kerk houden wij tweemaal in de week in de pastorie een zogenaamde oor-avond.’ Haar gebaren werden iets levendiger. ‘Er zijn in de wereld zo veel sprekers en spreeksters… en maar zo weinig mensen die bereid zijn om te luisteren. Het liefst zijn wij zelf aan het woord. Daarom lenen wij niet graag ons oor aan een ander.’
De Cock knikte.
‘Vandaar die oor-avonden.’
Martha vouwde haar handen in haar schoot. ‘De avonden worden altijd druk bezocht. Er zijn om ons heen vaak meer mensen in nood dan wij vermoeden.’ Ze zweeg even en veranderde toen van toon. ‘Op een avond was ik het oor voor Frans van der Kraay.’
De Cock keek haar schuins aan.
‘Hij was in nood?’ Martha knikte nauwelijks merkbaar. ‘Dat kunt u wel zeggen. Hij vertelde dat zijn vrouw hem ontrouw was geworden en dat de advocaat die de echtscheiding zou afwikkelen hem had bedrogen.’ Ze keek met een ernstig gezicht naar de grijze speurder op. ‘Ik heb,’ sprak ze op trieste toon, ‘in mijn hele leven nog nooit een mens ontmoet, die in potentie zo veel haat bij zich droeg als Frans.’
‘Jegens die meester Van Abbenes?’
Ze bracht haar beide handen voor haar gezicht.
‘Het was verschrikkelijk. Frans voelde zich door die advocaat diep vernederd en bedrogen. Van vrouwen, zei hij, kon men verwachten dat ze op een keer ontrouw werden. Dat was, zo noemde Frans dat, “ingebakken”. Maar een advocaat… een advocaat diende het recht… en met recht knoeide men niet.’