Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Нам прыйшлося ратаваць і хаваць сястру. Мы пераехалі, распаўсюдзіўшы чуткі, што яна хворая, і мая маці даглядала за ёй, спрабуючы рабіць усё, каб яна была спакойная і шчаслівая... Мяне яна любіла больш усіх, — пасля гэтых слоў пад маршчынамі і ускалмачанай барадой Аберфорта раптам праступіў неахайны школьнік. — Мяне, а не Альбуса. Калі ён быў у хаце, ён увесь час праводзіў у сваёй спальні, чытаючы кнігі і пералічваючы ўзнагароды, падтрымліваючы перапіску з "самымі значнымі магічнымі імёнамі сучаснасці", — апошнія словы былі вымаўленыя з асобай злосцю. — Ён не жадаў, каб яна яго турбавала. Я падабаўся ёй больш. Я мог угаварыць яе паесці, калі ў маці гэта не атрымлівалася, я мог супакоіць яе, калі яна выходзіла з сябе, а калі яна была ціхай, яна дапамагала мне карміць казлоў. Потым, калі ёй было чатырнаццаць... Зразумейце, мяне там не было... — сказаў Аберфорт. — Калі б я быў там, я супакоіў бы яе. У яе здарыўся чарговы прыпадак, мая маці была ўжо немаладая, і... адбыўся няшчасны выпадак. Арыяна не магла кантраляваць сілу. Мая маці загінула.

Гары адчуў жудасную сумесь жалю і агіды, ён больш не жадаў нічога чуць, але Аберфорт працягваў распавядаць, і Гары задумаўся над тым, колькі часу мінула з тых часоў, калі ён у апошні раз каму-небудзь распавядаў пра гэта, калі наогул распавядаў.

— Гэта паклала канец кругасветнаму вандраванню Альбуса з малым Доджам. Гэтая парачка з’явілася на пахаванні маёй маці. Пасля гэтага Додж змыўся, а Альбус уладкаваўся ў хаце на правах главы сям’і. Ха!

Аберфорт плюнуў у агонь.

— Я б даглядаў за ёй, я сказаў яму пра гэта. Мне было напляваць на школу, я б застаўся дома і зладзіўся са ўсім. Але ён заявіў, што мне трэба атрымаць адукацыю, і што ён заменіць маці. Так містэр Дасканаласць знізіў планку — бо за тое, што ты штодня прыглядаеш за прыдуркаватай сястрой, не дазваляючы ёй падарваць хату, не даюць узнагарод. І ён рабіў усё правільна на працягу некалькіх тыдняў... пакуль не з’явіўся ён.

Зараз Аберфорт быў відавочна раздражнёны.

— Грындэльвальд... У выніку, у майго брата з’явіўся суразмоўца, такі ж яркі і таленавіты, як ён сам. І дагляд за Арыянай сышоў на другі план, пакуль яны разважалі пра Новы чарадзейны парадак, пра пошук Рэліквій, і наогул пра ўсё, што іх цікавіла. Вялікія задумы на карысць усіх чараўнікоў... А што недаглядзелі за маленькай дзяўчынкай, так што з таго, Альбус працаваў у імя Вышэйшай Выгоды!

Праз некалькі тыдняў такога стаўлення, мне гэта надакучыла... Надакучыла! Падыходзіў час майго вяртання ў Хогвартс, таму я сказаў ім абодвум прама ў твар, як зараз вам… — Аберфорт паглядзеў на Гары зверху ўніз, і таму не трэба было асоба фантазіяваць, каб уявіць напружанага і раззлаванага падлетка, супрацьстаялага старэйшаму брату. — Я сказаў яму, што яму лепш пакінуць свае ідэі, што яна не ў тым стане, каб ён мог узяць яе з сабой, не важна, куды, дзе яны планавалі весці свае разумныя прамовы, шукаючы сабе прыхільнікаў. Яму гэта не спадабалася.

Вочы Аберфорта ненадоўга зніклі ў адлюстраванні агню ў лінзах яго акуляраў: яны ізноў сталі белымі і сляпымі.