Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

Увага Гары прыцягнула штучка на каміннай пліце — невялікае прастакутнае люстэрка, змешчанае прама пад партрэтам дзяўчыны.

Бармэн увайшоў у пакой.

— Вы па-чартоўску дурныя, — сказаў ён хрыпла, аглядаючы кожнага з іх. — І пра што вы думалі, з’яўляючыся тут?

— Дзякуй! — сказаў Гары. — Мы не ведаем, як аддзячыць вас. Вы выратавалі нашы жыцці.

Бармэн хмыкнуў. Гары наблізіўся да яго, гледзячы ў твар, спрабуючы зазірнуць за доўгія тонкія сівыя валасы і бараду. Ён насіў акуляры. Іх брудныя шклы хавалі праніклівы погляд асляпляльна-блакітных вачэй.

— Гэта ваша вока было ў люстэрку?

У пакоі запанавала маўчанне. Гары і бармэн глядзелі адно на аднаго.

— Вы паслалі Добі.

Бармэн кіўнуў і азірнуўся ў пошуках эльфа:

— Я думаў, ён будзе з вамі. Дзе вы яго пакінулі?

— Ён мёртвы, — сказаў Гары. — Белатрыса Лестранж забіла яго.

Твар бармэна застаўся абыякавым. Праз некалькі секунд ён вымавіў:

— Вельмі шкада гэта чуць. Мне падабаўся гэты эльф.

Ён адвярнуўся, запальваючы лямпы дакрананнямі палачкі, не гледзячы на сваіх госцяў.

— Вы — Аберфорт, — сказаў Гары.

Ён не пацвердзіў, але і не абвергнуў яго слова, толькі злёгку нахіліўся, каб распаліць агонь у каміне.

— Адкуль гэта ў вас? — спытаў Гары, падыходзячы да люстэрка Сірыюсу — блізнюку таго, што ён разбіў амаль два года таму.

— Купіў у Мундугулуса каля года таму, — адказаў Аберфорт. — Альбус распавёў мне, што яно з сябе ўяўляе. І я спрабаваў сачыць за табой.

Рон адкрыў рот ад здзіўлення.

— Срэбная лань! — сказаў ён з хваляваннем. — Гэта таксама былі вы?

— Пра што ты кажаш? — перапытаў Аберфорт.

— Хтосьці паслаў да нас Патронуса ў выглядзе лані!

— З такімі мазгамі табе б ў Пажыральнікі Смерці падацца, сынок. Няўжо я толькі што не давёў, што мой Патронус — казёл?

— О, так... — адказаў Рон. — Так... Вельмі есці жадаецца, — дадаў ён, калі ў яго ў жываце раздаўся гучны гук.

— У мяне ёсць ежа, — сказаў Аберфорт і выйшаў з пакоя, з’явіўшыся праз хвіліну з велізарнай булкай хлеба, сырам і алавяным гарлачом з віном, якія ён паставіў на невялікі столік перад камінам.

Сябры з прагнасцю накінуліся на ежу, і некаторы час адзіным гукам у пакоі было чмяканне.

— Ну а цяпер, — сказаў Аберфорт, калі яны пад’елі ўволю, і Гары і Рон стомлена адкінуліся на спінкі крэслаў. — Мы павінны прыдумаць, як вам выбрацца адсюль. Гэта нельга зрабіць ноччу, вы чулі, што здараецца, калі хтосьці выходзіць на вуліцу ў цёмны час сутак. Чары, якія крычаць спрацуюць, і яны збягуцца да вас як чарвямлявы на яйкі доксі. Я не думаю, што змагу выдаць казла за аленя другі раз. Мы дачакаемся світанку, калі кашталянская гадзіна скончыцца, затым вы зможаце ізноў надзець Плашч і пайсці пешшу. Выбірайцеся з Хогсміда, уверх, у горы, там вы зможаце апарыяваць. Магчыма, вы ўбачыце Хагрыда, ён хаваецца ў пячоры з Гропам з таго моманту, як яго паспрабавалі арыштаваць.

— Мы не збіраецца сыходзіць, — запярэчыў Гары. — Нам трэба патрапіць у Хогвартс.