Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Для пачатку ён адправіцца ў халупу Гаўнтаў, узяўшы з сабой Наджыні. Ён не будзе больш разлучацца са змяёй… І імкліва выйдучы з пакоя, мінуючы праз пярэдні пакой, ён накіраваўся ў Цёмны сад да фантана. Ён паклікаў змяю на Змяінай Мове, неўзабаве яна выпаўзла з кустоў і накіравалася следам за ім, нібы яго доўгі цень...
Гары рэзка адкрыў вочы, спрабуючы сцяміць, дзе зараз знаходзіцца. Ён ляжаў на беразе возера, сонца апускалася за гарызонт. Рон і Герміёна глядзелі на яго. Судзячы па іх занепакоеным тварам і яго пульсаваламу шнару на лбу, яго раптоўнае вандраванне ў розум Вальдэморта не прайшло незаўважаным. Гары з працай падняўся, яго біла дрыготка. Ён злёгку здзівіўся, што ўсё яшчэ быў мокры з галавы да ног, потым паглядзеў на кубак, які безуважна ляжаў ў траве перад ім, потым на возера, падпаленае золатам у прамянях заходу.
— Ён ведае, — пасля крыкаў Вальдэморта ўласны голас яму здаваўся нейкім дзіўным і нізкім. — Ён ведае і збіраецца праверыць іншыя Хоркруксы. І апошні з іх, — Гары ўжо ўскочыў на ногі, — у Хогвартсу! Я ж ведаў! Я ведаў гэта!
— Што?
Рон здзіўлена ўтаропіўся на сябра, Герміёна выглядала збянтэжанай.
— Што ты бачыў? Адкуль ты ведаеш?
— Я убачыў, як ён пазнаў пра згубу кубка. Я быў у яго галаве. Ён... — Гары запнуўся, успомніўшы, як Вальдэморт забіваў чараўнікоў, — ён вельмі злы... і напалоханы. Ён не разумее, адкуль мы маглі пазнаць пра Хоркруксы, але зараз збіраецца праверыць, ці ўсё ў парадку з астатнімі, і пачне з пярсцёнка таксама. Ён думае, што Хогвартс — самае бяспечнае месца, таму што там Снэйп, і таму што мне немагчыма туды прабрацца незаўважаным. Думаю, школу ён праверыць у апошнюю чаргу, але ён будзе там ўжо праз некалькі гадзін.
— А ты бачыў, дзе менавіта ў Хогвартсу? — спытаў Рон, таксама паднімаючыся на ногі.
— Не, ён больш разважаў пра тое, як бы папярэдзіць Снэйпа, пра саму схованцу ён не думаў...
— Пастойце! Пачакаеце! — закрычала Герміёна, у той час як Рон ужо паднімаў кубак, а Гары накідваў Плашч-Нябачнік. — Мы не можам так проста пайсці... у нас нават няма плану, як дзейнічаць, нам трэба...
— Нам трэба спяшацца, — цвёрда сказаў Гары. Яшчэ зусім нядаўна ён так спадзяваўся, што зможа, нарэшце, выспацца, забраўшыся ў ізноў збудаваны намёт... Але цяпер на гэта не было часу. — Уяўляеш, што будзе, калі ён высвятліць, што пярсцёнак і медальён зніклі? Ён напэўна адправіцца ў Хогвартс, вырашыўшы, што Хоркрукс, змешчаны там, нядосыць абаронены.
— Так, але як нам туды патрапіць?
— Мы пайдзем у Хогсмід, — сказаў Гары, — а там выпрабуем стары правераны сродак. Мы аднойчы ўжо высвятлілі, што ў абароне Хогвартса ёсць прабелы. Герміёна, залазь пад Плашч. Я жадаю, каб на гэты раз мы трымаліся разам.
— Так, але мы не змесцімся ўтрох...
— Будзе цёмна, наўрад ці хто-небудзь заўважыць нашы ногі.
Гучныя воплескі велізарных крылаў рэхам пранесліся над цёмнай вадой возера. Дракон, нарэшце, здаволіў смагу і падняўся ў паветра. Сябры спыніліся, назіраючы, як ён узлятае ўсё вышэй і вышэй чорным ценем на фоне неба, якое хутка цямнела, пакуль не знік за найблізкай гарой. Затым Герміёна заняла сваё месца паміж Гары і Ронам, Гары як мага ніжэй нацягнуў Плашч, і яны крутнуліся на месцы і пагрузіліся ў задушлівую цемру.
XXVIII. Зніклае люстэрка
Ногі Гары кранулі дарогу. Ён бачыў да болю знаёмую Галоўную вуліцу Хогсміда: цёмныя фасады крам, горны ланцуг, які чарнеў удалечыні, сцяжынку, якая вяла да Хогвартса, святло, якое вырывалася з вокнаў "Трох Мёцел". Калі ён нахіліў галаву, у яго памяці з жахлівай дакладнасцю пранеслася карціна знаходжання тут каля года таму, калі ён падтрымліваў безнадзейна слабога Дамблдора — і ўсё гэта — у адно імгненне пасля прызямлення. Затым, калі Гары, Рон і Герміёна расціснулі рукі, гэта адбылося.
Паветра разарваў крык — сапраўды такі жа, які выдаў Вальдэморт, калі пазнаў, што кубак быў выкрадзены: ён стукнуў па кожным нерве Гары — той здагадаўся, што крык выкліканы іх з’яўленнем. Пакуль ён глядзеў на сябраў пад Плашчом, дзверы "Трох Мёцел" расхінулася і тузін Пажыральнікаў Смерці, апранутых у мантыі з каптурамі, кінуліся на вуліцу з палачкамі напагатове. Гары схапіў Рона за запясце, калі той паспрабаваў падняць сваю палачку; іх было занадта шмат, каб ужываць заклёны. Нават спроба гэта зрабіць адразу б выдала іх месца знаходжання. Адзін з Пажыральнікаў Смерці ўзмахнуў чарадзейнай палачкай, і крык спыніўся, але рэха ўсё яшчэ гучала ў падаленых горах.
— Акцыё Плашч! — зароў адзін з Пажыральнікаў Смерці.