Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Што?
Галасы Гары, Рона і Герміёны ва ўнісон рэхам пранесліся па тунэлі.
— Так, — сказаў Нэвіл. — Так я зарабіў вось гэта, — ён паказаў на асабліва глыбокую рану на шчацэ. — Адмовіўся зрабіць гэта. Толькі некаторым вельмі падабаецца. Крэб і Гойл гэта любяць. Мусіць, упершыню ў іх нешта атрымліваецца.
— Алекта, сястра Амікуса, выкладае Маглазнаўства, наведванне якога, дарэчы, абавязкова цяпер для ўсіх. Нам усім прыходзіцца выслухоўваць яе аповяды пра тое, што маглы зусім як жывёлы, тупыя і брудныя, і пра тое, як яны сваім жорсткім зваротам з чараўнікамі вымусілі тых хавацца, і што цяпер аднаўляецца натуральны парадак рэчаў. Я атрымаў вось гэта, — ён паказаў на яшчэ адну глыбокую рану на твары, — спытаўшы, колькі маглаўскай крыві цячэ ў іх з браткам.
— Халера цябе дзяры, Нэвіл, — сказаў Рон, — ну ты знайшоў час і месца для жартаў.
— Вы проста яе не чулі, — сказаў Нэвіл. — Вы б таксама не вытрымалі. Справа ў тым, што, калі мы выступаем супраць іх, гэта дае людзям надзею. Я заўважаў гэта раней, калі ты паступаў так, Гары.
— Яны ж выкарысталі цябе як завострыванне для нажоў, — сказаў Рон. У святле лямпаў раны на твару Нэвіла праступілі яшчэ больш выразна.
Нэвіл паціснуў плечамі.
— Не важна. Яны не жадаюць праліваць занадта шмат чыстай крыві, і мучаць нас не так моцна, як ім жадаецца, у асноўным за лішнюю балбатлівасць. Але яны не стануць нас забіваць.
Гары не ведаў што было горш: страшныя рэчы, пра якія казаў Нэвіл або будзённы тон, з якім ён гэта рабіў.
— У самай вялікай небяспецы тыя, чые сябры і сваякі трапляют у непрыемнасці за межамі школы. Тады школьнікаў бяруць у закладнікі. Стары Ксена Лаўгуд занадта разбоўтаўся ў "Квіблеру", таму яны пацягнулі Луну з цягніка, калі яна ехала дадому на калядныя вакацыі.
— Нэвіл, з ёй усё ў парадку, мы бачылі яе…
— Так, ведаю, ёй атрымалася паслаць мне вестку.
Ён выняў залатую манету з кішэні, і Гары адразу пазнаў фальшывы Галеон, якімі карысталіся чальцы Арміі Дамблдора, каб пасылаць адзін аднаму паведамленні.
— Яны нас моцна выратавалі, — сказаў Нэвіл, шырока ўсміхаючыся Герміёне. — Кэроў не змаглі пазнаць, як мы мелі зносіны, гэта іх моцна вар’явала. Уначы мы ўпотай пісалі на сценах "Армія Дамблдора шукае добраахвотнікаў" і ўсё ў такім духу. Снэйп быў у шаленстве.
— Пісалі? — сказаў Гары, звярнуўшы ўвагу на які прайшоў час.
— З часам гэта стала складаней рабіць, — сказаў Нэвіл. — Луну мы страцілі на Каляды, Джыні так і не вярнулася пасля Вялікдня, а мы ўтрох былі накшталт лідэраў. Здаецца, Кэроў ведалі, што я стаяў за шматлікімі выхадкамі, таму яны накінуліся на мяне, а потым Майкл Конер трапіўся, калі спрабаваў вызваліць закутага імі першакурсніка, і яго моцна катавалі. Пасля гэтага людзі спалохаліся.
— Яшчэ б, — прамармытаў Рон, калі праход выгнуўся наверх.
— Так, і паколькі я не мог прымушаць людзей праходзіць праз то, праз што прайшоў Майкл, мы перасталі выкідваць гэтыя фокусы. Але мы працягнулі дужацца падпольна, пакуль пару тыдняў таму яны не прыдумалі спосаб мяне спыніць і не адправіліся за бабуляй.
— Што? — разам сказалі Гары, Рон і Герміёна.
— Так, — сказаў Нэвіл. Ён злёгку задыхаўся, паколькі ўздым стаў падымацца цяпер уверх строме, — можна зразумець, на што яны разлічвалі. Ідэя выкрадаць дзяцей, каб іх сваякі паводзілі сябе належна, спрацавала, гэта было толькі пытанне часу, калі яны пачнуць дзейнічаць наадварот. Вось толькі, — ён зноў звярнуўся да іх, і Гары, да свайго здзіўлення, убачыў, што той усміхаўся, — яны трохі аблічыліся з нагоды маёй бабулі. Маленькая старая ведзьма жыве адна… так што яны, відаць, вырашылі, што да яе не трэба пасылаць кагосьці вельмі моцнага. Увогуле, — Нэвіл засмяяўся, — Доліш дагэтуль у Святым Мунга, а бабуля ў бегах. Яна даслала мне ліст, — ён папляскаў рукой па нагруднай кішэні мантыі, — напісала, што вельмі ганарыцца мной, што я сын маіх бацькоў і каб я не маркоціўся.
— Крута, — сказаў Рон.
— Так, — радасна сказаў Невіл. — Толькі калі яны зразумелі, што не змаглі мяне ўціхамірыць, то вырашылі, што Хогвартс выдатна пражыве і без мяне. Не ведаю, што яны надумвалі: забіць мяне або адправіць у Азкабан, але я зразумеў, што прыйшоў час знікнуць.
— Але, — сказаў Рон, відавочна нічога не разумеючы, — няўжо… няўжо мы не ў Хогвартс ідзем?
— Вядома, туды, — сказаў Нэвіл. — Убачыце. Мы ўжо дашлі.
Павярнуўшы за кут, яны ўбачылі канец тунэлю. Невялікая лесвіца вяла да такіх жа дзвярэй, якія хаваліся за партрэтам Арыяны. Нэвіл пхнуў іх і пралез усярэдзіну. Паднімаючыся следам, Гары пачуў, як Нэвіл крычыць камусьці: