Гары Потэр і Рэліквіі Смерці

— Нэвіл… што за... але як?..

Але Нэвіл ужо ўбачыў Рона і Герміёну і з крыкамі радасці таксама стаў абдымаць іх. Чым больш Гары глядзеў на Нэвіла, тым горш той выглядаў: адно вока заплыло жоўта-фіялетавым сіняком, твар быў спярэшчаны паўкруглымі парэзамі, і ўвесь яго неахайны выгляд казаў пра тое, што яму прыйшлося нялёгка. Тым не менш, нават у такім пакамячаным стане ён свяціўся ад шчасця. Адпусціўшы Герміёну, ён сказаў:

— Я ведаў, што вы прыйдзеце! Я ж казаў Шэймасу, што гэта толькі пытанне часу!

— Нэвіл, што з табой здарылася?

— Што? Гэта? — Нэвіл бестурботна адмахнуўся. — А, так, нічога. Шэймасу мацней дасталася. Самі ўбачыце. Ну што, пайдзем? О! — ён павярнуўся да Аберфорта. — О, яшчэ парачка людзей збіраецца прыйсці сёння.

— Яшчэ парачка? — змрочна перапытаў Аберфорт. — Што значыць "яшчэ парачка", Лонгбатам? У вёсцы ўведзена кашталянская гадзіна, і на ўсю вёску накладзеныя Чары, якія крычаць!

— Я ведаю, менавіта таму яны будуць апарыраваць прама ў бар, — сказаў Нэвіл. — Проста адпраў іх па тунэлі, калі яны дабяруцца сюды, добра? Вялікі дзякуй.

Нэвіл працягнуў руку Герміёне і дапамог ёй падняцца наверх, на камінную пліту, а затым у тунэль; Рон рушыў услед за Нэвілам. Гары павярнуўся да Аберфорта:

— Не ведаю, як аддзячыць Вас. Вы двойчы выратавалі нашы жыцці.

— Даглядайце зараз за вашымі жыццямі самі, — панура адказаў Аберфорт. — Трэці раз можа і не атрымацца.

Гары ўзлез на камінную паліцу і пралез у адтуліну за партрэтам Арыяны. З іншага боку былі гладкія каменныя прыступкі: падобна, таемны тунэль існаваў ужо шмат гадоў. Уздоўж сцен віселі медныя лямпы, земляная падлога была утаптана. Яны ішлі, а іх цені, мудрагеліста выгінаючыся, слізгалі па сценах.

— Як доўга існуе гэты праход? — спытаў Рон, калі яны пачалі свой шлях. — Яго няма на Карце Марадзёраў, так жа, Гары? Я думаў, што было толькі сем таемных хадоў з школы?

— Яны запячаталі ўсе старыя праходы ў пачатку года, — сказаў Нэвіл. — Цяпер праз іх немагчыма прайсці, улічваючы ўсё накладзеныя на іх заклёны і Пажыральнікаў з Дэментарамі, якія вартуюць выхады, — ён павярнуўся і пайшоў спіной наперад, ззяючы, разглядаючы сяброў. — Але гэта ўсё ўсё роўна… Гэта праўда? Вы ўварваліся ў Грынгатс? А яшчэ, я чуў, што вы выратаваліся, паляцеўшы на драконе? Усё толькі пра гэта і кажуць, Кэроў ледзь не збіў Тэры Бута, калі той крычаў пра гэта у Галоўнай Зале за абедам!

— Так, гэта праўда, — сказаў Гары.

Нэвіл радасна засмяяўся.

— А куды вы дзелі потым гэтага дракона?

— Выпусцілі на волю, — сказаў Рон. — Хоць Герміёна была супраць і жадала пакінуць яго ў сябе ў якасці хатняй жывёлы…

— Не перабольшвай, Рон…

— Але што вы рабілі? Шматлікія кажуць, што вы проста ў бегах, Гары, але я так не думаю. Па-мойму, вы нешта надумваеце.

— Ты маеш рацыю, — сказаў Гары. — Але лепш распавядзі нам пра Хогвартс, Нэвіл, мы нічога не ведаем.

— Ну… гэта цяпер не зусім Хогвартс, — сказаў Нэвіл, і перастаў усміхацца. — Вы чулі аб Кэроў?

— Пажыральнікаў Смерці, якія там выкладаюць?

— Яны больш за проста выкладаюць, — сказаў Нэвіл. — Яны адказваюць за ўсю дысцыпліну. І Кэроў проста любяць усялякія пакаранні.

— Як Амбрыдж?

— Не... яна на іх фоне проста душка. Іншыя настаўнікі абавязаныя вучняў, якія правініліся пасылаць да іх. Хоць, вядома, тыя імкнуцца па магчымасці гэтага не дапушчаць. Думаю, яны ненавідзяць гэтых Кэроў не менш, чым мы.

— Амікус выкладае тое, што раней звалася Абаронай ад Цёмных Мастацтваў, праўда цяпер гэта проста Цёмныя Мастацтвы. Нам прыходзіцца трэніравацца Заклёнам Круцыятус на тых, хто правініўся…