Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Паглядзіце, хто тут! Я ж казаў!
Ступіўшы ў пакой, у які вёў праход, Гары пачуў крыкі і воклічы…
— ГАРЫ!
— Гэта Потэр, гэта ПОТЭР!
— Рон!
— Герміёна!
Яго збілі з панталыку рознакаляровыя драпіроўкі, лямпы і мноства твараў. Праз секунду яго, Рона і Герміёну абдымалі, прынамсі, дваццаць чалавек, пляскалі па спіне, лахмацячы ім валасы і ціснулі рукі, быццам яны толькі што выйгралі фінал па Квідытчу.
— Добра, добра, супакойцеся! — крыкнуў Нэвіл, і калі натоўп трохі расступіўся, Гары змог разгледзець усіх, хто іх атачаў.
Ён зусім не пазнаваў пакой. Ён быў велізарным і пахадзіў на раскошную хатку на дрэве або, хутчэй, каюту гіганцкага карабля. Рознакаляровыя гамакі звісалі з столі і з гаўбца, які цягнуўся ўздоўж сцен, аздобленых цёмнымі драўлянымі панэлямі і ўпрыгожаных яркімі сцягамі. На сцягах Гары ўбачыў: залатога грыфіндорскага льва на пунсовым фоне; чорнага хафлпафскага барсука — на жоўтым; і бронзавага арла Рэйвенкло — на сінім. Не было толькі срэбна-зялёнага герба Слізэрыну. Тут таксама былі шафы, ля сцен стаяла некалькі мёцел, а ў куце — вялікае драўлянае бесправадное радыё.
— Дзе мы?
— У Выратавальным-пакоі, зразумела! — сказаў Нэвіл. — Ён сам сябе перасягнуў. За мной беглі Кэроў, і я ведаў, што ў мяне ёсць толькі адзін шанец схавацца. Я змог увайсці і вось, што я знайшоў! Ну, ён не быў менавіта такім, калі я сюды патрапіў, ёна быў значна менш, тут быў толькі адзін гамак і сцяг Грыфіндора. Але ён стаў павялічвацца па меры таго, як членаў Арміі Дамблдора станавілася ўсё больш і больш.
— І Кэроў не могуць сюды патрапіць? — спытаў Гары, аглядаючыся ў пошуках дзвярэй.
— Не, — сказаў Шэймас Фініган, якога Гары не пазнаў, пакуль той не загаварыў: твар Шэймаса быў зраненым і апухлым. — Гэтае выдатнае сховішча, таму што пакуль хтосьці з нас застаецца тут, яны не могуць нас знайсці, і дзверы не адчыняцца. Усё дзякуючы Нэвілу. Ён разумее гэты Пакой. Трэба папытаць яго менавіта пра тое, што табе трэба, напрыклад "Я не жадаю, каб хтосьці з прыхільнікаў Кэроў смог патрапіць сюды", і яна ўсё зробіць! Трэба толькі пераканацца, што ўсе шчыліны зачыненыя! Нэвіл — малайчына!
— Занадта гучна сказана, — сціпла заўважыў Нэвіл. — Я прабыў тут амаль паўтара дня, моцна прагаладаўся і захацеў дастаць чаго-небудзь паесці, і тут адчыніўся тунэль у Галаву Вепрука. Я мінуў па ім і сустрэў Аберфорта. Ён забяспечваў нас правізіяй, таму што Пакой па нейкай прычыне гэтага не робіць.
— Таму што ежа — гэта адно з пяці выключэнняў Закона Гампа пра Элементарную Трансфігурацыю, — да ўсеагульнага здзіўлення сказаў Рон.
— І так мы хаваемся тут ужо амаль два тыдня, — сказаў Шэймас. — А ён стварае новыя гамакі, калі яны нам патрэбныя, і нават утварыўся хвацкі ванны пакой, калі пачалі прыходзіць дзяўчынкі…
— …і падумалі, што было б нядрэнна памыцца, дакладна, — дадала Лавендра Браўн, якую Гары таксама не заўважаў да гэтага моманту. Цяпер, агледзеўшыся ўважлівей, ён пазнаў шматлікіх. Абедзве блізняткі Паціл былі тут, як і Тэры Бут, Эрні Макміллан, Энтані Гальдштэйн і Майкл Корнэр.
— Распавядзіце, што вы рабілі, — сказаў Эрні. — Хадзіла гэтулькі чутак, мы спрабавалі ўсачыць за вамі, слухаючы "Потэр-Дазор", — ён паказаў на радыё. — Вы ж не ўварваліся ў Грынгатс?
— Уварваліся! — сказаў Нэвіл. — І пра дракона — таксама праўда!
Прычуліся рэдкія апладысменты і некалькі выкрыкаў. Рон пакланіўся.
— Што вы там шукалі? — з нецярпеннем спытаў Шэймас.
Перш чым адказаць пытаннем на пытанне, Гары адчуў жудасны, пякучы боль у маланкападобным шнары. Калі ён паспешна адвярнуўся ад цікаўных і радасных твараў, Выратавальны-Пакой знік, і ён апынуўся перад разбуранай каменнай халупай, а ў яго ног ляжалі кучы згнілых дошак. Выкапаная выкрытая і пустая залатая скрыначка ляжала поруч ямы, і люты крык Вальдэморта зазвінеў у яго галаве.
З велізарнай працай ён пакінуў розум Вальдэморта і зноў апынуўся ў Выратавальным-Пакою, стоячы на тым жа месцы і хістаючыся. З яго твару сцякаў пот, а Рон падтрымліваў яго.
— Ты ў парадку, Гары? — казаў Нэвіл. — Жадаеш прысесці? Вы, мусіць, стомлен…
— Не, — сказаў Гары. Ён паглядзеў на Рона і Герміёну і, моўчкі, паспрабаваў растлумачыць ім, што Вальдэморт толькі што пазнаў пра згубу аднаго з іншых Хоркруксаў. Час быў на зыходзе: калі Вальдэморт збіраўся адправіцца ў Хогвартс, то яны маглі пазбавіцца свайго шанцу.
— Нам трэба ісці, — сказаў ён і па выразах іх твараў здагадаўся, што яны зразумелі.