Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Выдатна, — прамармытаў Дамблдор. — Стала быць, Пажыральнікі Смерці праз краму "Борджына і Баркса" пракраліся ў школу, каб дапамагчы табе… хітра, вельмі хітра… да таго ж, як ты сам кажаш, прама ў мяне пад носам…
— Так, — кіўнуў Малфой, самай парадаксальнай выявай акрылены хвалой Дамблдора. — Вельмі!
— Паміж тым, часам, — працягваў Дамблдор, — ты думаў, што паправіць Знікаючую Шафу не атрымаецца? І тады ты пачынаў дзейнічаць грубіянска і непрадумана. Напрыклад, паслаў мне зачараваныя каралі, якія проста не маглі не патрапіць у чужыя рукі… атруціў медавуху, выпіць якую я мог толькі па неверагоднай выпадковасці…
— Так, а вы так і не зразумелі, хто за гэтым стаіць, — ашчэрыўся Малфой. Дамблдор споўз ледзь ніжэй па сцяне: мабыць, у яго паступова слабелі ногі. Знямелы Гары дарэмна дужаўся з заклёнам, які скаваў яго па руках і нагам.
— Наогул-то, зразумеў, — сказаў Дамблдор. — Я быў упэўнены, што гэта ты.
— Што ж вы мяне не спынілі? — з выклікам кінуў Малфой.
— Я спрабаваў, Драка. Прафесар Снэйп сачыў за табой па маім загадзе…
— Нічога не па вашым, ён абяцаў маёй маці…
— Так ён казаў табе, Драка, а на самай…
— Ён двайны агент, стары вы ідыёт, і працуе зусім не на вас, гэта толькі вы так думалі!
— Тут, Драка, мы расходзімся ў меркаваннях, і табе прыйдзецца з гэтым змірыцца. Ці бачыш, я цалкам давяраю прафесару Снэйпу…
— І значыць, зусім страцілі хватку! — хмылячыся, выклікнуў Малфой. — Ён увесь час прапаноўваў мне дапамогу… думаў займець усю славу… жадаў дзейнічаць… "Што ты робіш? Каралі — тваіх рук дзела? Якая дурасць, ты мог усё сапсаваць"… Але я яму не сказаў, чым займаўся ў Патрабавальным Пакоі… Вось заўтра ён прачнецца, а ўсё ўжо скончана, і ён больш не любімчык Цёмнага Лорда… у параўнанні са мной ён будзе нішто, нішто!
— Годная ўзнагарода за працу, — мякка вымавіў Дамблдор. — Зразумела, усе любяць, калі іх працу ацэньваюць па заслугах… і ўсё ж… ці ледзь ты абыйшоўся без дапаможніка… мабыць, гэта хтосьці ў Хогсміду, той, хто мог перадаць Кэці… а-а-а…
Дамблдор зноў заплюшчыў вочы, нібы засынаючы, і кіўнуў.
— Ну, вядома… Размерта. Як даўно яна пад праклёнам Імперыўс?
— Дайшло, нарэшце? — здзекліва ўсміхнуўся Малфой.
Унізе зноў закрычалі, куды гучней, чым у мінулы раз. Малфой нервова зірнуў назад і зноў павярнуўся да Дамблдора. Той працягваў:
— Значыць, беднай Размерце прыйшлося таптацца ва ўласным туалеце, чакаючы, калі можна будзе перадаць каралі той вучаніцы Хогвартса, якая зойдзе адна? А атручаны мёд… зразумела, Размерта спакойна магла па тваім загадзе падсыпаць яду ў бутэльку і адправіць яе Слагхорну, ведаючы, што ён збіраецца падарыць яе мне на Каляды… так, спрытна… спрытна… беднаму містэру Філчу, натуральна, у галаву бы не прыйшло правяраць бутэльку ад Размерты… скажы, як вы з ёй звязваліся? Я лічыў, што ўсе камунікацыі з вонкавым мірам у нас пад кантролем.
— Зачараваныя манеты, — растлумачыў Малфой быццам бы праз сілу; рука, у якой ён трымаў чарадзейную палачку, адчайна дрыжала. — Адна была ў мяне, а другая — у яе, і мы абменьваліся паведамленнямі…
— Ці не гэты метад выкарыстала летась група, якая называла сябе Арміяй Дамблдора? — нязмушана пацікавіўся Дамблдор, але пры гэтым, як заўважыў Гары, споўз па сцяне яшчэ на цалю.
— Так, я запазычыў ідэю ў іх, — крыва ўсміхнуўся Малфой. — А думка атруціць мёд — у бруднакроўкі Грэнжэр, я чуў, як яна ў бібліятэцы казала, што Філч не здольны адрозніць адно зелле ад іншага…
— Прашу цябе ўстрымацца ад такіх слоў у маёй прысутнасці, — вымавіў Дамблдор.
Малфой грубіянска разрагатаўся.
— Я тут збіраюся яго забіць, а ён хвалюецца з-за нядобрага слова!
— Так, хвалююся, — цвёрда сказаў Дамблдор, і Гары ўбачыў, што яго ногі зашкрабалі па падлозе ў спробе захаваць раўнавагу. — Што ж дакранаецца забойства, Драка, то ў цябе было досыць часу. Мы зусім адны. Я абсалютна безабаронны — думаю, ты не адважны і спадзявацца заспець мяне ў такім становішчы…
Малфой скрывіўся, як быццам з'еў нешта вельмі горкае.
— Дарэчы, наконт сённяшняга вечара, — працягваў Дамблдор. — Я ў здзіўленні: як жа так атрымалася… адкуль ты ведаў, што мяне няма ў школе? А, зразумела, — адказаў ён на сваё ж пытанне, — мяне бачыла Размерта, яна і паведаміла з дапамогай вашых мудрагелістых манет…