Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Дзверы расхінуліся, і хтосьці вылецеў на пляцоўку вежы з крыкам:
— Экспеліармус!
Цела Гары закасцянела. Ён, нібы статуя, наперакос паваліўся на сцяну, ды так і застаўся стаяць; ён не мог ні паварушыцца, ні загаварыць і цалкам не разумеў, як гэта атрымалася: бо Экспелліармус не той заклён, які замарожвае…
Затым ён убачыў чарадзейную палачку Дамблдора, якая імклівай дугой уляцела за агароджа вежы, і ўсё зразумеў… Дамблдор моўчкі пазбавіў яго рухомасці і, выдаткаваўшы на гэта каштоўную секунду, не змог абараніцца сам.
Дамблдор стаяў каля сцяны. Яго твар быў зусім белым, але ён не выказваў ні панікі, ні нават турботы. Ён толькі паглядзеў на таго, хто яго абяззброіў, і абыякава вымавіў:
— Добры вечар, Драка.
Малфой адступіў назад і паспешліва агледзеўся па баках, правяраючы, ці няма ў Дамблдора абаронцаў. Ён паглядзеў на другую мятлу.
— Хто тут яшчэ?
— Тое ж самае магу спытаць у цябе. Або ты дзейнічаеш у адзіночку?
Бледныя вочы Малфоя шпурнуліся да Дамблдора.
— Не, — сказаў ён. — Да мяне прыйшло падмацаванне. Сёння ў вас у школе Пажыральнікі Смерці.
— Так, так, — прагаварыў Дамблдор такім тонам, нібы Малфой паказваў яму выдатна выкананую дамашнюю работу. — Вельмі добра. Значыць, ты знайшоў спосаб іх упусціць?
— Так, — адклікнуўся Малфой. Ён вельмі затыхаўся. — Прама ў вас пад носам, а вы нават не заўважылі!
— Фенаменальна, — захапіўся Дамблдор. — І усё ж… ты ўжо прабач… дзе яны зараз? Тваіх прыхільнікаў нешта не відаць.
— Ім перашкодзіла ваша ахова. Яны ваююць там, унізе. Гэта ненадоўга… я пайшоў наперад. я… мне трэба выканаць загад.
— Што ж, мой хлопчык, дзейнічай, выконвай, — ласкава сказаў Дамблдор.
Павісла маўчанне. Гары, зачынены ў клетцы свайго паралізаванага цела, сачыў за імі ва ўсе вочы і пакутліва напружваў слых, спадзеючыся ўлавіць шум падаленага дужання. Драка Малфой бяздзейнічаў і толькі глядзеў на Альбуса Дамблдора, які — проста неспасціжна! — усміхаўся.
— Драка, Драка, ты не забойца.
— Гэта чаму гэта? — ускрыкнуў Малфой.
Здаецца, ён і сам зразумеў, наколькі па-дзіцячаму гэта прагучала; нават у смутным святле знака Гары ўбачыў, як успыхнулі шчокі Малфоя.
— Вы не ведаеце, на што я здольны, — напорыста абвясціў Малфой, — і не ўяўляеце, што я ўжо зрабіў!
— Чаму, уяўляю, — мякка запярэчыў Дамблдор. — Ты ледзь не забіў Кэці Бэл і Рональда Уізлі. Ты цэлы год адчайна імкнуўся забіць мяне. Прабач мяне, Драка, але твае спробы былі непераканаўчыя… да такой ступені, што я, адкрыта кажучы, стаў сумнявацца, ці сапраўды табе гэта трэба…
— Трэба! Яшчэ як! — апантана ўскрыкнуў Малфой. — Я увесь год працаваў, і сёння…
Аднекуль з замка данёсся прыглушаны крык. Малфой напружыўся і азірнуўся праз плячо.
— Хтосьці аказвае мужны супраціў, — свецкім тонам заўважыў Дамблдор. — Але ты казаў… ах так, табе атрымалася правесці ў школу Пажыральнікаў Смерці. Прызнаюся, я лічыў гэта немагчымым… як табе атрымалася?
Але Малфой не адказаў: ён прыслухваўся да таго, што адбывалася ўнізе і, здавалася, таксама не мог парухацца.
— Ці не прыступіць табе да справы самастойна? — прапанаваў Дамблдор. — Раптам тваіх памагатых затрымала мая ахова? Ты, магчыма, зразумеў, што сёння тут яшчэ і члены Ордэна Фенікса. Ды і дапамога табе, шчыра кажучы, не патрэбна… чарадзейнай палачкі ў мяне няма… абараніцца няма чым…
Малфой моўчкі глядзеў на яго.
— Зразумела, — добразычліва ўсміхнуўся Дамблдор, не дачакаўшыся адказу. — Адзін баішся.
— Нічога я не баюся! — адгыркнуўся Малфой, па-ранейшаму нічога не робячы. — Гэта вам трэба баяцца!
— Але чаму? Я сумняваюся, што ты зможаш забіць мяне, Драка. Гэта зусім не так проста, як лічаць нявінныя… ну добра, пакуль мы чакаем тваіх сяброў, скажы мне… як ты правёў іх сюды? Я думаю, табе спатрэбілася нямала часу?
Здавалася, Малфой з працай душыць крык або ваніты. Люта свідруючы Дамблдора поглядам і накіроўваючы палачку прама яму ў сэрца, ён сутаргава праглынуў сліну, зрабіў некалькі глыбокіх удыхаў, а затым, нібы супраць волі, сказаў:
— Я паправіў Знікаючую Шафу, якой даўным-даўно ніхто не карыстаўся. Дзе летась страціўся Мантэг’ю.
— А-а-а.
Гэта прагучала амаль як стогн. Дамблдор на імгненне заплюшчыў вочы.
— Вельмі разумна… наколькі я разумею, да яго ёсць пара?
— Так, у краме "Борджына і Баркса", — пацвердзіў Малфой, — а паміж імі нешта накшталт праходу. Мантэг’ю распавядаў, што, пакуль ён сядзеў у Знікаючай Шафе ў Хогвартсу, ён увогуле быў без прытомнасці, але ўсё такі часам чуў, што адбываецца ў школе, а часам — у краме, нібы Знікаючая Шафа перамяшчаліся паміж імі… Але яму ніяк не атрымоўвалася дабіцца, каб яго пачулі… у выніку ён здолеў апарыраваць з Шафы, хоць правоў у яго яшчэ не было. Ён ад гэтага ледзь не памёр. Усе слухалі і толькі роты адкрывалі, а я адзін здагадаўся, у чым там справа — нават Борджын не ведаў! — я адзіны зразумеў, што з дапамогай гэтых шаф, калі паправіць зламаны, можна пранікаць у Хогвартс.