Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Дамблдор, гучна глынаючы, выпіў зелле да апошняй кроплі, выдаў адчайны, перарывісты стогн і зваліўся на зямлю тварам уніз.
— Не! — выгукнуў Гары, які ўстаў за чарговай порцыяй; ён выпусціў кубак у чару, кінуўся да Дамблдора і з цяжкасцю перавярнуў яго на спіну. Акуляры старога чараўніка перакасіліся, павекі былі закрытыя, рот адкрыты. — Не, — Гары затрос Дамблдора, — вы не можаце памерці, вы самі сказалі, што гэта не яд, ачуйцеся, ачуйцеся… Рэннервейт! — ускрыкнуў ён, паказваючы палачкай на грудзі Дамблдора. Успыхнула чырвонае святло, але нічога не адбылося. — Рэннервейт… сэр… калі ласка…
Павекі Дамблдора завагаліся; сэрца Гары з надзеяй прыскокнула ў грудзі.
— Сэр, вы…?
— Вады, — хрыпла праенчыў Дамблдор.
— Ваоды, — выдыхнуў Гары, — так…
Ён ускочыў і выхапіў з чары кубак, амаль не звярнуўшы ўвагі на залаты медальён, які ляжаў пад ім.
— Агуаменці! — пракрычаў ён, тыкаючы ў кубак чарадзейнай палачкай.
Той напоўніўся чыстай вадой; Гары зваліўся на калены каля Дамблдора, падняў яго галаву і паднёс кубак да вуснаў — але там было пуста. Дамблдор застагнаў і пачаткаў затыхацца.
— Была ж … пачакаеце… Агуаменці! — загадаў Гары. На секунду ў кубку зазіхацела вада, але, толькі Гары паднёс яго да рта Дамблдора, як вада зноў знікла.
— Сэр, я імкнуся, імкнуся! — у адчаі выклікнуў Гары, але Дамблдор ці наўрад яго чуў; ён перакаціўся на бок і дыхаў перарывіста, як у агоніі. — Агуаменці… агуаменці… АГУАМЕНЦІ!
Кубак у трэці раз напоўніўся і спусцеў. Дыханне Дамблдора спынялася. Мозг Гары ліхаманкава працаваў, і ён раптам здагадаўся, дзе, па задумцы Валан дэ Морта, трэба ўзяць ваду…
Ён кінуўся да боку каменнай пляцоўкі і хутка апусціў кубак у возера, да бакоў напоўніўшы яго ледзяной вадой. Яна не знікла.
— Сэр… вось! — загарлапаніў Гары і, ніякавата кінуўшыся да Дамблдора, выплюхнуў ваду яму на твар.
Больш ён нічога не паспеў зрабіць; па яго вольнай руцэ папоўз холад, і зусім не з-за ледзяной вады. Нечая слізкая белая канечнасць, ухапіўшы Гары за запясце, павольна цягнула яго назад, да возера, паверхня якога ўжо не была люстраной; вада завіравала, і адусюль, куды ні кінь погляд, выныралі бледныя рукі і галовы, мужчынскія, жаночыя, дзіцячыя. Да астраўка, паўстаўшы з чарноцця, няўмольна набліжалася войска мерцвякоў з невідушчымі запалымі вачамі.
— Петрыфікус таталус! — закрычаў Гары, з усіх сіл чапляючыся за гладкі і мокры камень і адначасова тыкаючы палачкай у інфернія, які схапіў яго за руку. Труп расціснуў хватку, перакуліўся назад і з гучным воплескам паваліўся зваротна ў возера. Гары так-сяк падняўся, але на камень ужо залазілі іншыя інферніі; кашчавыя пальцы ўпіваліся ў слізкую абзу сушы, пустыя, зацягнутыя плёнкай вочы слепа глядзелі на Гары, з лахманоў сцякала вада.
— Петрыфікус таталус! — зароў Гары, адыходзячы і размахваючы палачкай; шэсць або сем трупаў зваліліся, але за імі надыходзіла мноства іншых. — Імпедымента! Інкарсерус!
Некаторыя інферні спатыкнуліся, аднаго або двух аблыталі вяроўкі, але ідучыя следам проста пераступалі праз ляжалыя целы. Гары ўпарта размахваў палачкай, крычучы:
— Сектумсэмпра! СЕКТУМСЭМПРА!
Але скрозь разрэзы на мокрым рыззі і ледзяной скуры мерцвякоў не пралівалася ні кроплі крыві: яны ішлі і ішлі, як ні ў чым не бывала, і цягнулі да яго сваі рукі. Гары адступіў далей — і адчуў, што ззаду яго таксама хапаюць рукі, тонкія, страціўшыя целы, халодныя, як сама смерць. Яго адарвалі ад зямлі, падхапілі і павольна, але няўхільна пацягнулі да вады. І Гары зразумеў, што яму ўжо не вырвацца, што ён патоне і таксама стане мёртвым захавальнікам часцінкі знявечанай душы Валан дэ Морта…
Раптам цемру прарэзаў агонь, малінава-залаты; ён кольцам атачыў каменную выспу, і інферніі, якія чэпка трымалі Гары, завагаліся і захісталіся; яны не адважваліся прайсці скрозь агонь да вады. Яны выпусцілі Гары; ён стукнуўся аб зямлю, адразу паспрабаваў устаць, але паслізнуўся і зваліўся, да крыві абадраўшы рукі аб камень; потым усёткі падняўся і, трымаючы чарадзейную палачку напагатове, агледзеўся па баках.
Дамблдор ачуўся і ўстаў. Ён быў бледны, падобна інферніям, але грозна ўзвышаўся над усімі; у яго вачах танцаваў агонь. Ён трымаў чарадзейную палачку як паходня, і полымя, якое ірвалося з яе, велізарным смажанінам ласо ўвінала выспу.
Інферніі пачалі слепа тыкацца сябар у сябра, спрабуючы ўцячы ад агню…
Дамблдор схапіў са дна чары медальён і схаваў яго ва ўнутраную кішэнь, потым жэстам падклікаў Гары. Інферніі, здавалася, нават не заўважылі, што выпусцілі здабычу. Дамблдор павёў Гары да лодкі; агністае кольца рухалася разам з імі. Інферніі аслупянела дайшлі да боку возера і з палягчэннем слізганулі ў цёмную ваду.