Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Таму што я трохі старэй за цябе і разумней і пры гэтым не такі каштоўны, — адказаў Дамблдор. — Раз і назаўжды, Гары: даеш слова зрабіць усё, што ў тваіх сілах, каб я выпіў зелле да канца?
— А нельга…?
— Даеш?
— Але…
— Дай слова, Гары.
— Я… добра, але…
Перш чым ён паспеў вымавіць яшчэ хоць слова пратэсту, Дамблдор апусціў крыштальны кубак у чару. У Гары яшчэ заставалася надзея, што кубак не зможа крануць зеллі, аднак крышталь пагрузіўся туды з лёгкасцю. Калі кубак напоўніўся да бакоў, Дамблдор паднёс яго да рота.
— Тваё здароўе, Гары.
І выпіў да дна. Гары ў жаху сачыў за ім, учапіўшыся ў бок чары так, што здранцвелі кончыкі пальцаў.
— Прафесар! — устрывожана паклікаў ён, ледзь Дамблдор апусціў кубак. — Як вы сябе адчуваеце?
Дамблдор патрос галавой. Ён шчыльна сціскаў павекі. "Так больна?" — спалохаўся Гары. Дамблдор не гледзячы саўгануў кубак у чару, зноў напоўніў яго і выпіў яшчэ раз.
У поўным маўчанні ён выпіў тры кубка, а на сярэдзіне чацвёртага пахіснуўся і зваліўся наперад, на чару. Ён па-ранейшаму не адкрываў вачэй і вельмі цяжка дыхаў.
— Прафесар Дамблдор! — трывожна выклікнуў Гары. — Вы мяне чуеце?
Дамблдор не адказваў. Яго твар паторгваўся, як быццам ён вельмі глыбока спаў і бачыў кашмар. Рука, якая трымала зелле, саслабела; пітво вось-вось магло выліцца. Гары пацягнуўся і выраўняў крыштальны кубак.
— Прафесар, вы мяне чуеце? — гучна паўтарыў ён, і яго слова гулка разляцеліся па пячоры.
Дамблдор часта і цяжка дыхаў. Потым ён загаварыў, і Гары не пазнаў яго голасу; раней Дамблдор ніколі не выказваў пры ім страху.
— Я не жадаю… не прымушай мяне…
Гары глядзеў на збялелы твар, такі знаёмы, на кручкаваты нос і акуляры ў форме паўмесяца, і не разумеў, што рабіць.
— Мне не падабаецца… я больш не жадаю… — енчыў Дамблдор.
— Трэба… трэба, прафесар, — цвёрда сказаў Гары. — Трэба ўсё выпіць, памятаеце? Вы загадалі прымушаць вас піць. Вось…
Гары, выпрабоўваючы пякучую нянавісць да сабе, рашуча падапхнуў кубак да рта Дамблдора і нахіліў яго. Дамблдор пакорліва выпіў астаткі зелля.
— Не… — пралапатаў ён, калі Гары зноў напоўніў кубак. — Я не жадаю… не жадаю… адпусці мяне…
— Нічога, нічога, прафесар, — сказаў Гары. Яго рука адчайна дрыжала. — Нічога, я з вамі…
— Хай гэта спыніцца, хай спыніцца… — плакаў Дамблдор.
— Так… так, выпіце яшчэ і ўсё спыніцца, — зманіў Гары і выліў зелле ў адкрыты рот Дамблдора.
Той закрычаў; крык рэхам разнёсся па велізарнай пячоры, над мёртвай чорнай вадой.
— Не, не, не… не… не магу… не магу, не прымушай мяне, я не жадаю…
— Усё добра, прафесар, усё добра! — выклікнуў Гары. Яго рукі так моцна трэсліся, што ён ледзь здолеў у шосты раз зачэрпаць зелле; чара спусцела напалову. — З вамі нічога не здарыцца, гэта бяспечна, не па-сучаснасці, праўда, не па-сучаснасці… вось, піце, піце…
Дамблдор паслухмяна выпіў, быццам атрымаўшы проціяддзе, але, ледзь спустошыўшы кубак, паваліўся на калены. Ён дрыжаў дробнай дрыготкай, рыдаючы:
— Прабачыце мяне, я больш не буду, не буду! Калі ласка, спыніце, я ведаю, што паступіў дрэнна, але, калі ласка, хай гэта спыніцца, і я больш ніколі, ніколі…
— Выпіце, і ўсё спыніцца, прафесар, — пакутуючы, паабяцаў Гары і выліў у рот Дамблдору сёмы кубак.
Бедны стары скурчыўся, нібы абараняючыся ад нябачных катаў, выпадкова махнуў рукой і ледзь не выбіў з рук Гары новы кубак зелля, якочучы:
— Не мучайце іх, не мучайце, калі ласка, калі ласка, гэта я вінаваты, вазьміце мяне…
— Выпіце, выпіце, вам стане лепш, — ашалела маліў Гары, і зноў Дамблдор падпарадкоўваўся і адкрыў рот, хоць не адкрываў вачэй і дрыжаў з галавы да ног.
Потым ён паваліўся на зямлю, зноў рыдаючы і стукаючы кулакамі па зямлі. Гары зноў напоўніў кубак.
— Калі ласка, калі ласка, калі ласка, не… не гэта, толькі не гэта, я ўсё зраблю…
— Проста выпіце, прафесар, выпіце…
Дамблдор выпіў, як дзіця, якое памірае ад смагі, і тут жа закрычаў, нібы яму абпаліла ўсе вантробы:
— Усё, усё, калі ласка, больш не магу…
Гары ў дзесяты раз зачэрпаў зелле і адчуў, што крышталь шкрабануў па дне чары.
— Ужо амаль усё, прафесар, піце, піце…
Ён падтрымаў Дамблдора за плечы, і той асушыў кубак; Гары ўстаў за новай порцыяй, і раптам Дамблдор закрычаў у смяротнай пакуце:
— Я жадаю памерці! Жадаю памерці! Спыні гэта, спыні, я жадаю памерці!
— Піце, прафесар, піце…
Дамблдор падпарадкоўваўся, але, не дапіўшы, узмаліўся:
— ЗАБІ МЯНЕ!
— Вось… гэта заб'е! — у жаху выдыхнуў Гары. — Проста выпіце… і ўсё скончыцца… скончыцца!