Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гоблін дрыжаў, не смеючы паглядзець у чырвоныя вочы.
— Паўтары-ка! — злаваўся Вальдэморт. — Паўтары яшчэ раз!
— М-мілорд, — заікаючыся, прамармытаў гоблін, яго чорныя вочы пашырэлі ад жаху, — м-ммлорд... мы с-спрабавалі спыніць і-іх... са-самазванцы, мілорд... ува-уварваліся... у сховішча Лестранжай...
— Самазванцы? Якія Самазванцы? Я думаў, што ў Грыгаттсу ўмеюць абвінавачваць самазванцаў. Хто гэта быў?
— Гэта быў... гэта быў... хлапчук П-Потэр і д-два саўдзельніка...
— І яны нешта ўзялі? — голас пагучнеў, Цёмным Лордам авалодаў страх. — Кажы! Што яны панеслі з сабой?!
— М... маленькі залаты кубак, мілорд...
І тут Вальдэморт закрычаў не сваім голасам. Гнеў і адчай гучалі ў гэтым крыку. Ён быў узвар’яваны, ён проста ашалеў ад лютасці. Гэта не магло быць праўдай! Гэта немагчыма! Ніхто не мог пра гэта ведаць! Як хлапчук мог здагадацца пра яго тайну?!
Старэйшая Палачка вырабіла зялёнае ззянне, якое пранеслася праз пакой, і стаялы на каленах гоблін зваліўся як нежывы. Астатнія чараўнікі ў жаху кінуліся ў бакі.
Белатрыса і Люцыюс Малфой кінуліся да дзвярэй, пакінуўшы астатніх ззаду, з палачкі Вальдэморта не спыняла вывяргацца зялёнае полымя, і тыя, хто не паспеў уцячы, былі забітыя. Забітыя, за тое, што прынеслі яму гэтыя навіны, за тое, што яны чулі пра кубак...
Застаўшыся ў адзіноце сярод ляжалых на палу трупаў, ён хадзіў узад і наперад, і перад унутраным поглядам у яго пранесліся выявы яго скарбаў, яго абаронцаў, яго надзеі на неўміручасць — дзённік быў знішчаны, чаша выкрадзена. А што калі…Што, калі хлопчык ведае пра астатнія Хоркруксы? Ці ведае ён, або, можа быць, ужо палюе за імі і здагадаўся, дзе ўсё астатнія? Ці стаіць за ўсім гэтым Дамблдор? Падобна, што так. Дамблдор, які з самога пачатку ставіўся да яго з недаверам; Дамблдор, які быў забіты па яго загаду. Дамблдор, чыёю палачкай ён зараз валодаў, той самы Дамблор усё жа дабраўся да яго ўжо з магілы пасродкам нейкага смаркача...
Але калі б хлопчык разбурыў любы з яго Хоркруксаў, няўжо ён, Лорд Вальдэморт, не ведаў бы пра гэта, няўжо не адчуў бы?
Ён, самы вялікі чараўнік із усіх; ён, наймацнейшы; ён, забойца Дамблдора і шматлікіх іншых, нічога не каштуючых, безназоўных людцаў. Як ён, Лорд Вальдэморт, мог не адчуць, што нападу і зневажанню падвергнулася найважнейшае і каштоўнае на святле — ён сам?
Праўда, ён нічога не адчуў, калі быў знішчаны дзённік, але ў яго не было цела, ён быў не больш, чым прывід... Не, вядома, астатнія былі ў бяспецы... Іншыя Хоркруксы напэўна цэлыя...
Але ён павінен ведаць напэўна, ён павінен быць упэўнены… Ён прайшоўся па пакоі, па шляху штурхнуўшы труп гобліна ў бок, і ў яго запалёным мозгу ўсплывалі карціны адна за іншай: возера, халупа, Хогвартс…
Трохі астудзіўшы свой запал, ён прыняўся разважаць. Ці мог хлапчук пазнаць, што ён схаваў пярсцёнак ў халупе Гаўнтаў? Ніхто ніколі не ведаў пра яго сувязь з Гаўнтамі, ён замятаў сляды, забіваючы ўсіх сведкаў. Пярсцёнак, несумнеўна, на месцы...
І ці мог хлопчык, або хто б то ні было, пазнаць пра пячору або пракрасціся праз яе абарону? Думка пра тое, што медальён маглі выкрасці, здавалася абсурднай...
А як наконт школы? Толькі ён ведаў, дзе ў Хогвартсе схаваны Хоркрукс, бо толькі яму была вядомая тайна гэтага месца… І яшчэ была Наджыні, якая заўсёды будзе побач, пад яго наглядам, і ён не будзе пасылаць яе куды-небудзь выконваць яго загады, каб не разлучацца з ёй...
Але каб не сумнявацца, каб быць канчаткова ўпэўненым, яму прыйдзецца вярнуцца туды, дзе ён схаваў Хоркруксы і зноў ўзвесці вакол іх абарону. Гэтая праца, якую, як і пошукі Старэйшай палачкі, яму прыйдзецца выконваць самому.
Куды адправіцца ў першую чаргу? Які Хоркрукс з усіх знаходзіўся ў большай небяспецы? Раптам Вальдэморту стала не па сабе. Дамблдор ведаў яго другое імя... Магчыма, Дамблдор мог здагадацца пра яго з Гаўнтам сувязі... Іх закінутая халупа, падобна, была самым уразлівым месцам. Стала быць, менавіта там ён і пабывае першым чынам...
Возера... Не... гэта немагчыма. Хоць, існавала малая верагоднасць таго, што Дамблдор быў у курсе яго мінулых злачынстваў, якія ён здзейсніў, жывячы яшчэ ў прытулку.
І, нарэшце, Хогвартс... Але тут, ён ведаў напэўна, Хоркрукс у недатыкальнасці; Потэр не мог бы пракрасціся ў Хогсмід незаўважаным і прабрацца ў школу. Але ўсё роўна трэба было перастрахавацца. Трэба папярэдзіць Снэйпа, што хлопец паспрабуе наведацца ў замак... Распавядаць Снэйпу, чаму хлапчуку гэта трэба, было б дурна, тым больш было б фатальнай памылкай, даверыцца Белатрысе і Малфою. Бо зусім нядаўна іх тупасць і неабдуманасць ці не з’явіліся доказам таму, што давяраць нікому нельга?