Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Мне здаецца, — прагукаў Рон пасля працяглага маўчання, — або мы зніжаемся?
Гары паглядзеў уніз і ўбачыў вялікія цёмна-зялёныя горы і азёры, якія ў святле захаджалага сонца набылі медна-чырвонае адценне. Ён убачыў, што ландшафт унізе прагледжваўся ўсё больш выразна і дэталёва. Гледзячы ўніз, Гары падумаў, што, магчыма, дракон зразумеў, што тут ёсць вада дзякуючы блікам сонца, якія адлюстроўваюцца ад паверхні возера.
Дракон апускаўся ўсё ніжэй, апісваючы ў паветры велізарныя кругі, мабыць, абраўшы месцам пасадкі адно з невялікіх азёр.
— Калі апусцімся досыць нізка, саскочым па маёй камандзе! — пракрычаў Гары сябрам. — Прама ў ваду, каб ён нас не заўважыў!
Усё пагадзіліся, хоць Герміёна зрабіла гэта не вельмі ахвотна, і калі жоўты брух дракона апынулася амаль у паверхні вады, Гары загарлапаніў:
— СКАЧАМ!
Ён споўз на бок дракона і затым саслізнуў уніз нагамі. Як апынулася, яны былі значна вышэй, чым ён меркаваў, таму, моцна стукнуўшыся аб ваду, ён каменем пагрузіўся ў халодны, зялёны, пакрыты багавіннем і цінай падводны мір возера. Грабучы з усіх сіл рукамі, Гары абраўся на паверхню, прагна хапаючы паветра ротам. Тут ён убачыў кругі на вадзе там, дзе зваліліся Рон і Герміёна. Дракон, падобна, нічога не заўважыў; ён быў ужо ў пяцідзесяці футах ад Гары. Слізгаючы над паверхняй возера, ён на хаду апускаў спаласаваную шнарамі пысу, каб пашчай зачэрпаць воды. Раздаўся воплеск, і Рон і Герміёна, цяжка дыхаючы і кашляючы, вынырнулі з глыбіні возера, у то час як дракон, зрабіўшы яшчэ некалькі ўзмахаў сваімі велізарнымі крыламі, апусціўся на далёкім боку возера.
Гары, Рон і Герміёна паплылі да берага. Возера апынулася вельмі дробным, і праз нейкі час іх плаванне стала больш пахадзіць на бесперапыннае дужанне з трыснягом і глеем. Нарэшце, мокрыя і цалкам выбітыя з сіл, яны выбраліся на слізкую траву. Герміёна звалілася на зямлю, дрыжачы і кашляючы. З якой бы асалодай Гары зараз лёг і заснуў, аднак замест гэтага ён з працай падняўся на ногі, дастаў палачку і прыняўся прамаўляць заклёны, усталёўваючы абарону вакол іх.
Скончыўшы, ён падышоў да сябраў. Упершыню з моманту ўцёкаў з сховішча ён змог іх добранька разглядзець. Іх рукі і твары пакрывалі чырвоныя апёкі, адзежа была месцамі апаленая. Моршчачыся ад болю, яны змазвалі экстрактам ясенца свае шматлікія ранкі і драпіны. Герміёна перадала Гары бутэлечку, затым дастала тры бутэлькі гарбузовага соку, якія яна захапіла з Катэджа Шэл, і чыстую сухую адзежу для ўсіх траіх. Перапрануўшыся, рабяты з прагнасцю прыняліся за свае бутэлькі.
— Ну, з аднаго боку, — сказаў Рон, назіраючы, як гояцца яго раны на руках, — мы выкралі Хоркрукс. А вось з іншай...
— ...мяча ў нас няма, — сказаў Гары скрозь сціснутыя зубы, паліваючы ясенцам апёк скрозь дзіру на джынсах.
— Так, мяча няма, — паўтарыў Рон. — Гэты двудушны нягоднік...
Гары выцягнуў Хоркрукс з кішэні мокрай курткі, якую ён толькі што зняў, і паклаў яго на траву перад імі. Мігочучы на сонца, той нязменна прыцягваў да сабе іх погляды, пакуль яны спусташалі бутэлькі з сокам.
— Прынамсі, нам не трэба насіць яго, ён бы выглядаў дзіўна, калі б вісеў у нас на шыях, — сказаў Рон, выціраючы рот рукой.
Герміёна глядзела на далёкі бераг, дзе ўсе яшчэ піл ваду дракон.
— Як вы думаеце, што з ім будзе далей? — спытала яна — З ім нічога не здарыцца?
— Кажаш, як Хагрыд, — сказаў Рон. — Гэта — дракон, Герміёна, ён можа падбаць аб сабе сам. А у нас і без яго праблем па горла.
— Пра што гэта ты?
— Ну не ведаю нават, як растлумачыць, каб да цябе дайшло, — сказаў Рон, — думаю, яны маглі заўважыць, што мы ўварваліся ў Грынгатс.
Усе трое гучна засмяяліся і доўга не маглі спыніцца. Рэбры Гары балелі, да таго ж ад голаду злёгку кружылася галава, але ён, лежучы на траве і гледзячы ў неба, якое радзела ад заходу, працягваў смяяцца, пакуль не запершылао ў горле.
— І усё жа, што нам рабіць? — сказала Герміёна, нарэшце, становячыся сур’ёзнай. — Ён напэўна пазнае. Самі-Ведаеце-Хто здагадаецца, што мы даведаліся пра яго Хоркруксы!
— А раптам яны пабаяцца яму сказаць! — сказаў Рон з надзеяй. — Магчыма, ім атрымаецца ўсё замяць...
Неба, пах вады возера, голас Рона — усё пацьмянела і аціхла. Боль раскалоў галаву Гары, нібы ўдар мячом. Ён апынуўся ў дрэнна асветленым пакою, вакол стаялі чараўнікі, і на палу на каленах згарбацела маленькая, дрыготкая фігура гобліна.
— Што ты сказаў? — Яго голас быў высокі і халодны, у Вальдэморту булькаталі страх і лютасць. Гэта як раз то, чаго ён больш за ўсё баяўся, але ён не мог зразумець, як такое магло здарыцца.