Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

— Kto to jest? — spytała Diamanda samym kącikiem ust.

— To jest, no… babcia Weatherwax — wyjaśniła Perdita. — I tego… ona jest czarownicą. No…

— Który poziom? — spytała Diamanda.

Niania Ogg rozejrzała się nerwowo, szukając jakiejś osłony. Babcia Weatherwax zmarszczyła brew.

— Poziomy, co? — mruknęła. — No cóż, przypuszczam, że jestem na poziomie pierwszym.

— Początkująca? — domyśliła się Diamanda.

— Do licha… Wiesz co? — szepnęła niania Ogg do Perdity. — Jeżeli przewrócimy stół, możemy się za nim schować. Żaden kłopot.

Ale w głębi duszy myślała: Esme nie potrafi się oprzeć wyzwaniu. Żadna z nas nie potrafi. Nie jest czarownicą ta, której brak pewności siebie. Jednak nie stajemy się coraz młodsze. Być czarownicą na szczycie to jak być szermierzem do wynajęcia. Myślisz, że jesteś dobra, ale wiesz, że musi w końcu zjawić się ktoś młodszy, kto ćwiczy codziennie, kto doskonali swą sztukę, aż pewnego dnia, kiedy idziesz sobie spokojnie drogą, słyszysz za sobą: „Sięgaj po swoją ropuchę” albo coś podobnego.

Nawet Esme. Prędzej czy później spotka kogoś, kto w czarownictwie jest od niej szybszy.

— O tak — przyznała spokojnie babcia. — Zaczynam. Codziennie dopiero zaczynam.

Ale jeszcze nie dzisiaj, pomyślała niania Ogg.

— Nie przestraszysz mnie, głupia starucho — oświadczyła Diamanda. — O tak. Wiem wszystko o tym, jak wy, stare, straszycie zabobonnych wieśniaków. Mruczycie, patrzycie zezem. Wszystko tkwi tylko w myśli. Zwykła prosta psychologia. To nie jest prawdziwe czarownictwo.

— Ja tego, no… może pójdę do spiżarni i sprawdzę, czy nie można by nabrać wody do jakichś wiader, dobrze? — odezwała się niania Ogg do nikogo konkretnego.

— A ty, jak sądzę, wiesz o czarownictwie wszystko — powiedziała babcia Weatherwax.

— Istotnie, studiuję — przyznała Diamanda. Niania Ogg dostrzegła nagle, że zdjęła kapelusz i nerwowo przygryza rondo.

— I spodziewam się, że jesteś w tym rzeczywiście dobra.

— Całkiem dobra.

— Pokaż.

Jest dobra, myślała niania Ogg. Wytrzymuje spojrzenie Esme już ponad minutę. Po minucie rezygnowały zwykle nawet węże.

Gdyby mucha przemknęła przez kilka cali przestrzeni, gdzie krzyżowały się ich spojrzenia, stanęłaby w ogniu.

— Nauczyłam się swojej sztuki od niani Gripes — oświadczyła babcia Weatherwax. — Która nauczyła się od mateczki Heggety, która uczyła się u panny Plumb, a ona od Czarnej Alis, która…

— Chcesz zatem powiedzieć — przerwała jej Diamanda, ładując słowa w zdanie niczym naboje do komory — że nikt właściwie nie nauczył się niczego nowego?

Ciszę, która zapadła, zakłócało tylko mamrotanie niani Ogg:

— A niech to, przegryzłam rondo. Na wylot.

— Rozumiem — rzekła babcia.

— Popatrz — rzuciła pospiesznie niania Ogg, szturchając drżącą Perditę. — Podszewkę i wszystko. Dwa dolary i wyleczenie świni, tyle musiałam dać za ten kapelusz. A dwóch dolarów i leku dla świni już prędko nie zobaczę.

— Możesz więc odejść, stara kobieto — oznajmiła Diamanda.

— Ale powinnyśmy spotkać się znowu.

Stara czarownica i młoda czarownica mierzyły się wzrokiem.

— Północ? — zaproponowała Diamanda.

— Północ? Nic szczególnego w północy nie widzę. Praktycznie każdy może być czarownicą o północy. Może w południe?

— Oczywiście. O co walczymy?

— Walczymy? — zdziwiła się babcia Weatherwax. — Ależ my nie walczymy. Zwyczajnie pokazujemy sobie nawzajem, co potrafimy. Z czystej przyjaźni.

Wstała.

— Muszę już iść — dodała. — My, starzy ludzie, musimy się wysypiać. Wiesz, jak to jest.

— A co dostanie zwycięzca? — chciała wiedzieć Diamanda.

W jej głosie pojawił się ślad niepewności. Bardzo delikatny — w skali Richtera zwątpienia odpowiadał plastikowemu kubkowi spadającemu o pięć mil dalej z niskiej półki na dywan, ale jednak był.

— Och, zwycięzca dostaje zwycięstwo. O to przecież chodzi. Nie musisz nas odprowadzać. W końcu nie ty nas wpuściłaś. Drzwi odskoczyły znowu.

— Zwykła psychokineza — stwierdziła Diamanda.

— No tak. W takim razie wszystko jest jasne — rzuciła jeszcze babcia, znikając w ciemności. — To wszystko tłumaczy, oczywiście.