Panowie i damy [Lords and Ladies - pl]

Diamanda Tockley rzeczywiście nosiła miękki czarny kapelusz. Miała też woalkę.

Perdita Nitt, która, zanim popadła w czarownictwo, była zwykłą Agnes Nitt, także nosiła czarny kapelusz z woalką, ponieważ tak robiła Diamanda. Obie miały po siedemnaście lat. Żałowała, że nie jest naturalnie koścista jak Diamanda, ale skoro człowiek nie może być chudy, to może przynajmniej niezdrowo wyglądać. Aby więc ukryć swoją naturalnie różową cerę, Perdita używała białego pudru w takich ilościach, że gdyby nagle się odwróciła, jej twarz znalazłaby się pewnie z tylu głowy.

Zaliczyły już Wznoszenie Stożka Mocy, trochę czarów ze świecami i trochę wróżenia. Teraz Diamanda pokazywała im, co się robi z kartami.

Twierdziła, że zawierają esencję mądrości Starożytnych. Perdita odkryła, że zastanawia się zdradziecko, kim właściwie są ci Starożytni. Na pewno kimś innym niż starzy ludzie, którzy byli głupi, jak uważała Diamanda. Ale nie tłumaczyła, dlaczego ci Starożytni mieli być niby mądrzejsi niż, powiedzmy, ludzie dzisiejsi.

Perdita nie rozumiała też, na czym polega Zasada Kobiecości. Ani tej historii z Wewnętrzną Jaźnią. Zaczynała podejrzewać, że wcale tej Jaźni nie posiada.

I chciałaby umieć tak sobie malować oczy jak Diamanda.

I chciałaby nosić wysokie obcasy jak Diamanda.

Amanita DeVice powiedziała jej, że Diamanda sypia w prawdziwej trumnie.

Chciałaby też mieć dość odwagi, żeby wytatuować sobie na ramieniu czaszkę i sztylet, jak Amanita, nawet jeśli to zwykły atrament i Amanita musiała go zmywać codziennie wieczorem, żeby mama nie zobaczyła.

Cichy, złośliwy głosik wewnętrznej jaźni Perdity podpowiadał, że Amanita to nie najlepiej wybrane imię.

Zresztą Perdita też nie.

I mówił jeszcze, że może Perdita nie powinna mieszać się w sprawy, których nie rozumie.

Kłopot w tym, że oznaczało to praktycznie wszystko.

Chciałaby też nosić czarną koronkę jak Diamanda.

Diamanda miała wyniki.

Perdita nigdy by w to nie uwierzyła. Oczywiście, wiedziała o czarownicach: to stare kobiety, które ubierają się jak wrony, z wyjątkiem Magrat Garlick, która jest — szczerze mówiąc — psychiczna i stale wygląda, jakby miała wybuchnąć płaczem. Perdita pamiętała, jak to Magrat na przyjęcie w Noc Strzeżenia Wiedźm przyniosła kiedyś gitarę; śpiewała smętne ludowe piosenki i miała zamknięte oczy w taki sposób, jakby naprawdę w to wszystko wierzyła. Nie potrafiła grać, ale to nieważne, bo śpiewać też nie potrafiła. Ludzie klaskali, bo właściwie co jeszcze mogli zrobić?

Za to Diamanda czytała książki. Umiała różne rzeczy. Przywoływanie mocy z kamieni, na przykład — naprawdę działało.

W tej chwili pokazywała im karty.

Wiatr wzmógł się znowu, grzechotał okiennicami i wdmuchiwał sadze do komina. Perdita miała wrażenie, że rozrzucił wszystkie cienie w kąty pokoju…

— Uważasz, siostro? — spytała zimno Diamanda. I jeszcze coś. Trzeba było się zwracać do siebie „siostro”, w dowód braterstwa.

— Tak, Diamando — zapewniła pokornie.

— To jest Księżyc — powtórzyła Diamanda. — Dla tych, które nie uważały. — Podniosła kartę. — I co tu widzimy? Ty, Muscaro.

— Ee… Jest na niej obrazek księżyca? — odpowiedziała Muscara (née Susan) z nadzieją w głosie.