Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Амаль прыплылі, — весела паведаміў Дамблдор.
Сапраўды, зелянявае святленне раптам апынулася побач, і праз некалькі хвілін лодка мякка ўткнулася ў нешта. Гары падняў чарадзейную палачку, якая свяцілася, вышэй і ўбачыў, што яны праплылі да астраўка, які ўяўляў сабой плоскую каменную пляцоўку ў сярэдзіне возера.
— Асцярожней, не дакраніся вады, — нагадаў Дамблдор, калі Гары выбіраўся з лодкі.
Па памеры астравок ці ледзь пераўзыходзіў кабінет Дамблдора; на гладкім і цёмным камені не было нічога, акрамя крыніцы зелянявага святлення, якое бліжэй здавалася нашмат ярчэй. Гары прыжмурыўся, дагледзеўся і спачатку вырашыў, што гэта лямпа, але затым зразумеў: святло зыходзіць ад каменнай чары накшталт Віра Памяці, якая стаяла на пастаменце.
Дамблдор накіраваўся да чары; Гары рушыў услед за ім. Яны ўсталі бок аб бок, зазірнулі ўнутр і ўбачылі смарагдавую вадкасць, якая выпускала флюарэсцэнтнае ззянне.
— Што гэта? — ціха спытаў Гары.
— Сапраўды не ведаю, — адказаў Дамблдор. — Але гэта відавочна небяспечней, чым кроў і трупы.
Дамблдор адсунуў рукаў і кончыкамі асмаленых пальцаў пацягнуўся да зелля.
— Не, сэр, не чапайце!…
— Ды я і не магу, — слаба ўсміхнуўся Дамблдор. — Бачыш? Не атрымліваецца. Паспрабуй ты.
Гары, у страху гледзячы на зелле, паспрабаваў да яго дакрануцца і адчуў нябачны бар'ер, які мяшаў паднесці руку бліжэй, чым на цалю. Ён пхнуў мацней, яшчэ мацней, але пальцы нічога не адчувалі, толькі паветра, чамусьці вельмі шчыльнае, непранікальнае.
— Адыдзі, калі ласка, Гары, — сказаў Дамблдор.
Ён узняў палачку і, амаль нячутна мармычучы, прарабіў над чарай нейкія мудрагелістыя рухі. Нічога не адбылося, хоць зелле, мабыць, засвяцілася ярчэй. Гары маўчаў, але, ледзь Дамблдор апусціў палачку, адразу загаварыў.
— Вы думаеце, Хоркрукс унутры, сэр?
— О так. — Дамблдор прыгледзеўся ўглыб чары. Гары ўбачыў на гладкай зялёнай паверхні яго перавернуты твар. — Толькі як да яго дабрацца? У зелле не атрымоўваецца пагрузіць руку, яго нельга выпарыць, прымусіць расступіцца, сабраць, уцягнуць у палачку, а таксама зачараваць, трансфармаваць або нейкай іншай выявай змяніць яго прыроду.
Дамблдор амаль бяздумна крутануў палачкай і злавіў крыштальны кубак, які стварыў з паветра.
— Магу толькі скласці, што зелле трэба выпіць.
— Што? — выклікнуў Гары. — Не!
— Мабыць, так: толькі выпіўшы зелле, можна спустошыць чару і ўбачыць, што ляжыць на дні.
— Але калі… калі яно заб'е вас?
— Сумняваюся, — бесклапотна адклікаўся Дамблдор. — Ці ледзь лорд Валан дэ Морт жадаў забіць чалавека, які дабраўся да гэтай выспы.
Гары не верыў уласным вушам. Што гэта — чарговы прыклад вар'яцкага імкнення Дамблдора ва ўсім і ўся бачыць толькі дабро?
— Сэр, — вымавіў Гары, — мы кажам пра Валан дэ Морту…
— Прабач, Гары; трэба было сказаць, што ён не жадаў забіваць яго адразу, — паправіўся Дамблдор. — Не, ён трымаў бы яго жывым датуль, пакуль не пазнае, як той здолеў прайсці скрозь яго заслоны і, галоўнае, чаму жадае спустошыць чару. Не забывай, лорд Валан дэ Морт упэўнены, што, акрамя яго, ніхто нічога не ведае пра Хоркруксы.
Гары жадаў нешта сказаць, але Дамблдор падняў руку, заклікаючы да маўчання, і, злёгку нахмурачыся, паглядзеў на чару. Пасля напружаных разважанняў ён вымавіў:
— Без сумневу, зелле павінна перашкодзіць мне ўзяць Хоркрукс. Яно можа паралізаваць мяне, прымусіць забыцца, для чаго я тут, выклікаць такі боль, што мне стане не да чары, альбо яшчэ як-то перашкодзіць маім намерам. Калі так, Гары, твая задача — прасачыць, каб я ўсё выпіў, нават калі табе прыйдзецца мяне прымушаць. Ты зразумеў?
Іх вочы сустрэліся над чарай; бледныя твары былі падсветленыя зялёным. Гары маўчаў. Дык вось навошта ён тут — каб сілком уліваць у Дамблдора зелле, якое можа прычыніць невыносны боль?
— Ты памятаеш, — сказаў Дамблдор, — на якіх умовах я ўзяў цябе з сабой?
Гары нерашуча паглядзеў у блакітныя вочы старога чараўніка, якія сталі зялёнымі ў святле чары.
— Але што калі…?
— Ты пакляўся, ці не так, падпарадкоўвацца маім загадам?
— Так, але…
— Я папярэджваў, што вандраванне можа быць небяспечным?
— Так, — адказваў Гары, — але…
— Што ж, у такім разе, — сказаў Дамблдор, зноў адсоўваючы рукаў і паднімаючы пусты кубак, — ты чуў мой загад.
— Чаму я не магу выпіць зелле? — у адчай выклікнуў Гары.