Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Детское фэнтези » Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка

Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:

Міністэрства магіі нясе паразу за паразай у бітвах з Валан дэ Мортам. Нават маглы пакутуюць ад другой вайны — кожны дзень адбываюцца катастрофы, прычыны якіх нікому не вядомыя. Ордэн Фенікса губляе ў бітвах з Пажыральнікамі Смерці сваіх лепшых чараўнікоў.
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
1 ... 171 172 173 174 175 176 177 178 179 ... 199
Перейти на страницу:

— А яна… не страшная?

— Не, думаю, не. Валан дэ Морту быў неабходны сродак, каб пераплысці возера, не трывожачы тых, каго ён пасяліў у ім — на выпадак, калі спатрэбіцца наведаць або забраць Хоркрукс.

— Значыць, водныя істоты нічога нам не зробяць, калі мы паплывем у яго лодцы?

— У нейкі момант яны напэўна ўсвядомяць, што мы — не лорд Валан дэ Морт, і тут ужо нічога не паробіш. Урэшце, пакуль усё ішло гладка. Яны падалі нам лодку.

— Але чаму? — спытаў Гары. Ён ніяк не мог адагнаць ад сябе бачанне: гідкія шчупальцы, якія ўстануць над чорнай вадой, як толькі бераг знікне з выгляду.

— Валан дэ Морт ведаў, што адшукаць лодку, а тым больш дабрацца да яго Хоркрукса здольны толькі вельмі моцны чараўнік, — растлумачыў Дамблдор. — Таму вырашыўся пайсці на рызык, з яго пункта гледжання, практычна нулявы. Да таго ж ён лічыў, што яму аднаму пад сілу пераадолець наступныя перашкоды. Цяпер мы праверым, ці так гэта.

Гары паглядзеў уніз, на лодку: такая маленькая!

— Яна відавочна не прызначаная для дваіх. Вытрымае яна нас абодвух? Або мы занадта цяжкія?

Дамблдор усміхнуўся.

— Упэўнены, Валан дэ Морт прымаў у разлік не вагу, а аб'ём чараўніцкай сілы. Я пахілены думаць, што чары накладзеныя так, каб лодка вытрымоўвала толькі аднаго чараўніка.

— Але тады…?

— Ці наўрад цябе трэба прымаць у разлік, Гары: ты непаўналетні і без дыплома. Валан дэ Морт не думаў, што сюды патрапіць шаснаццацігадовы юнак; хутчэй за ўсё, побач са мной твая чараўніцкая сіла зусім не будзе заўважаная.

Такія словы зусім не ўмацавалі баявы дух Гары; мабыць, Дамблдор гэта зразумеў, паколькі дадаў:

— Валан дэ Морт памыліўся, Гары, памыліўся… Дарослыя дурныя і непамятлівыя, а таму схільныя недаацэньваць магчымасці юнацкасці… А цяпер, мабыць, ты першы. І будзь асцярожны, не дакранайся да вады.

Дамблдор адступіў у бок, і Гары асцярожна перабраўся ў лодку. Дамблдор рушыў услед за ім, кольцамі абклаўшы на дно ланцуг. Было вельмі цесна; Гары не мог нармалёва сядзець і ўвесь сціснуўся, упіраючыся каленамі ў борт лодкі; тая адразу адплыла ад берага. Вакол не раздавалася ні гуку, акрамя нежнага шоргату, з якім нос лодкі разрэзаў ваду; яна плыла да цэнтра возера сама, нібы яе прыцягвала нябачная вяроўка. Неўзабаве сцены пячоры зніклі ўдалечыні; здавалася, што вакол мора, толькі без хваль.

Гары паглядзеў уніз. Па чорнай паверхні вады, пабліскваючы, слізгаў залаты праменьчык, адлюстроўвальны ад яго палачкі. Ад носу лодкі па вадзе расхадзіліся глыбокія разоры, якія нагадваюць драпіны на цёмным люстэрку…

Раптам Гары ўбачыў у глыбіні нешта мармурова-белае.

— Прафесар! — усхвалявана крыкнуў ён, і яго голас гулкім рэхам разнёсся над цішынёй возера.

— Гары?

— У вадзе рука — чалавечая!

— Натуральна, — спакойна адклікаўся Дамблдор.

Гары ўтаропіўся ў ваду, вышукваючы поглядам зніклую руку, адчуваючы, як да горла падступае млоснасць.

— Так гэтая штука, якая выскачыла з вады…?

Не паспеў Дамблдор раскрыць рот, як Гары атрымаў адказ на сваё пытанне; праменьчык чарадзейнай палачкі выхапіў з цямрэчы чалавечае цела, якое плавала асобай уверх у некалькіх цалях ад паверхні возера. Адкрытыя вочы мерцвяка былі зацягнутыя плёнкай, валасы і адзежа віліся вакол яго, быццам дым.

— Там трупы! — не сваім голасам завішчаў Гары.

— Так, — ціхамірна адклікаўся Дамблдор, — але зараз аб іх можна не турбавацца.

— Зараз? — паўтарыў Гары, адрываючы погляд ад вады і перакладаючы яго на Дамблдора.

— Пакуль яны мірна плаваюць унізе, — растлумачыў Дамблдор. — Трупаў наогул баяцца не трэба, як і цемры. Зразумела, лорд Валан дэ Морт, які ўпотай баіцца і таго, і іншага, са мной бы не пагадзіўся. Але гэта, ізноў жа, ад недахопу розуму. Бо ў смерці і цемры палохае, уласна, невядомасць.

Гары маўчаў, не жадаючы спрачацца, але думка аб шматлікіх трупах зусім побач прыводзіла яго ў жах, да таго ж, ён не верыў, што яны настолькі бяскрыўдныя.

— Але адзін з іх выскачыў, — сказаў ён, спрабуючы захоўваць спакой. — Калі я заклікаў Хоркрукс, з возера выскачыў мярцвяк.

— Так, — пагадзіўся Дамблдор. — Упэўнены, калі мы забярэм Хоркрукс, яны стануць больш ваяўнічыя. Да шчасця, тыя, хто жыве ў холадзе і цемры, звычайна баяцца цеплыні і святла. Такім чынам, яго мы і заклічам на дапамогу, здарся такая галеча. Агонь, Гары, — з усмешкай растлумачыў Дамблдор у адказ на крайняе здзіўленне, якое адбілася на твару Гары.

— А… так… — слаба адклікнуўся той і, павярнуўшы галаву, зірнуў на зелянявае святленне, да якога няўмольна вабіла лодку. Адлюстроўваць бясстрашнасць больш не атрымлівалася. Бязмежнае возера, якое кішыць мерцвякамі… Гары здавалася, што прайшло ўжо шмат гадзін з тых часоў, як ён сустрэў прафесара Трэлані, аддаў Рону з Герміёнай Фелікс Фелецыс… І чаму ён не развітаўся з імі як след… не пабачыўся з Джыні…

1 ... 171 172 173 174 175 176 177 178 179 ... 199
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)