Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Прымусь яго пакласці руку на дзверы! — прыскорыў Грыпхук. Гары зноў нацэліў палачку на Бограда. Стары гоблін падпарадкаваўся, прыціскаючы далонь да дрэва. Дзверы растварылася ў паветры, і перад іх поглядамі паўстала нешта накшталт пячора, запоўненая з падлогі да столі. Тут грувасціліся залатыя манеты і кубкі, срэбныя даспехі, шкуры нябачаных істот — некаторыя з доўгімі шыпамі, іншыя — з крыламі, — зеллі ва ўпрыгожаных каштоўнымі камянямі пляшках, і нават чэрап, на якім усё яшчэ была надзетая карона.
— Хутка, шукайце! — сказаў Гары, калі яны паспяшаліся ўнутр сховішчы.
Перш ён апісваў кубак Хафлпаф Рону і Герміёне, але калі тут знаходзіўся іншы, невядомы ім Хоркрукс, Гары не ведаў, як ён выглядае. Ён ледзь паспеў агледзецца па баках, як раптам ззаду іх прычуўся глухі грук. Дзверы зноў з’явілася, зачыняючы іх у пакоі, і яны пагрузіліся ў цемру.
— Усё роўна, Боград зможа вывесці нас! — сказаў Грыпхук, калі Рон нечакана ўскрыкнуў. — Запаліце палачкі! І паспяшаецеся, у нас мала часу!
— Люмас!
Гары асвятліў сваёй палачкай усё сховішча. Яе святло зваліўся на зіготкія каштоўнасці, ён убачыў фальшывы меч Грыфіндора, які ляжаў на высокай паліцы сярод кучы ланцугоў. Рон і Герміёна таксама запалілі свае палачкі, і зараз вывучалі груды рэчаў якія атачалі іх.
— Гары, гэта не можа быць?.. Ой!
Герміёна закрычала ад болю, Гары накіраваў сваю палачку ў яе бок і ўбачыў, як з яе рукі выпаў каштоўны кубак. Стукнуўшыся аб падлогу, ён рассыпаўся цэлым градам з такіх жа кубкаў, і праз секунду, з жудасным грукатам пол быў усеяны аднолькавымі кубкамі. Знайсці сапраўдны сярод іх было ўжо немагчыма.
— Ён абпаліў мяне! — праенчыла Герміёна, аблізваючы якія пакрыліся пухірамі пальцы.
— Яны дадалі загаворы Геміно і Флагрантэ! — сказаў Грыпхук.
— Усё, да чаму вы дакранецеся, будзе гарэць і размножвацца, але копіі нічога не каштуюць… І калі вы не спыніце дакранацца да скарбаў, то, у выніку, будзеце раздушаныя да смерці грудай распаленага золата!
— Ясна, нічога не чапайце! — адчайна сказаў Гары, але як толькі ён вымавіў гэта, Рон выпадкова штурхнуў нагой адзін з упалых кубкаў, у бакі разляцелася яшчэ дваццаць, а Рон у гэты час скакаў на адной назе, паколькі частка яго бота на іншай згарэла ад дакранання да гарачага металу.
— Не рухайся! — сказала Герміёна, хапаючыся за Рона.
— Проста паглядзіце вакол! — сказаў Гары. — Памятаеце, кубак? Маленькі і залаты, на ім выгравіраваны барсук, дзве ручкі… або ж выглядвайце арла, знак Рэйвенкло…
Яны накіроўвалі свае палачкі ва ўсе куты і шчыліны, асцярожна паварочваючыся на месцы.
Нічога не ўчапіць было практычна немагчыма. Гары выклікаў каскад з фальшывых Галеонаў, якія дапоўнілі на палу кучу кубкаў, і цяпер амаль няма куды было ісці. Блішчалае золата палала, азараючы сховішча, і неўзабаве стала горача, нібы ў печцы. Гары асвятліў палачкай шчыты і шаломы гоблінскай працы, якія ляжалі на паліцах, якія ўзвышаліся да самой столі. Ён накіроўваў прамень святла ўсё вышэй і вышэй, як раптам адшукаў тое, ад чаго яго сэрца падскочыла, а рука задрыжала.
— Ён там, ён там наверсе!
Рон і Герміёна таксама накіравалі свае палачкі наверх, так што цяпер маленькі кубак зіхацеў у святле трох прамянёў. Кубак Хельгі Хафлпаф, які перайшоў у валадарства Хепзібы Сміт, у якой ён быў выкрадзены Томам Рэдлам.
— І як, халера дзяры, мы дабярэмся туды, ні да чаго не дакрануўшыся? — спытаў Рон.
— Акцыё Кубак! — крыкнула Герміёна, відавочна забыўшыся ў адчай аб тым, што ім распавядаў Грыпхук падчас іх падрыхтовак.
— Бескарысна, бескарысна! — прагыркаў гоблін.
— Што нам тады рабіць? — сказаў Гары, кідаючы погляд на гобліна. — Калі табе патрэбен меч, Грыпхук, тады ты павінен дапамагаць нам ледзь больш, чым… пачакайце! Я магу дакранацца рэчаў мячом? Герміёна, дай мне яго!
Герміёна намацала ў мантыі сумачку з пацеркамі, выцягнула яе, і, парыскаў некалькі секунд, дастала зіготкі меч. Гары схапіў яго за ўпрыгожаную лаламі дзяржальню і дакрануўся кончыкам ляза да срэбнай пляшкі, ляжалай побач. Яна не размножылася.
— Калі б я толькі мог прасунуць меч праз ручку… але як падняцца наверх?
Паліца з кубкам была так высока, што да яе не дастаў бы нават Рон, хоць быў самым высокім сярод іх. Запал ад зачараваных каштоўнасцяў працягваў узмацняцца, пот сцякаў па твару і спіне Гары, пакуль ён спрабаваў прыдумаць, як патрапіць наверх. І раптам ён пачуў рык дракона па іншым боку дзвярэй сховішча, і нейкае металічнае бразганне, якое станавілася ўсё гучней і гучней.
Цяпер яны сапраўды былі ў пастцы. Іншага выхаду, акрамя як праз дзверы, не было, і, падобна, арда гоблінаў набліжаліся да іх з іншага боку дзвярэй. Гары паглядзеў на Рона і Герміёну і ўбачыў у іх вачах страх.