Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гары яшчэ ніколі не быў так глыбока ў Грынгатсу. Яны рэзка звярнулі і ўбачылі, што ў некалькіх секундах перад сабой вадаспад, які струменіўся прама на рэйкі. Гары чуў, як закрычаў Грыпхук:
— Не! — але тормазы не спрацавалі.
Яны ўляцелі ў вадзяную сцяну. Вада заліла Гары вочы і патрапіла ў рот. Ён не мог бачыць і дыхаць. Затым, пасля жудаснага штуршку, каляска перавярнулася, і яны выляцелі з яе. Гары чуў, як каляска дашчэнту разбілася аб сцяну, чуў, як Герміёна нешта крычала, і адчуваў, як лёгка ён слізгануў па паветры, быццам у бязважкасці і затым балюча прызямліўся на камяністую падлогу.
— П… Падушачны Заклён, — прашаптала Герміёна, калі Рон падняў яе на ногі, але Гары з жахам убачыў, што Герміёна больш не была Белатрысай. Герміёна ва ўласным абліччы стаяла перад ім у змоклай наскрозь мантыі. Рон зноў стаў рудым і без барады. Паглядзеўшы адно на аднаго, яны зразумелі гэта і сталі абмацваць свае твары.
— "Вадаспад Злодзеяў"! — сказаў Грыпхук, з працай паднімаючыся на ногі і аглядаючыся на струмень, які ліўся на рэйкі, і, як зараз ведаў Гары, які быў не проста вадой. — Ён змывае любыя чары, усе магічныя пераўвасабленні! Яны ведаюць, што ў Грынгатсу самазванцы, яны пусцілі абарону супраць нас!
Гары ўбачыў, як Герміёна пераканалася, ці на месцы яе сумачка, і хутка засунуў сваю руку пад куртку, каб праверыць, не ці страціў ён Плашч-Нябачнік. Потым ён звярнуўся паглядзець на Бограда, які трос галавой у поўным замяшанні. Вадаспад Злодзеяў, мабыць, змыў дзеянне заклёна Імперыюс.
— Ён нам патрэбен, — сказаў Грыпхук, — мы не зможам увайсці ў сховішча без гобліна Грынгатса. І нам патрэбныя Жалязякі!
— Імперыё! — сказаў Гары, яго голас рэхам пранёсся па каменным праходзе, калі ён зноў адчуў п’янлівую ўладу, якая пульсавала з падсвядомасці да палачкі. Боград яшчэ раз падпарадкаваўся яго волі, адурманены выраз змянілася на ветлівую абыякавасць, калі Рон паспяшаўся падабраць скураную сумку з жалезнымі прыладамі.
— Гары, па-мойму, хтосьці ідзе! — сказала Герміёна, яна нацэліла палачку Белатрысы на вадаспад і крыкнула:
— Пратэго!
Яны бачылі, як Ахоўны Заклён змяніў кірунак струменя зачараванай вады, і тая пацякла ўверх па праходзе.
— Добрая думка, — сказаў Гары. — Паказвай дарогу, Грыпхук!
— А як жа мы вябярэмся? — спытаў Рон, пакуль у цемры яны спяшаліся за гоблінам. Боград дыхаў так цяжка, быццам старым сабакай.
— Давайце будзем аб гэтым хвалявацца, калі прыйдзе час, — сказаў Гары. Ён спрабаваў прыслухацца. Яму здавалася, ён чуў нейкі шум і рух зусім блізка. — Грыпхук, далёка яшчэ?
— Недалёка, Гары Потэр, недалёка…
Яны згарнулі за кут, і Гары ўбачыў нешта, да чаго ён быў гатоў, але што, тым не менш, прымусіла іх усіх спыніцца.
Гіганцкі дракон быў прывязаны да пола, заступаючы ўваход да чатырох або пяці самых далёкіх сховішчаў. Луска звера стала бляклай і лушчылася з-за доўгага зняволення пад зямлёй, яго вочы набылі малочна-ружовы колер. Абедзве заднія лапы дракона былі скаваныя ланцугамі, прымацаванымі да велізарнага гапліка, умураванага ў каменную падлогу. Яго велізарныя крылы з шыпамі былі цесна прыціснутыя да тулава, і ў разгорнутым выглядзе запоўнілі б ўсю падземную залу. Ён звярнуў сваю выродлівую галаву да іх, выдаў рык праз ноздры, чаму здрыгануліся сцены, і выпусціў агністую брую, ад якой ім прыйшлося ратавацца ўцёкамі зваротна па праходзе.
— Ён амаль аслеп, — затыхаючыся, сказаў Грыпхук, — і з-за гэтага яшчэ больш азвярэў. Але мы можам яго кантраляваць. Ён ведае, што бывае, калі з’яўляюцца Жалязякі. Давайце іх сюды.
Рон перадаў мяшок Грыпхуку, і гоблін выцягнуў некалькі маленькіх жалезных прылад, якія пасля ўзварушэння выдавалі гучны працяглы звон, нібы малаточкі стукалі па кавадле. Грыпхук перадаў іх Бограду, і той пакорліва ўзяў іх у рукі.
— Вы ведаеце, што рабіць, — сказаў Грыпхук Гары, Рону і Герміёне. — Ён абвык, што за звонам рушыць услед боль, і адступіць у бок. Тады Боград павінен будзе пакласці сваю руку на дзверы сховішча.
Яны зноў звярнулі за кут, грукочучы Жалязякамі, і шум рэхам адлюстроўваўся ад каменных сцен, узмацняючыся так, што ў Гары непрыемна гудзела ў галаве. Дракон выдаў яшчэ адзін хрыплы рык, потым адступіў. Калі яны наблізіліся, Гары ўбачыў, як дракон дрыжыць, на яго пысе былі бачныя шнары ад жудасных парэзаў, і здагадаўся, што яго навучалі баяцца распаленых мяЦёў, калі ён пачуе гук жалеза.