Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Potem westchnęła i przyznała:

— Wolałabym je wysłać do Manticore albo chociaż do Yeltsin, ale oboje macie rację. Im krótszy czas przelotu, tym lepiej. Natomiast ich kapitanowie będą musieli naprawdę ostrożnie postępować, gdy tylko wyjdą z nadprzestrzeni.

— Ostrożność to nie problem, kiedy się człowiek trzęsie ze strachu — zapewnił ją McKeon. — Wiem coś o tym.

— Zgadza się — uśmiechnęła się krzywo Honor. — W takim razie, Cynthia i Fritz, chcę, byście sporządzili ostrożne szacunki aktualnych możliwości systemów podtrzymywania życia na każdym z okrętów. Gaston, zajmij się przygotowaniem list ewakuacyjnych. Potrzebuję, i to jak najszybciej, trzech: tych, którzy powinni polecieć w pierwszej turze, zakładając, że wyślemy same transportowce, tych, którzy najbardziej nadadzą się do załóg zdobytych okrętów, i tych wszystkich, którzy chcą się stąd wydostać, a nie znajdą się na dwóch poprzednich listach. Dobrze byłoby też mieć przygotowany spis kolejności ewakuacji, w razie gdybyśmy dysponowali dodatkowymi miejscami. Nie chcę, żeby doszło do jakiejkolwiek paniki czy zamieszek, kiedy już rozpoczniemy załadunek.

— Naturalnie, ma’am. Może dobrze byłoby zorganizować loterię albo coś w tym stylu?

— To już zostawiam tobie, przynajmniej do czasu sporządzenia List. Wolałabym, aby załogi okrętów składały się z ochotników, ale potrzebujemy każdego mającego doświadczenie, kto nie spędził tu zbyt wiele czasu. Spróbuj namówić do współpracy opornych bohaterów, jeśli się tacy znajdą. Jeżeli ci się nie uda, zrób ich spis i ja spróbuję z nimi porozmawiać.

— Oczywiście, ma’am.

— Alistair: ty i Jesus jesteście odpowiedzialni za jak największe przyspieszenie programu szkoleniowego. Gaston ma rację: musimy wszystkim odświeżyć pamięć. Dlatego chcę, żeby ci, którzy teraz są na obu okrętach, zakończyli kurs w ciągu siedemdziesięciu dwóch godzin, a program następnego został skrócony do tygodnia.

— To strasznie krótko! — zaprotestował McKeon.

— Wiem, ale nie mamy więcej czasu — ucięła Honor. — Zwiększcie w każdej turze liczbę tych, którzy mają najkrótszą przerwę. Będą w stanie pomóc pozostałym, równocześnie przypominając sobie to, czego zapomnieli. Wolę mieć na wpół wyszkolone załogi, niż wcale ich nie mieć. Najsłabszymi obsadzimy okręty eskortujące transportowce. Można też przygotować plan dalszego szkolenia już na pokładach zdobycznych okrętów, jeżeli będziemy mieli na to czas. Chcę, żeby byli w stanie przynajmniej się bronić i uciekać w razie niemożności obrony.

— Rozumiem — powiedział McKeon poważnie.

— Dobrze. Harriet, chciałabym cię zostawić jako dowódcę Krashnarka, ale obawiam się, że bardziej cię będę potrzebowała w centrum ogniowym. Przynajmniej tym razem. Tutaj też musimy przyspieszyć szkolenie. Odpuściliśmy sobie po wyszkoleniu czterech kompletnych wacht, ale stanowiska i programy kontroli ognia obrony systemowej i uzbrojenia pokładowego są bardzo podobne, więc można przeszkolić w ich obsłudze ilu tylko się da bez konieczności używania do tego symulatorów okrętowych.

— Można, ma’am — potwierdziła Benson.

A Honor uśmiechnęła się jak zwykle krzywo i zwróciła się do Casleta:

— Jeśli chodzi o ciebie, to chcę, żebyś był w każdej chwili do dyspozycji wszystkich, i to dosłownie przez całą dobę. Pamiętam, że mają się zjawić okręty UB, a nie Ludowej Marynarki, ale i tak wiesz o nich, o zasadach łączności i innych codziennych drobiazgach więcej niż ktokolwiek z nas. A w tej sytuacji właśnie drobiazg może być istotny. Jestem zresztą pewna, że każdy będzie miał do ciebie sporo pytań. I jeszcze jedno: jeżeli wpadniesz na coś, na cokolwiek, co może okazać się sensowną sugestią, nie wahaj się, tylko natychmiast ją przedstaw.

— Oczywiście, ma’am. — Caslet odwzajemnił jej uśmiech. A Honor poczuła głęboką satysfakcję, wyczuwając zmianę jego emocji. Była stopniowa, a pretensja do samego siebie za „dezercję” pozostała, ale była znacznie słabsza i przytłumiona przez inne uczucia. Prawdę mówiąc, wątpiła, by kiedykolwiek całkowicie zniknęła, jako że Warner był człowiekiem uczciwym i honorowym, ale miała nadzieję, że z czasem dojdzie do ładu sam ze sobą i zaakceptuje cenę, którą musiał zapłacić, by móc zrobić to, co uznał za słuszne. Zawsze tak było z tego typu ludźmi.

Admirał lady Honor Harrington rozejrzała się po sali.

Zdawała sobie oczywiście sprawę, że jej plan był wariactwem. Ale nie była to pierwsza zwariowana operacja, jaką zaplanowała. A wszystkie poprzednie przeprowadziła. I kończyły się one sukcesami. Zawiodła tych ludzi dalej, niż sami podejrzewali, że zdołają dotrzeć. I miała zamiar dowieść ich wszystkich w bezpieczne miejsce, gdy planowane właśnie wariactwo zostanie do końca zrealizowane.

— No dobrze, moi drodzy — oświadczyła spokojnie. — Skoro uzgodniliśmy co trzeba, bierzmy się do pracy.