Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Towarzysz generał major Thornegrave zeskoczył na pokład krążownika liniowego Urzędu Bezpieczeństwa Farnese. Oczekujący na niego towarzysz porucznik formacji lądowych UB wyprężył się jak struna i zasalutował. Thornegrave odsalutował. Nie siląc się na staranność.

— Sir! Czy towarzysz porucznik może mieć zaszczyt zaprowadzić towarzysza generała do kabiny, sir?

Towarzysz porucznik miał okrągłą i pyzatą twarzyczkę zwieńczoną starannie ułożoną fryzurą, czyli fizjonomię z gatunku tych, jakich Thornegrave nie lubił. Pomimo nienagannie skrojonego munduru jakoś nie wyglądał na oficera, toteż zdecydował się to nadrobić służbistością. Tyle że Thornegrave także nie lubił, by zwracano się doń „sir”, co było standardowo używanym zwrotem na okrętach UB. Spoglądał przepisowe piętnaście centymetrów nad głową przełożonego i używał trzeciej osoby liczby pojedynczej, co choć zalecane przez regulamin, było po prostu przez wszystkich ignorowane jako nienaturalne. Thornegrave uważał, że młodsi stopniem oficerowie winni okazywać stosowny szacunek starszym rangą, ale nie musieli przy tym robić z siebie idiotów. A na dodatek całe zachowanie tego pajaca było sztuczne i śmierdziało lizusostwem i wazeliniarstwem, a były to cechy, które go niepomiernie irytowały. Tak jak fałszywe uśmiechy.

Już miał go zmrozić, gdy ugryzł się w język. Pierwsze wrażenia bywały mylne — w jego przypadku rzadko, ale bywały. Dzieciak mógł nadrabiać miną, by ukryć przerażenie spowodowane koniecznością powitania tak wysokiego rangą dowódcy, zwłaszcza jeśli go o tym nie uprzedzono. Dlatego Thornegrave zrezygnował z powiedzenia tego, co myśli, i to w nie pozostawiający cienia wątpliwości sposób, i jedynie kiwnął głową.

Towarzysz porucznik wykonał przepisowy w tył zwrot i ruszył w stronę wind.

Dopiero w tym momencie Thornegrave uświadomił sobie, że nie wie, jak porucznik ma na imię, bo nie spojrzał na naszywkę. Nie było to problemem, bo bez wątpienia oficerek należał do sztabu, który odziedziczył po swojej poprzedniczce. A to znaczyło, że będzie miał okazję nie tylko zapamiętać jego nazwisko, ale także sprawdzić, czy pierwsze wrażenie było prawdziwe. Nie był zresztą do końca pewien, czy chce zapamiętać nazwisko kogoś, o kim już miał tak niepochlebne zdanie.

Idąc za przewodnikiem, dotarł do windy, i czekając na jej przybycie (porucznik wezwał ją natychmiast, gdy znalazł się przed drzwiami), rozejrzał się z satysfakcją po okręcie.

Tak naprawdę to nie powinno go tu być i miał prawie pewność, że jego postępowanie nie spotka się z aprobatą szefostwa Urzędu Bezpieczeństwa. Kierował UB w sektorze Shilo i do jego obowiązków należało nadzorowanie rozmieszczenia i użycia wszystkich okrętów, batalionów interwencyjnych, komisarzy ludowych, patroli i miliona innych szczegółów związanych z pilnowaniem tak wielu systemów planetarnych. No i naturalnie zapewnienie spokoju i panowania Komitetu w całym sektorze.

I prawdę mówiąc, ta odpowiedzialność i związana z nią władza (a może na odwrót) sprawiały mu satysfakcję. Ale też bywały okresy, w których nudził się wręcz niewyobrażalnie. No a poza tym nawet najlepszy szef sektora położonego tak daleko od frontu i od stolicy nie miał realnych szans na awans, jak długo na jego terenie panował spokój. Gdyby zaś przestał panować, to on przestałby być szefem. Tak, jedyne, na co mógł liczyć, to pozostanie niezauważonym, jako że w Ludowej Republice zasadą było, iż uwagę przyciągali tylko ci, którzy coś spieprzyli. Miejsc, w których wszystko było w porządku, po prostu nie zauważano. Co oznaczało, że ktoś mający ambicje, by awansować, przydział taki jak dowództwo sektora Shilo winien omijać niczym źródło zarazy.