Desiderium Intimum

Wciągnął ze świstem powietrze, ponieważ miał wrażenie, jakby coś ścisnęło jego

płuca i nie pozostało w nich nic, co pozwoliłoby mu oddychać. Zaczął się dusić, nie

potrafiąc poradzić sobie z przerażeniem, rozrywającym jego serce na kawałeczki.

Oczy Severusa rozszerzyły się, kiedy zobaczył, do jakiego stanu jego słowa

doprowadziły Harry'ego. Przyciągnął go jeszcze bliżej i wbijając wzrok w przerażone

zielone oczy, wysyczał:

- Cholera, Potter! Nie pieprzę każdego ucznia, którego wpuszczam do gabinetu.

Jednak te słowa nie dotarły do Harry'ego. Walczył o każdy oddech, czując się tak, jak

podczas drugiego zadania Turnieju Trójmagicznego, kiedy trytony wciągały go w

głębiny, a on nie mógł nic zrobić, nieważne jak bardzo się szamotał. Chciał się

wydostać na powierzchnię, chciał móc znowu oddychać. Miał wrażenie, jakby jego

płuca miały eksplodować.

- Nie mogę... oddychać... - zdołał wydusić z siebie, rozpaczliwie próbując złapać

haust powietrza.

I wtedy do jego świadomości przedarł się głos Snape'a:

- Spójrz na mnie, Potter! - Harry zdołał unieść powieki. Zobaczył wbijające się w

niego spojrzenie czarnych oczu, w których płonęło coś na kształt... niepokoju. -

Uspokój się i oddychaj głęboko. Nie ma nikogo innego, więc przestań się krzywdzić.

Przestań! - W głosie Severusa przebijała desperacja.

Do płuc Harry'ego wdarło się powietrze. Odetchnął głęboko, czując, jak panika powoli

ustępuje. Ale wściekłość rozpaliła się jeszcze gorętszym płomieniem, kiedy

zrozumiał, że Snape przez cały czas szydził sobie z niego, jakby chciał go za coś

ukarać. A przecież to on był winny! To on...

- Nie wierzę ci! - warknął. - Nie wolno ci go... Nigdy więcej go tutaj nie wpuścisz!

Wzrok Snape'a na powrót stał się chłodny, jakby teraz, kiedy z Harrym było już

wszystko w porządku, znowu mógł się na niego wściekać do woli. A nawet wydawał

się jeszcze bardziej zły, ponieważ został zmuszony do powiedzenia czegoś, czego

nie miał ochoty mówić.

- Nie będziesz mi rozkazywał, szczeniaku! Mogę wpuszczać kogo zechcę, a ty nie

będziesz mi tu urządzał scen zazdrości! Wynoś się i wróć, kiedy ochłoniesz! -

Mówiąc to, Severus puścił go i mocno od siebie odepchnął. Harry, chwiejąc się, zrobił

kilka kroków w tył, ale w końcu udało mu się złapać równowagę.

- Świetnie! Mam tego dosyć! Powinienem dostać jakiś pieprzony medal za to, że z

tobą wytrzymałem! Ale koniec z tym! Już nigdy więcej moja stopa tutaj nie postanie!

Oczy mężczyzny rozbłysły lodowatą wściekłością, a usta zacisnęły tak bardzo, iż

niemal zrobiły się białe.

- To wracaj do swoich żałosnych przyjaciół i nie pokazuj mi się na oczy!

- Świetnie! - prychnął Harry. - Tak właśnie zamierzam zrobić! Nie będę tym drugim!

Możesz pieprzyć się ze swoim obleśnym Ślizgonem ile tylko zechcesz! Nic mnie to

nie obchodzi!

Odwrócił się tak gwałtownie, iż niemal się zachwiał, po czym ruszył w stronę wyjścia.

Złapał za klamkę, ale drzwi były zamknięte. Szarpnął nią raz i drugi, czując, że zaraz

chyba ją wyrwie, byle tylko móc się wyładować. Byle tylko to rozsadzające go od

środka piekielne gorąco zniknęło!

Ale drzwi nadal pozostawały zamknięte. A Harry był w takim stanie, że prędzej by je

rozwalił, niż pomyślał o tym, by zdjąć zaklęcie blokujące.

- Otwórz te pierdolone drzwi! Otwórz je, ale już! - wrzasnął, z całej siły kopiąc w

drewnianą powierzchnię. Kątem oka dostrzegł ruch za plecami. Odwrócił się

gwałtownie. Severus stał tuż za nim i wyglądało na to, że zamierza ponownie go

złapać. Harry uniósł rękę, próbując go odepchnąć, uderzyć, cokolwiek! Ale

mężczyzna złapał ją i boleśnie ścisnął. Harry wrzasnął, kiedy Snape wykręcił jego

rękę do tyłu i odwrócił go twarzą do drzwi, z całej siły przyciskając go do drewnianej

powierzchni.

Próbował się uwolnić, ale mężczyzna był silniejszy. Nie miał z nim szans.

Severus naparł na niego całym ciałem, a Harry jęknął, czując niesamowity ból w

wykręconej ręce, którą Snape trzymał tak mocno, jakby chciał mu ją złamać.

- Mnie się nie odpycha. - Usłyszał jadowity syk tuż przy swoim uchu. - Zapamiętaj to

sobie. Ponieważ następnym razem, kiedy spróbujesz to zrobić, mogę nie być na tyle

wspaniałomyślny, aby nie odepchnąć ciebie w zamian i nie zakończyć tej farsy. -

Słysząc te słowa, żołądek i serce Harry'ego ścisnęły się boleśnie, sprawiając mu

jeszcze większe cierpienie niż to, które odczuwał w wykręconej ręce. - A teraz,

Potter... wyjaśnimy sobie kilka spraw. Po pierwsze: jeżeli jeszcze raz zignorujesz

moje polecenia i wpadniesz tutaj, żeby zrobić mi awanturę, opierając się jedynie na

swoich wyolbrzymionych emocjonalnie domysłach i pomimo braku jakichkolwiek

solidnych dowodów, to nie będę zawracał sobie głowy tłumaczeniem ci czegokolwiek