Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Божа, Дадлі, — сказаў Гары скрозь галашэнне Пятунні, якое ўзнавілася. — Дэментары задзьмулі ў цябе чужыя мазгі?
— Не ведаю, — мармытаў Дадлі. — Убачымся, Гары.
— Так… — сказаў Гары, паціскаючы руку Дадлі. — Можа быць. Беражы сябе, Вялікі Дзі.
Дадлі амаль усміхнуўся і выйшаў з пакоя. Гары пачуў яго цяжкія крокі ў двары і грук дзвярэй машыны, якія захлопнуліся.
Цётка Пятуння, закрываючы твар хустачкай, абгарнулася на гук. Падобна, яна не чакала, што застанецца з Гары сам-насам. Паспешліва хаваючы хустачку ў кішэнь, яна сказала:
— Ну… бывай, — і накіравалася да дзвярэй, не гледзячы на яго.
— Бывайце, — сказаў Гары.
Яна спынілася і абгарнулася. На секунду ў Гары паўстала дзіўнае пачуццё, быццам яна жадала нешта сказаць яму. Пятуння паглядзела на яго і, здавалася, вось-вось загаварыла бы, але тузануўшы галавой, яна выйшла з пакоя і накіравалася да мужу і сыну.
IV. Сем Потэраў
Гары вярнуўся наверх у свой пакой і падыйшоў да акна як раз у той момант, калі машына Дурслі выехала на дарогу. Паміж цётачкай Пятунней і Дадлі, які сядзеў на заднім сядзенні, віднеўся капялюш Дзедалуса. Машына звярнула на права ў самым канцы Прайвет Драйв і на імгненне ў свеце захаджлага сонца яе вокны ўспыхнулі пунсовым полымем; затым яна схавалася з віду.
Гары падняў клетку з Хэдвіг, свой заплечнік і ў апошні раз акінуў поглядам свой ненатуральна чысты пакой. Затым вярнуўся ў холл. Там, у заснавання лесвіцы, ён паставіў клетку, мятлу і сумку. Дзенны свет хутка загас, і хол, які зараз асвятляўся толькі бляклым падсвечнікам, напоўніўся ценямі. Для Гары было дзіўна стаяць тут у цішыні, усведамляючы, што з мінуты на мінуту ён пакіне гэты дом раз і назаўжды. Даўным-даўно, калі Дурслі з’яжджалі забаўляцца, гадзіны адзіноты былі для яго самымі лепшымі. Прыпыненне толькі для таго каб узяць што-небудзь смачнае з аладзільніка, і ён зноў бег іграць у камп’ютар Дадлі, або глядзеў самыя для яго цікавыя перадачы па тэлевізару. У яго з’явілася смутнае, пустое адчуванне, якое напамінала аб тых часах; яно паходзіла на успамін аб малодшым браце, якога ён страціў.
— Паглядзі ў апоші раз на гэта месца, — сказаў ён Хэдвіг, якая ўсё яшчэ сядзела засунуўшы галаву пад крыло. — Мы больш сюды ўжо ніколі не вернемся. Няўжо ты не жадаеш запомніць усё самае лепшае? Ну толькі паглядзі на гэтую палавую тряпку. Што за ўспаміны… Дадлі рыдаў ў яе, калі я выратаваў яго ад Дэментараў. Аказваецца, ён быў мне за гэта ўдзячны. Ну, няўжо ў гэта можна паверыць? А мінулым летам Дамблдор выйшаў праз тыя дзверы…
Гары на імгненне страціў ход сваіх думак, і Хэдвіг нічога не зрабіла, каб дапамагчы яму ўспомніць, а толькі сядзела, хаваючы галаву пад крылом. Гары ўстаў спіной да дзвярэй.
— А тут, Хэдвіг, — Гары штуршком адкрыў дзеверы пад лесвіцай. — Тут я раней спаў! Мы тады яшчэ не былі знаёмыя. — Вось гэта да! Я і забыў як тут цесна!
Гары азірнуўся на складзены абутак і парасоны, успамінаючы, як ён прачынаўся кожную раніцу і разглядываў тыльны бок лесвіцы, часцей за ўсё ўпрыгожаную парачкай павукоў. Гэта было яшчэ да таго, як ён пазнаў аб сваёй сапраўднай сутнасці, да того, як ён пазнаў, як загінулі яго бацькі, а таксама да таго, як ён пазнаў прычыну ўсіх дзівацтваў, якія адбываліся з ім. Але Гары ўсё яшчэ памятаў тыя сны, кія пераследвалі яго, асабліва ў тыя дні: смутныя сны, з выбліскамі зялёнага святла, а аднойчы дзядзька Вернан ледзь не разбіў машыну, з-за таго, што Гары ўспомніў пра матацыкл, які лятаў…
Раздаўся раптоўны, аглушальны роў дзесьці паблізу. Гары рэзка выпраміўся і ў той жа момант за дзвярамі раздаўся воплеск. Вымаўляючыся самымі стромкім слоўцамі дзядзькі Вернана, Гары вярнуўся на кухню, заткнуўшы вушы, і выглянуў у акно, якое выходзіць у сад за домам. Цемра, здавалася, злёгку калыхалася, паветра дрыжала. Затым, адзін за іншымпачалі з’яўляцца перад вачамі людзі, якія быццам прыбылі на чароўным ліфце. Першым быў Хагрыд, з шлемам і ў абараняльных акулярах, седзячы на сваім матацыкле з калыскай. Астальныя ж прыбылі хто на чым: у асноўным на мятлах, але парачка прыбыла на шкілетах і чорных крылатых канях.
Адкрыўшы заднія дзверы, Гары панёсся ў самую гушчу натоўпа. Раздаўся агульны крык прывітання, Герміёна абняла яго, Рон папляскаў яго па спіне, а Хагрыд сказаў:
— Як жыццё, Гары? Гатоў пакінуць гэта месца?
— Вядома, — адказаў хлопчык, радуючыся, таму, што яны побач. — Але я не чакаў, што вас будзе так многа!
— Планы змяніліся, — прагыркаў Аластар Мудзі. Ён трымаў два велізарных мяшка, і яго чарадзейнае вока круцілася на 360 градусаў з галавакружнай хуткасцю. — давайце атулімся дзе-небудзь, перш чым размаўляць.