Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Было сучаснасным палягчэннем, калі гадзіны прабілі шэсць гадзін, і яны маглі выслізнуць з сваіх спальных мяшкоў, апрануцца ў паўцемры, затым неўзаметку пракрасціся ў сад, дзе яны павінны былі сустрэць Герміёну і Грыпхука. Світанак сустрэў іх прахалодай, але было амаль зацішна, таму што на двары стаяў травень. Гары паглядзеў на зоркі, усё яшчэ слаба зіготкія на цёмным небасхіле і прыслухаўся да мора, усхваляванага ў падножжа ўцёса. Ён ведаў, што будзе нудзіцца па гэтым гуку.
Маленькія зялёныя парасткі прабіваліся скрозь чырвоную зямлю магілы Добі: мінуе год, і магільны груд будзе ўсеяны кветкамі. Белы камень з надпісам імя эльфа выглядаў так, нібы ляжаў тут гады. Цяпер Гары ўсвядоміў, што ці ледзь яны маглі пахаваць Добі у прыгажэйшым месцы, але яму стала журботна таму, што пакідае яго тут. Зірнуўшы на магілу, ён яшчэ раз задумаўся пра тое, якім чынам эльф пазнаў, куды прыйсці і выратаваць іх.
Яго пальцы рассеяна зрушыліся да маленькага мяшочка, які ўсё яшчэ вісеў на шыі. Праз асліную скуру Гары намацаў аскепак люстэрка, у якім, як ён быў упэўнены, бачыў вока Дамблдора. Затым гук дзвярэй, якія адчыніліся, прымусіў яго азірнуцца.
Белатрыса Лестранж хуткай хадой у суправаджэнні Грыпхука ішла да іх праз лужок. На ходу яна засоўвала маленькую ўсеяную пацеркамі сумачку ўнутр кішэні адной з старых мантый, што яны захапілі на Плошчы Грыма.
Хоць Гары выдатна ведаў, што на самай справе гэта была Герміёна, ён не мог стрымаць дрыготку агіды. Яна была вышэй яго, яе доўгія чорныя валасы хваляй струменіліся па спіне, вочы былі поўныя пагарды, калі яна паглядзела на яго. Але затым яна загаварыла, і ён пачуў Герміёну ў нізкім голасе Белатрысы.
— Яна агідная на густ, горш, чым Гардыкорні! Добра, Рон, падыдзі, я цябе перараблю…
— Добра, але памятай, мне не падабаецца, калі барада вельмі доўгая…
— Дзеля ўсяго святога, не час думаць пра тое, каб выглядаць прывабна…
— Не ў гэтым справа! Мне проста падабаўся нос карацей, паспрабуй зрабіць яго такім жа, як у мінулы раз.
Герміёна ўздыхнула і прынялася за працу, нешта мармычучы сабе пад нос, змяняючы розныя часткі твара і цела Рона. Яму трэба было ператварыцца ў цалкам выдуманага чалавека, і заставалася толькі спадзявацца, што злавесная аўра Белатрысы абароніць яго. Гары і Грыпхук павінны былі схавацца пад Плашчом-Нябачнікам.
— Ну вось, — сказала Герміёна. — Як ён выглядае, Гары?
Пад маскіроўкай ледзь-ледзь можна было адрозніць рысы Рона, ды і то, толькі таму, падумаў Гары, што ён ведаў яго вельмі добра. У сябра цяпер былі доўгія хвалістыя валасы, густыя карычневыя барада і вусы, ніякіх вяснушак, кароткі прамы нос і густыя бровы.
— Не ў маім гусце, але і так сыдзе, — сказаў Гары. — Ідзем?
Усе трое павярнуліся паглядзець на катэдж Шэл, цёмны і ціхі пад зоркамі, якія згасалі, затым рушылі наперад за агароджу, дзе Заклён Пэўнасці пераставаў дзейнічаць, і яны маглі дызапарыяваць. Калі яны мінулі за вароты, Грыпхук загаварыў.
— Я думаю, я павінен залезці на цябе, Гары Потэр.
Гары нахіліўся, і гоблін ускараскаўся на яго спіну, яго рукі стуліліся на горле Гары. Ён быў зусім не цяжкім, але Гары было непрыемна адчуваць гобліна на сабе і не падабалася тое, з якой нечаканай сілай ён абхапіўся за яго горла. Герміёна выцягнула Плашч-Нябачнік з вышыванай пацеркамі сумцы і накінула яе на іх абодвух.
— Выдатна, сказала яна, нахіляючыся, каб паглядзець на ногі Гары. — Я нічога не бачу. Хадзем.
З Грыпхукам на плечах Гары павярнуўся на месцы, канцэнтруючыся як мага мацней на "Дзіравым Катле", заезным двары, які служыў уваходам на Дыягон Алею. Гоблін ухапіўся яшчэ мацней, калі яны перамяшчаліся ў цемры, якая душыла, і праз некалькі секунд ногі Гары кранулі асфальт. Адкрыўшы вочы, ён убачыў Чарынг Крос Роўд. Маглы хадзілі вакол з панурымі тварамі, характэрнымі для ранняй раніцы, зусім не падазраючы пра існаванне маленькай гасцініцы.
— Мадам Лестранж, — прамармытаў Том, і калі Герміёна спынілася, ён падлізніцка пакланіўся.
— Добрай раніцы, — сказала Герміёна. Паціху ідучы следам за ёй, усё яшчэ нясучы Грыпхука на сабе пад Плашчом, ён убачыў здзіўленне на твары Тома.
— Занадта ветліва, — прашаптаў Гары ў вуха Герміёне, калі яны выходзілі на маленькі задні панадворак. — Ты павінна ставіцца да людзей так, як быццам яны нікчэмнасць!
— Добра, добра!
Герміёна дастала палачку Белатрысы і стукнула ёю па цагліне на дзіўнай сцяне, перад якой яны спыніліся. Цагліны закруціліся. Пасярод іх з’явілася дзіра, якая станавілася ўсё шырэй і шырэй, і нарэшце, утварылася арка, вядучая на вузкую брукаваную Дыягон Алею.