Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Герміёна спалохана пакрывілася на палачку Белатрысы, быццам тая магла ўджгнуць або ўкусіць, калі б яна ўзяла яе ў рукі.
— Ненавіджу яе, — сказала яна ціхім голасам. — Праўда, ненавіджу. Яна няправільна ляжыць у руцэ і зусім у мяне не працуе. Гэта як бы часціца яе...
Гары не мог не падумаць пра тое, як Герміёна ўспрыняла яго слова аб агідзе да цярновай палачкі, калі яна не працавала гэтак жа добра, як яго ўласная, сцвярджаючы, што ён усё выдумляе, і што яму трэба проста патрэніравацца. Але ён упадабаў не нагадваць Герміёне пра яе ж ўласную раду, вырашыўшы, што напярэдадні іх спробы ўварвацца ў Грынгатс гэта было не самым падыходзячым момантам для сваркі.
— Але можа быць, яна дапаможа табе ўвайсці ў роль, — сказаў Рон. — Падумай, што зрабіла гэтая палачка!
— Але я ж пра гэта і кажу! — сказала Герміёна. — Гэтая палачка, якой катавалі маму і тату Нэвіла, і хто ведае, колькі яшчэ людзей. Гэтай палачкай забілі Сірыюса!
Гары не падумаў пра гэта. Ён паглядзеў на палачку, і яго наведала зверскае жаданне зламаць яе, рассячы напалову мячом Грыфіндора, які стаяў каля сцяны недалёка ад яго.
— Я нуджуся па сваёй палачцы, — маркотна сказала Герміёна. — Я жадаю, каб Алівандэр для мяне таксама зрабіў яшчэ адну.
Той раніцай містэр Алівандэр даслаў Луне новую палачку, і тая зараз на лужку выпрабоўвала яе ў прамянях дзённага сонца. Дын, у якога палачку забралі Паляўнічыя, з маркотным выглядам назіраў за ёй.
Гары паглядзеў на палачку з глогу, якая некалі прыналежыла Драка Малфою. Ён быў прыемна здзіўлены, пазнаўшы, што яна працавала ў яго руках не горш палачкі Герміёны. Успамінаючы аповяд Алівандэра пра сакрэты дзеяння чарадзейных палачак, Гары падумаў, што ведае, у чым складаецца праблема Герміёны. Яна не заслужыла адданасць арэхавай палачкі, таму што не захапіла яе асабіста ў Белатрысы.
Дзверы спальні адчынілася, і ўвайшоў Грыпхук. Гары пацягнуўся за дзяржальняй мяча і паставіў яго бліжэй да сабе, але тут жа пашкадаваў аб тым, што зрабіў. Ён быў упэўнены, што гоблін гэта заўважыў. Каб замяць узніклую няёмкасць, ён сказаў:
— Мы толькі што ўсё праверылі, Грыпхук. Мы сказалі Білу і Флёр, што з’яжджаем заўтра, і папыталі іх не ўставаць праводзіць нас.
З нагоды апошняга яны прытрымваліся цвёрдай пазіцыі, таму што Герміёне трэба было ператварыцца ў Белатрысу да таго, як яны сыдуць, і чым менш Біл і Флёр пазнаюць або западозраць пра тое, што яны збіраюцца зрабіць, тым лепш. Яны ўжо растлумачылі, што не вернуцца. Яны страцілі стары намёт Перкінса ў ноч, калі Паляўнічыя напалі на іх, і Біл пазычыў ім яшчэ адзін. Цяпер ён ляжаў ў шытай пацеркамі сумцы Герміёны, якую яна, да велізарнага захаплення Гары, змагла зберагчы ад Паляўнічых, проста схаваўшы яе ў сваёй шкарпэтцы.
І хоць ён ведаў, што будзе нудзіцца па Білу, Флёр, Луне, і Дыну, не кажучы пра хатную выгоду апошніх тыдняў, Гары з нецярпеннем чакаў, калі зможа збегчы з няволі Катэджа Шэл. Ён стаміўся правяраць, што іх не падслухоўваюць, зачыняючыся ў маленькай цёмнай спальні. Больш за ўсё, яму жадалася пазбавіцца ад Грыпхука. Аднак, як і калі яны збіраліся схавацца ад гобліна, не аддаўшы яму меч Грыфіндора, заставалася для Гары пытаннем без адказу. І яны не маглі толкам дамовіцца пра гэта, таму што, таму што гоблін амаль не пакідаў Гары, Рона і Герміёну сам-насам даўжэй пяці хвілін.
— Маёй маме ёсць чаму ў яго павучыцца, — бурчаў Рон кожны раз, калі ў шчыліну прыадчыняемых дзвярэй прасоўваліся доўгія пальцы гобліна.
Памятаючы пра папярэджанне Біла, Гары не мог адкараскацца ад думкі, што Грыпхук сачыў за імі, баючыся махлярства з іх боку. Герміёна настолькі неўхваляльна паставілася да плану ашуканства Грыпхука, што Гары спыніў спробы раіцца з ёй, як гэта лепш пракруціць. Рон, падчас рэдкіх выпадкаў, калі яны маглі правесці некалькі вольных хвілін у адсутнасці гобліна, не прапаноўваў нічога лепшага, чым:
— Прыйдзецца імправізаваць, прыяцель.
Гары дрэнна спаў гэтай ноччу. Лежучы ранняй раніцай без сну, ён падумаў пра сваі адчуванні у ноч напярэдадні іх пранікнення ў Міністэрства Магіі. Тады ён выпрабоўваў рашучасць, блізкую да ўзрушанасці. Зараз жа яго раздзіралі трывога і сумневы. Ён не мог пазбавіцца ад страху, што ўсё пайдзе не так. Ён працягваў запэўніваць сябе, што іх план быў добры, што Грыпхук ведаў, чаму яны могуць падвергнуцца, што яны былі досыць падрыхтаваныя да ўсіх складанасцяў, з якімі ім напэўна трэба будзе сапхнуцца, і ўсё жа пачуццё турботы не пакідала яго. Пару разоў ён чуў, як Рон паварушыўся і быў упэўнены, што той таксама не спіць, але яны жылі ў пакоі разам з Дынам, і Гары нічога не сказаў.