Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Што адбылося, прафесар?
— Ты яшчэ пытаеш! — пранізліва завішчала яна. — Я ішла па калідоры, гаротна разважаючы пра змрочныя прадвесці, якія мне адкрыліся…
Але Гары амаль не слухаў. Ён толькі зараз заўважыў, дзе яны знаходзяцца: справа вісеў габелен з танцуючымі тролямі, а злева цягнулася абсалютна роўная каменная сцяна, за якой…
— Прафесар, вы што, спрабавалі пракрасціся ў Патрабавальны Пакой?
— …і знаках, якія… што?
Яе вочы раптам забегалі.
— У Патрабавальны Пакой, — паўтарыў Гары. — Вы спрабавалі туды пракрасціся?
— Я… трэба ж… не ведала, што школьнікам вядома…
— Далёка не ўсім, — сказаў Гары. — Усё такі, што здарылася? Вы крычалі… вас хтосьці пакрыўдзіў?
— Мяне… ці бачыш, — прафесар Трэлані, нібы абараняючыся, шчыльней захінула шаль і падняла на Гары вочы, вельмі павялічаныя лінзамі акуляраў. — Я жадала… э-э… схаваць такія-сякія… э-м-м… асабістыя рэчы… — І яна невыразна замармытала пра "зласлівыя паклёпы".
— Ясна, — кіўнуў Гары, паглядзеўшы на бутэлькі з херасам. — Але вам не атрымалася ўвайсці?
Гэта здалося яму вельмі дзіўным; бо пакой адчыніўся, калі спатрэбілася схаваць падручнік Прынца-Паўкроўкі.
— Увайсці ж я ўвайшла, — прафесар Трэлані гнеўна паглядзела на сцяну. — Але ўнутры ўжо хтосьці быў.
— Быў? Хто? — патрабавальна спытаў Гары. — Хто там быў?
— Паняцця не маю, — адказала прафесар Трэлані, трохі збянтэжыўшыся ад настойлівасці Гары. — Я увайшла і пачула голас, у той час як за ўсе гады, што я хаваю… гэта значыць, карыстаюся пакоем… такога ні разу не здаралася.
— Голас? Што ён казаў?
— Што казаў? Нічога не казаў, — сказала прафесар Трэлані. — Ён хутчэй… крычаў.
— Крычаў?
— Ад радасці, — удакладніла яна.
Гары ўпіўся ў яе вачамі.
— Мужчынскі ці жаночы?
— Магу толькі здагадвацца, але, мабыць, мужчынскі, — прагаварыла прафесар Трэлані.
— І ён чаму-то цешыўся?
— Як вар'ят, — пагардліва адказала прафесар Трэлані.
— Нібы нешта святкаваў?
— Мабыць, так.
— А потым…?
— Я крыкнула: "Хто тут?"
— А проста так вы не маглі зразумець, хто гэта? — расчаравана пацікавіўся Гары.
— Маё ўнутранае вока, — з вартасцю адказала прафесар Трэлані, папраўляючы шалі і зіготкія каралі, — было накіравана на матэрыі, змешчаныя далёка за межамі зямных рэалій.
— Ясна, — кіўнуў Гары; пра ўнутранае вока прафесара Трэлані ён чуў не раз і не два. — І ён назваўся?
— Не! — выклікнула яна. — У вачах у мяне стала чорным-чорна, і я вылецела з пакоя галавой наперад!
— Вы што, не маглі гэтага прадбачыць? — не ўтрымаўся Гары.
— Не, я ж сказала, усё счарнела… — Яна замоўкла і падазрона ўтаропілася на яго.
— Я думаю, вам трэба пра ўсё распавесці прафесару Дамблдору, — сказаў Гары. — Ён павінен ведаць, што Малфой святкаваў… у сэнсе, што вас вышпурнулі з пакоя.
Да яго здзіўлення, прафесар Трэлані ганарліва выпрастала спіну і холадна вымавіла:
— Дырэктар даў мне зразумець, што жадае скараціць нашы зносіны, а я не з тых, хто навязвае сваё грамадства людзям, якія мяне не шануюць. Калі Дамблдор аддае перавагу не звяртаць увагі на засцярогі карт…
Нечакана яе кашчавыя пальцы ўпіліся ў запясце Гары.
— Зноў і зноў, як ні раскладвай…
Яна драматычна выхапіла з-пад шалі карту і прашаптала:
— …вежа, паражаная маланкай. Катастрофа. Няшчасце. І з кожным разам усё бліжэй…
— Ясна, — у чарговы раз кіўнуў Гары. — Увогуле… я ўсё ж думаю, што вам лепш распавесці Дамблдору пра голас. І як усё пацямнела, а вас вышпурнула з пакоя…
— Думаеш? — Прафесар Трэлані задумалася, але Гары бачыў, што ёй вельмі жадаецца распавесці каму-небудзь аб сваёй прыгодзе.
— Я як раз іду да яго, — паведаміў Гары. — У мяне з ім сустрэча. Можам пайсці разам.
— Раз так, добра, — усміхнулася прафесар Трэлані. Яна нахілілася, падхапіла бутэлькі і без лішніх роздумаў кінула іх у вялікую сіне-белую вазу, якая стаяла побач у нішы сцяны.
— Як мне не хапае цябе на ўроках, Гары, — шчыра вымавіла яна, выкрочваючы побач з ім. — Вядома, ты ніколі толкам не Бачыў… але затое быў выдатным Аб'ектам…
Гары не адказаў; у свой час яму страшна не падабалася быць Аб'ектам бясконцых трагічных прадказанняў.
— Баюся, — працягвала прафесар Трэлані, — што наш каняжына… прабач, кентаўр… поўны дурань у картачнай варажбе. Я пытала яго — як празорца празорцу — ці не адчувае ён таксама падаленых вібрацый будучай бяды? Але ён літаральна падняў мяне на смех. На смех!
Яна істэрычна падвысіла голас, і на Гары адчувальна павеяла херасам, хоць бутэлькі засталіся далёка ззаду.