Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Што з табой здарылася?
— Нічога, — не разважаючы, зманіў Гары.
— Што цябе засмуціла?
— Нічога.
— Гары, ты ніколі не адрозніваўся поспехамі ў аклюменцыі.
Апошняе слова апынулася іскрай, якая васпаліла лютасць Гары.
— Снэйп! — кінуў ён, так гучна, што Фоўкс за яго спіной ціха ўскрыкнуў. — Вось што здарылася! Гэта ён данёс Валан дэ Морту пра прадказанне, гэта ён, ён падслухоўваў пад дзвярамі, мне Трэлані распавяла!
Твар Дамблдора застаўся абыякавы, аднак Гары здалося, што ён збялеў, хоць на ім і ляжаў крывавы водбліск заходу сонца. Пасля даволі доўгага маўчання Дамблдор спытаў:
— Калі ты пазнаў?
— Толькі што! — Гары прыкладаў усе высілкі, каб не раскрычацца, і раптам, нечакана, яго прадзерла: — І ВЫ УЗЯЛІ ЯГО НАСТАЎНІКАМ! КАЛІ ЁН ПАДАСЛАЎ ВАЛАН ДЭ МОРТА ДА МАІХ БАЦЬКОЎ?
Ён адвярнуўся ад Дамблдора, які дагэтуль не павёў і брывом, і прыняўся расхаджваць узад-наперад па кабінеце. Ён дыхаў цяжка, быццам пасля бойкі, і паціраў косткі пальцаў, з апошніх сіл стрымліваючыся, каб не пачаць разбураць усё вакол. Яму жадалася шалець, гарлапаніць на Дамблдора, але жаданне адправіцца за Хоркруксам было не меней вялікае; ледзь не выпаліўшы, што толькі стары дурань мог столькі гадоў давяраць Снэйпу, Гары спалохаўся: калі ён не ўправіцца са сваім гневам, дырэктар не возьме яго з сабой…
— Гары, — ціха вымавіў Дамблдор. — Калі ласка, выслухай мяне.
Перастаць хадзіць было цяжка — амаль гэтак жа, як стрымліваць крык. Гары закусіў губу, спыніўся і зірнуў у маршчыністы твар Дамблдора.
— Прафесар Снэйп здзейсніў жудасную…
— Толькі не кажыце, што гэта памылка, сэр, ён падслухоўваў пад дзвярамі!
— Калі ласка, дазволь мне скончыць. — Дамблдор дачакаўся, пакуль Гары кіўне, і працягнуў: — Прафесар Снэйп здзейсніў жудасную памылку. Калі ён пачуў першую палову прадказання, ён яшчэ быў на службе ў лорда Валан дэ Морта. Натуральна, ён паспяшаўся да свайго спадара і распавёў пра пачутае, бо таго гэта напроста дакраналася. Але прафесар Снэйп не ведаў — не мог ведаць — за кім з хлопчыкаў пачне паляваць Валан дэ Морт, не ведаў, што ў сваёй страшнай пагоні ён знішчыць бацькоў дзіцяці і што гэта апынуцца знаёмыя яму людзі, твае бацька і маці…
Гары выдаў невясёлы смяшок, які прагучаў амаль як выкрык.
— Ён ненавідзеў майго бацьку не менш, чым Сірыўса! А няўжо вы не заўважылі, прафесар, што людзі, якіх Снэйп ненавідзіць, чамусьці абавязкова паміраюць?
— Ты не ўяўляеш, Гары, наколькі вялікае было раскаянне прафесара Снэйпа, калі ён зразумеў, як лорд Валан дэ Морт вытлумачыў прадказнне. Думаю, што гэта самы вялікі грэх яго жыцця, з-за яго ён, уласна, і вярнуўся…
— Але э ён вельмі добра валодае аклюменцыяй, ці не праўда, сэр? — Гары так імкнуўся казаць спакойна, што яго голас дрыжаў. — А Валан дэ Морт па-ранейшаму ўпэўнены, што Снэйп на яго боку. Прафесар… адкуль вы ведаеце, што Снэйп — наш?
Дамблдор памаўчаў, нібы нешта для сябе вырашаючы, і нарэшце вымавіў:
— Ведаю. Я цалкам давяраю Сэверусу Снэйпу.
Гары некалькі разоў глыбока ўдыхнуў, спрабуючы ўправіцца з сабой. Яму гэта не атрымалася.
— Ну, а я — не! — гучна выгукнуў ён. — Яны і зараз нешта ладзяць з Драка Малфоем, прама ў вас пад носам, а вы…
— Мы гэта ўжо абмяркоўвалі, Гары, — у голасе Дамблдора загучалі суровыя ноткі. — Я растлумачыў табе свой пункт гледжання.
— Сёння вас не будзе ў школе, а вы, я гатовы паспрачацца, нават не падумалі, што Снэйп і Малфой могуць…
— Што? — спытаў Дамблдор, падымаючы бровы. — У чым пэўна ты іх падазраеш?
— Я… яны нешта задумалі! — выклікнуў Гары, і яго рукі самі сабою сціснуліся ў кулакі. — Прафесар Трэлані заходзіла ў Патрабавальны Пакой, жадала схаваць бутэлькі з херасам, і чула, як Малфой нешта святкуе і крычыць ад радасці! Ён правіў там нешта небяспечнае і, па-мойму, нарэшце-то паправіў, а вы жадаеце пакінуць школу без…
— Досыць, — сказаў Дамблдор суцэль спакойна, і тым не менш Гары адразу ўмоўк; ён зразумеў, што перайшоў нейкую нябачную мяжу. — Ты думаеш, што падчас маіх адлучак я пакідаю школу без нагляду? Нічога падобнага. Сёння таксама абавязкова будзе ўключаная дадатковая абарона. Калі ласка, не думай, што я несур'ёзна стаўлюся да бяспецы школьнікаў.
— Я не… — спалохана замямліў Гары, але Дамблдор яго перабіў:
— Я больш не жадаю абмяркоўваць гэтую тэму.