Бесплатная библиотека
Читайте книгу на сайте или телефоне
READ-E-BOOK » Детское фэнтези » Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com

Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка

Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:

Міністэрства магіі нясе паразу за паразай у бітвах з Валан дэ Мортам. Нават маглы пакутуюць ад другой вайны — кожны дзень адбываюцца катастрофы, прычыны якіх нікому не вядомыя. Ордэн Фенікса губляе ў бітвах з Пажыральнікамі Смерці сваіх лепшых чараўнікоў.
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
1 ... 168 169 170 171 172 173 174 175 176 ... 199
Перейти на страницу:

Лепш было сказаць праўду, а то раптам ён усё сапсуе, апынуўшыся за сотні міль ад патрэбнага месца?

— Глупства, — адмахнуўся Дамблдор, — я табе дапамагу.

Яны вышлі з варот на пустынную, ледзь бачную ў змярканні дарогу, якая вяла ў Хогсмід. Цемра згушчалася імкліва; калі яны дабраліся да Высокай вуліцы, ужо наступіла ноч. У вокнах над крамамі мігацелі агеньчыкі. На падыходзе да "Трох мёцел" яны пачулі сіплы крык.

— …і больш сюды не хадзі! — надрывалася мадам Размерта, выштурхваючы з сваёй установы нейкага мурзатага чараўніка. — О дабрыдзень, Альбус… нешта позна вы…

— Добры вечар, Размерта, добры вечар… прабач, я сёння ў "Башку парсюка"… не крыўдзіся; нешта раптам захацелася цішыні…

Праз хвіліну яны павярнулі за кут, да "Башцы парсюка". Шыльда над барам паскрыпвала, хоць ветра зусім не адчувалася. Унутры, у адрозненне ад "Трох мёцел", амаль нікога не было.

— Захадзіць не абавязкова, — прамармытаў Дамблдор, аглядаючыся па баках. — Калі хутка ніхто нас не бачыў… Пакладзі далонь мне на руку, Гары. Не трэба моцна хапацца, я буду толькі накіроўваць цябе. На тры… раз… два… тры…

Гары павярнуўся на месцы. І адразу адчуў, быццам яго працягваюць скрозь пруткую гумовую трубу; ён не мог дыхаць, цела сціскала са ўсіх бакоў. Але неўзабаве, калі ён адчуў, што больш не ў сілах гэтага выносіць і цяпер задушыцца, нябачныя абручы лопнулі, і Гары выявіў, што стаіць ў цемры, прагна ўдыхаючы свежае, халоднае марское паветра.

26. Пячора

Гары адчуваў пах солі, чуў шоргат хваль; халаднаваты ветрык кудлаціў яму валасы; наперадзе распасціралася месячная дарожка, неба стракацела зоркамі. Ён стаяў на высокай скале, пад нагамі бурлілі і пеніліся хвалі. Гары азірнуўся. За спіной узвышалася гара, стромая, чорная, безаблічная. Ад яе, мабыць, і адшчапіліся калісьці вялічэзныя камяні, якія ляжалі вакол, на якіх апынуліся Гары і Дамблдор. Краявід быў суровы, безрадасны: мора ды камяні — ні дрэўца, ні травы, ні пяску.

— Што скажаш? — спытаў Дамблдор так, нібы, цікавіўся ў Гары, ці падыдзе гэты ўчастак для пікніка.

— І сюды прывозілі дзяцей з прытулку? — цяжка было прадставіць меней прыдатнае месца для прагулкі.

— Не зусім сюды, — растлумачыў Дамблдор. — Там, наверсе, дзесьці на сярэдзіне гары, ёсць вёсачка. Думаю, менавіта там сіроты дыхалі марскім паветрам і любаваліся хвалямі. А сюды не захадзіў ніхто, акрамя Тома Рэддла і яго малалетніх ахвяр. Да гэтых скал не падбярэцца ні адзін магл, няўжо што дасведчаны альпініст, і на лодцы таксама не пад'едзеш; занадта небяспечна. Я думаю, што Рэддл слез з гары — чараўніцтва куды надзейней вяровак. Ён прывёў з сабой двух дзяцей, відавочна, каб задаволіцца і як след напалохаць іх. Па-мойму, для гэтага хапіла бы аднаго толькі спуску, як ты лічыш?

Гары паглядзеў на гару. Па яго спіне пабеглі мурашкі.

— Але канчатковая мэта Рэддла — і наша — знаходзіцца трохі далей. Ідзём.

Дамблдор павёў Гары да абрыву. Мноства невялікіх выступаў унізе, якія ўтваралі падабенства лесвіцы і напалову выступалі з вады, вялі да валуноў пад скалой. Спуск апынуўся падступным; Дамблдор з-за хворай рукі рухаўся вельмі павольна. Камяні ў ніжняй частцы ўступа былі мокрымі і слізкімі. Гары адчуваў на шчоках салёныя з'едлівыя пырскі.

— Люмас, — сказаў Дамблдор, дабраўшыся да самага блізкага да абрыву каменя і апускаючыся на кукішкі. На цёмнай паверхні мора зазіхацелі тысячы залатых кропак; чорная скала за спіной Дамблдора таксама асвятлілася.

— Бачыш? — ціха спытаў Дамблдор, паднімаючы палачку ледзь вышэй. Гары заўважыў у скале расколіну, дзе бурліла чорная вада.

— Не баішся трохі змокнуць?

— Не, — адказаў Гары.

— Тады знімі Плашч-Нябачнік — ён зараз не патрэбен — і нырай.

З быстрынёй, нечаканай для гэтак немаладога чалавека, Дамблдор саслізнуў з валуна ў мора і бездакорным брасам паплыў да расколіны, якая зіхацела. Чарадзейную палачку, што свяцілася, ён трымаў у зубах. Гары зняў Плашч, саўгануў яго ў кішэнь і рушыў услед за Дамблдорам.

Вада была ледзяная; мокрая адзежа мяшала рухацца і цягнула ўніз. Глыбока і мерна дыхаючы — у ноздры біў востры пах солі і марскога багавіння, — Гары плыў на мігатлівы агеньчык, які прасоваўся ўнутр скалы, становячыся ўсё менш і менш.

Расколіна хутка ператварылася ў тунель, які падчас прыліву, відавочна, запаўняецца вадой. Шырынёй ён быў фута тры, не больш; сцены, пакрытыя сліззю, бліскацелі ад святла чарадзейнай палачкі, як сапраўды мокры гудрон. Трохі далей тунель паварочваў налева і сыходзіў глыбока ў скалу. Гары засяроджана плыў за Дамблдорам, то і справа дакранаючыся кончыкамі пальцаў грубіянскай паверхні каменя.

1 ... 168 169 170 171 172 173 174 175 176 ... 199
Перейти на страницу:
0
Сюжет
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Атмосфера
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Главный герой
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
0
Общее впечатление
  • 1
  • 2
  • 3
  • 4
  • 5
  • 6
  • 7
  • 8
  • 9
  • 10
Итоговая оценка: 0.0 из 10 (голосов: 0 / История оценок)