Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Нажаль, яго шчасце было нядоўгім: назаўтра прыйшлося трываць здзекаванні слізерынцаў і, яшчэ горш, гнеў грыфіндорцаў, абураных тым, што іх капітан па ўласнай дурасці пазбавіўся права ўдзельнічаць у фінальнай гульні сезону. Сам Гары, што бы ён ні казаў Герміёне, у суботу раніцай ён выразна разумеў адно: што аддаў бы ўвесь "Фелікс Феліцыс" свету, абы апынуцца на квідышным полі разам з Роном, Джынні і іншымі рабятамі. Было невыносна ўсведамляць, што ўсё надзенуць разеткі і капялюшы і, размахваючы сцягамі і шалікамі, жмурачыся на яркім сонцы, пайдуць на стадыён, а яму прыйдзецца спусціцца па каменных сходах у падзямелле — туды, дзе не чуваць ні падаленага шуму натоўпу, ні каментароў, ні радасных крыкаў, ні расчараваных стогнаў.
— А, Потэр, — сказаў Снэйп, калі Гары, пастукаўшы ў дзверы, увайшоў у маркотна знаёмы кабінет. Снэйп, хоць і выкладаў зараз некалькімі паверхамі вышэй, не адмовіўся ад свайго старога пакоя; тут, як заўсёды, гарэла бляклае святло, а па сценах стаялі ўсе тыя жа слоікі са слізкімі стварэннямі, заспіртаванымі ў рознакаляровых зеллях. На стале, відавочна, прызначаным для Гары, грувасціліся старыя, зацягнутыя павуціннем скрынкі, адным сваім выглядам якія абяцалі цяжкую, нудную і бессэнсоўную працу.
— Містэр Філч даўно жадаў, каб хто-небудзь разабраўся ў старых тэчках, — лісліва вымавіў Снэйп. — Тут сабраныя запісы аб парушальніках школьнай дысцыпліны і атрыманых імі пакараннях. Нам бы жадалася, каб ты зноўку перапісаў карткі выцвілыя і пацярпелыя ад мышэй, потым пасартаваў іх у алфавітным парадку і зноўку склаў у скрынкі. Без вядзьмарства.
— Ясна, прафесар, — адказаў Гары, паспрабаваўшы ўкласці ў апошняе слова як мага больш пагарды.
— А для пачатку, — з мсцівай усмешкай працадзіў Снэйп, — вазьмі скрынкі з тысяча дванаццатай па тысячы пяцьдзесят шостую. Тамака ты сустрэнеш знаёмыя імёны, гэта надасць цікавасць заданню. Вось, паглядзі…
Ён саўгануў руку ў адну з верхніх скрынак, хупавым рухам выняў адтуль картку і прачытаў: "Джэймс Потэр і Сірыўс Блэк. Затрыманыя за накладанне забароненага заклёну на Бяртрама Обры. Галава Обры разадзьмутая ўдвая супраць звычайнага. Падвойнае спагнанне". — Снэйп ухмыльнулся. — Прыемна: саміх даўно няма, а запісы аб вялікіх здзяйсненнях цэлыя…
У Гары звыкла закіпела ў грудзях. Ён прыкусіў язык, каб не адказваць, сел за стол і пацягнуў да сабе адну з скрынак.
Праца, як і меркаваў Гары, апынулася бескарыснай і сумнай, пры гэтым (чаго, мабыць, і дамагаўся Снэйп) яго сэрца рэгулярна пранізвала боль — калі ён наторкаўся на прозвішчы свайго бацькі і Сірыўсу. Звычайна яны трапляліся разам за розныя дробныя хуліганствы, часам з Рэмусам Люпінам або Пітарам Петцігру. Але, перапісваючы звесткі аб разнастайных злачынствах і пакараннях, ён не пераставаў думаць аб тым, што адбываецца на вуліцы… матч ужо павінен пачацца … Джынні гуляе за Лаўца супраць Чу…
Гары зноў і зноў паднімаў вочы да вялікага гадзіннніка, гучна цікаўшым на сцяне. Здавалася, ён ішоў ў два разы павольней, чым заўсёды; можа, Снэйп адмыслова зачараваў яго? Ці наўрад ён сядзіць тут усяго паўгадзіны… гадзіна… паўтары…
У палове першага ў Гары завуркатала ў жываце. Снэйп, які пасля выдачы задання не вымавіў ні слова, падняў вочы ў дзесяць хвілін другога.
— Мабыць, на сёння досыць, — халодна кінуў ён. — Адзначце, дзе спыніліся. Працягнеце у дзесяць раніцы ў наступную суботу.
— Так, сэр.
Гары саўгануў пагнутую картку ў першую скрынку, якая трапіла, і хутчэй выйшаў з кабінета — пакуль Снэйп не раздумаўся. Потым імкліва ўзляцеў па ўсходах, напружваючы слых і спрабуючы зразумець, што адбываецца на стадыёне. Цішыня… значыць, усё кончана…
Ён нерашуча патаптаўся перад Вялікай залай, дзе было досыць народа, а затым пабег уверх па мармуровых усходах усё-ткі і святкаваць перамогу, і перажываць паражэнне ў каманды было прынята ў агульнай гасцінай.
— Quid agis ? — нясмела спытаў ён у Поўнай Дамы, варожачы, што адбываецца ўнутры.
Тая з цалкам непранікальнай асобай адказала:
— Убачыш.
І адступіла ў бок.
З адтуліны за партрэтам лінуў пераможны роў. Гары толькі войкнуў, калі да яго накіраваўся цэлы струмень людзей; некалькі рук увалаклі яго ў пакой.