Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Так, — цвёрда адказаў Гары.
— Тады чаму, — запытаўся Снэйп, — на першай старонцы напісана "Руніл Уэзліб"?
Сэрца Гары прапусціла ўдар.
— Гэтая мая мянушка, — сказаў ён.
— Твая мянушка, — паўтарыў Снэйп.
— Так…. Так мяне завуць сябры.
— Я ведаю, што такая мянушка, — вымавіў Снэйп. Лядоўні чорныя вочы ўпіліся ў вочы Гары; той імкнуўся адвесці погляд. Блакуй свае думкі… блакуй свае думкі… але ён так і не навучыўся гэтаму як след…
— Ведаеш, што я думаю, Потэр? — вельмі ціха прагаварыў Снэйп. — Я думаю, што ты заўзяты ілгун і заслугоўваеш спагнання. Будзеш прыходзіць да мяне кожную суботу да самога канца семестра. Што скажаш, Потэр?
— Я… не згодзен, сэр, — адказаў Гары, па-ранейшаму не гледзячы на Снэйпа.
— Паглядзім, што ты скажаш пасля адпрацоўкі, — сказаў той. — У суботу ў дзесяць раніцы, Потэр. У мяне ў кабінеце.
— Але, сэр… — пралапатаў Гары, у адчай паднімаючы вочы. — Квідыш… апошняя гульня сезону…
— У дзесяць раніцы, — прашаптаў Снэйп з усмешкай, обнажыўшай жоўтыя зубы. — Няшчасны Грыфіндор… Баюся, сёлета яму свеціць чацвёртае месца…
І, не прамовіўшы больш ні слова, выкладчык выйшаў з туалета. Гары застаўся стаяць, тужліва гледзячы ў надтрэснутае люстэрка і мучачыся такой млоснасцю, якая, ён быў проста ўпэўнены, нават не снілася Рону.
— Не буду казаць: "я жа казала", — сказала Герміёна праз гадзіну у агульнай гасцінай.
— Слухай, адстань, — злосна кінуў Рон.
Гары не пайшоў на вячэру, начыста пазбавіўшыся апетыту. Ён толькі што скончыў распавядаць Рону, Герміёне і Джынні аб тым, што здарылася, хоць патрэбы ў гэтым не было. Навіна распаўсюдзілася па школе з узрушаючай хуткасцю — відавочна, Плакса Міртл паспела абляцець усе туалеты замка і ад душы напляткарыцца. Пэнсі Паркінсан наведала Малфоя ў лякарні і зараз паўсюль панасіла Гары, а Снэйп не прамінуў перадаць астатнім выкладчыкам усе падрабязнасці здарэння. Гары ўжо выклікалі з агульнай гасцінай у калідор, дзе ён на працягу пятнаццаці вельмі непрыемных хвілін выслухоўваў натацыі МакГонагал. Яна доўга тлумачыла, як яму павезла, што яго не выключылі, а напрыканцы абвясціла, што цалкам падтрымлівае рашэнне прафесара Снэйпа аб строгім спагнанні.
— Я жа казала, што з тваім Прынцам нешта не так, — усёткі не стрымалася Герміёна. — І, пагадзіся, апынулася права.
-Не, не пагаджуся, — упарта адказаў Гары.
Яму было моташна і без яе папрокаў; тое, што ён убачыў на тварах сваёй каманды, калі паведаміў, што не зможа гуляць у суботу, было самым горшым пакараннем. Ён і цяпер адчуваў на сабе погляд Джынні, але не жадаў сустракацца з ёй вачамі, асцерагаючыся прачытаць у іх гнеў або расчараванне. Пару хвілін назад ён сказаў ёй, што ў суботу яна будзе гуляць за Лаўца, а Дын часова зойме яе месца Паляўнічага. А калі Грффіндор выйграе, то ў весялосці пасля матчу Джынні і Дын могуць змірыцца… Гэтая думка ледзяным нажом пранізала сэрца Гары…
— Гары! — выклікнула Герміёна. — Як ты можаш абараняць свой падручнік, калі…
— Можа, годзе нудзіць пра падручнік? — адгыркнуўся Гары. — Прынц усяго толькі выпісаў аднекуль загавор! Ён не раіў яго ўжываць! Адкуль мы ведаем, можа, ён запісаў загавор, якое ўжылі супраць яго!
— Не веру сваім вушам, — вымавіла Герміёна. — Ты апраўдваеш…
— Сябе я зусім не апраўдваю! — паспяшаўся ўдакладніць Гары. — Я шкадую аб тым, што зрабіў, і не толькі з-за спагнання. Ты выдатна ведаеш, што я не стаў бы выкарыстаць падобны загавор нават супраць Малфоя, але Прынц тут не пры чым, ён жа не пісаў: "Абавязкова паспрабуйце, гэта клёва" — ён рабіў запісы для сябе, а не для кагосьці…
— Гэта значыць, ты жадаеш сказаць, — вымавіла Герміёна, — што мае намер вярнуць…
— Падручнік? Так, — з сілай сказаў Гары. — Без Прынца я бы не выйграў "Фелікс Феліцыс", не ведаў бы, як выратаваць Рона ад атручвання, і ніколі бы…
— Не набыў незаслужанай рэпутацыі лепшага майсты зеллеварэння, — агідным голасам дамовіла за яго Герміёна.
— Герміёна, можа, пакінеш яго ў супакоі? — умяшалася Джынні. Гары здзіўлена і ўдзячна падняў на яе вочы. — Як я разумею, Малфой збіраўся ўжыць недаравальны праклён; лепш цешся, што ў Гары знайшоўся годны адказ!
— Зразумела, я радая, што Гары не праклялі! — адказала відавочна ўражаная Герміёна, — але ў гэтай Сектумсемпры, Джынні, няма нічога годнага, паглядзі, куды яна яго завяла! І я яшчэ думаю, што, раз гэта так паўплывала на шанцы каманды…
— Толькі не рабі выгляд, нібы што-небудзь разумееш у квідышы, — скрывілась Джынні, — зганьбішся і нічога больш.
Гары і Рон здзіўлена глядзеліна дзяўчынак ва ўсі вочы : Герміёна і Джынні, якія заўсёды былі ў выдатных адносінах, сядзелі адна супраць адной, гнеўна перакрыжаваўшы рукі на грудзі і гледзячы ў розныя бакі. Рон спалохана паглядзеў на Гары, схапіў першую кнігу, якая трапіла ў рукі, і хутка за ёй схаваўся. А Гары, ведаючы, што нічым гэтага не заслужыў, раптам перапоўніўся небывалай радасцю, хоць больш за ўвесь вечар ніхто з іх не абмовіўся ні словам.