Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
Гары ўзяў у рукі мятую выразку і паглядзеў на малюнак, які рухаўся; Рон таксама з цікаўнасцю пацягнуўся да яго. З жоўклай ад часу фатаграфіі глядзела худасочная дзяўчына гадоў пятнаццаці, зусім не прыгажуня — панурая, з бледным выцягнутым тварам і густымі бровамі. Подпіс унізе абвяшчаў: "Эйлін Прынц, капітан каманды Хогвартса па гульні ў пабракушы.
— І што? — спытаў Гары, хутка прабегшы вачамі кароткую і сумную нататку пра школьнае спаборніцтва.
— Яе клікалі Эйлін Прынц. Прынц, Гары.
Яны паглядзелі адзін на другога, і Гары зразумеў, што мае ў выглядзе Герміёна. Ён засмяяўся.
— Ніколі!
— Што?
— Думаеш, яна — Прынц-Паўкроўка…? Кінь.
— А чаму не? Гары, у чараўніцкім свеце няма сапраўдных прынцаў! Значыць, гэтая альбо мянушка, выдуманы тытул, якім хтосьці вырашыў сябе ўзнагародзіць, альбо сучаснаснае імя, так? Не, ты паслухай! Можа, яе бацька быў чараўнік па прозвішчы Прынц, а маці — нечараўніца, вось і атрымліваецца, што яна напалову Прынц!
— Так, так, проста геніяльна…
— Не, праўда! Можа, яна ганарылася сваім прозвішчам!
— Слухай, Герміёна, я сапраўды ведаю: ён — не дзяўчынка. Проста ведаю і ўсё.
— Проста ты занізкага меркаванні аб дзяўчынках, — атрутна сказала Герміёна.
— Вядома, цэлых пяць гадоў маю зносіны з табой і лічу дзяўчынак дурненькімі, — абразіўся Гары. — Не, разумееш… то, як ён піша... Я упэўнены, што Прынц — хлопчык, я адчуваю! А твая Эйлін тут зусім не пры чым. І наогул, дзе ты яе адкапала?
— У бібліятэцы, — рушыў услед суцэль прадказальны адказ. — Там велізарная падборка старых нумароў "Штодзённага"… Добра, паспрабую даведацца пра яе пабольш.
— Ага, поспехаў, — раздражнёна пажадаў Гары.
— Дзякуй, — абыякава адказала Герміёна. — І перш за ўсё, — кінула яна ўжо ад партрэтнай дзюры, — я прагледжу архіўныя запісы аб узнагародах за поспехі ў зеллеварэнні!
Гары хмурна паглядзеў ёй услед, а затым вярнуўся да сузірання неба за акном, якое цямнела.
— Ніяк не можа прабачыць, што ты яе ў чымсьці абышоў, — прамармытаў Рон, зноў апускаючыся ў чытанне "Тысячы чарадзейных траў і грыбоў".
— Ты-ж, спадзяюся, не лічыш мяне прыдуркам за тое, што я жадаю вярнуць падручнік?
— Не, вядома! — з гарачнасцю выклікнуў Рон. — Ён геній, твой Прынц… калі бы не яго падказка пра безаар… — ён шматзначна шоргнуў пальцам па сваім горле, — я бы з табой зараз не размаўляў. У сэнсе, я не кажу, што заклён, які ты выкарыстаў супраць Малфоя, добры…
— Я таксама, — хутка ўставіў Гары.
— Але ён жа паправіўся, так? Як новенькі, без праблем.
— Так, — кіўнуў Гары; гэта было сапраўды так, але сумленне яго ўсё роўна мучыла. — Дзякуй Снэйпу…
— У суботу зноў пойдзеш адпрацоўваць? — спытаў Рон.
— Так, і ў наступную таксама, і потым, — уздыхнуў Гары. — А яшчэ ён намякае, што да канца года мне са ўсімі скрынкамі не разабрацца і прыйдзецца працягнуць у сёмым класе.
Цяпер адпрацоўкі яго асабліва злавалі, паколькі адымалі каштоўны час, які можна было б правесці з Джыні. Гары нярэдка здавалася, што Снэйп гэта выдатна разумее — з кожным разам ён затрымоўваў яго ўсё даўжэй і да таго ж адпускаў шматзначныя рэплікі: мо, выпускаеш добрае надвор'е і іншыя задавальненні.
Ад горкіх разважанняў Гары адцягнула з'яўленне Джымі Пікса з пергаментным скруткам у руках.
— Дзякуй, Джымі… О, гэта ж ад Дамблдора! — усхвалявана выклікнуў Гары, разгортваючы пасланне і прабягаючы яго вачамі. — Ён просіць як мага хутчэй прыйсці да яго ў кабінет!
Яны з Ронам утаропіліся адзін на аднаго.
— Чорт, — прашаптаў Рон. — Ты ж не думаеш… што ён знайшоў…?
— Пабягу пазнаю, — Гары ўскочыў з крэсла.
Ён выскачыў з агульнай гасцінай і паспешліва пабег па сёмым паверсе. Па дарозе ён не сустрэў нікога, акрамя Піўза, які ляцеў насустрач. Той млява, па звычцы, закідаў Гары мелам і з гучным хіхіканнем увярцеўся ад яго псуты. Як толькі Піўз схаваўся, на паверсе запанавала маўчанне; да адбоя заставалася пятнаццаць хвілін, амаль усё ўжо разышліся па агульных гасціных.
Раптам Гары пачуў крык і нейкі грукат. Ён замёр, прыслухваючыся.
— Ды як… ты… смееш… а-а-а-а-а-а!
Крык даносіўся з блізкага калідора. Гары кінуўся туды, трымаючы напагатове чарадзейную палачку, імкліва загарнуў за кут і ўбачыў прафесара Трэлані, якая ляжала на падлозе. Шаль загарнулася ёй на галаву; побач валяліся бутэлькі з херасам, адна з іх разбілася.
— Прафесар…
Гары хутка падышоў да настаўніцы, каб дапамагчы ёй падняцца. Некалькі нітак незлічоных зіготкіх караляў учапіліся за яе акуляры. Яна гучна ікнула, прыгладзіла валасы, узялася за працягнутую руку Гары і ўстала.