Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #6
- Год: 2009
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Прынц-Паўкроўка». Краткое содержание книги:
Але і на вайне жыццё працягваецца. Гары, Рон і Герміёна, як і ўсе шаснаццацігадовыя, вучацца, ходзяць на вечарынкі і ўлюбляюцца. Аднак небяспека ўсё бліжэй і бліжэй. Нягледзячы на ўсе намаганні Дамблдора па абароне школы, у Хогвартсу адбываюцца вельмі дзіўныя падзеі.
Вір памяці на гэты раз адкрые Гары самую вялікую таямніцу Цёмнага Лорда, і дзеля таго, каб перамагчы, Гары вымушаны ахвяраваць самым дарагім ... Які ж бок у гэтай вайне прыме загадкавы Прынц-Паўкроўка?
The long-awaited, eagerly anticipated, arguably over-hyped Harry Potter and the Half-Blood Prince has arrived, and the question on the minds of kids, adults, fans, and skeptics alike is, “Is it worth the hype?” The answer, luckily, is simple: yep. A magnificent spectacle more than worth the price of admission, Harry Potter and the Half-Blood Prince will blow you away. However, given that so much has gone into protecting the secrets of the book (including armored trucks and injunctions), don’t expect any spoilers in this review. It’s much more fun not knowing what’s coming—and in the case of Rowling’s delicious sixth book, you don’t want to know. Just sit tight, despite the earth-shattering revelations that will have your head in your hands as you hope the words will rearrange themselves into a different story. But take one warning to heart: do not open Harry Potter and the Half-Blood Prince until you have first found a secluded spot, safe from curious eyes, where you can tuck in for a good long read. Because once you start, you won’t stop until you reach the very last page.
A darker book than any in the series thus far with a level of sophistication belying its genre, Harry Potter and the Half-Blood Prince moves the series into murkier waters and marks the arrival of Rowling onto the adult literary scene. While she has long been praised for her cleverness and wit, the strength of Book 6 lies in her subtle development of key characters, as well as her carefully nuanced depiction of a community at war. In Harry Potter and the Half-Blood Prince, no one and nothing is safe, including preconceived notions of good and evil and of right and wrong. With each book in her increasingly remarkable series, fans have nervously watched J. K. Rowling raise the stakes; gone are the simple delights of butterbeer and enchanted candy, and days when the worst ailment could be cured by a bite of chocolate. A series that began as a colorful lark full of magic and discovery has become a dark and deadly war zone. But this should not come as a shock to loyal readers. Rowling readied fans with Harry Potter and the Goblet of Fire and Harry Potter and the Order of the Phoenix by killing off popular characters and engaging the young students in battle. Still, there is an unexpected bleakness from the start of Book 6 that casts a mean shadow over Quidditch games, silly flirtations, and mountains of homework. Ready or not, the tremendous ending of Harry Potter and the Half-Blood Prince will leave stunned fans wondering what great and terrible events await in Book 7 if this sinister darkness is meant to light the way.
— Мы перамаглі! — загарлапаніў Рон, выскокваючы з натоўпу і трасучы срэбным кубкам. — Перамаглі! Чатырыста пяцьдзесят — сто сорак! Мы перамаглі!
Тут раптам Гары ўбачыў Джынні, якая ляцела да яго з агністай рашучасцю ў вачах. Яна абхапіла яго рукамі.І Гары без ваганняў, без сумневаў, ніколькі не клапоцячыся аб тым, што на іх глядзіць пяцьдзесят чалавек, горача пацалаваў яе.
Мінула некалькі доўгіх імгненняў — а можа быць, паўгадзіны — або нават пару сонечных дзён — і яны адарваліся адзін ададнаго. У гасцінай было вельмі-вельмі ціха. Затым раздаліся асцярожныя свісткі і нервовае хіхіканне. Гары падняў вочы і, па-над галовой Джынні, убачыў Дына Томаса з раздушаным куфлем у руцэ і Рамільду Вейн, якой відавочна жадалася чым-небудзь у яго запусціць. Герміёна ззяла, але Гары шукаў вачамі Рона — і нарэшце знайшоў. Той па-ранейшаму трымаў над галавой кубак, але па яго твару можна было падумаць, што яго як след смальнулі дубцом па цемечку. Нейкую дзель секунды яны глядзелі адзін аднаму ў вочы, а потым Рон ледзь прыкметна матнуў галавой, нібы кажучы: "Ну, раз такое справа…"
Пачвара ў грудзях Гары пераможна зараўло. Ён усміхнуўся Джынні і моўчкі павёў рукой у бок партрэта: ім абодвум настойліва патрабавалася доўгі шпацыр вакол замка. Верагодна, яны нават абгавораць матч — калі на гэта застанецца час.
25. Падслуханая прадракальніца
Раман Гары і Джыні стаў прадметам жывой цікавасці шматлікіх — галоўным чынам, дзяўчынак, — затое сам Гары з прыемным здзіўленнем выявіў, што зрабіўся абсалютна неўспрымальны да слыхаў. Апынулася, што гэта нават прыемна — калі пра табе, для разнастайнасці, гутараць не з-за якой-небудзь цёмнай гісторыі, а таму, што ты шчаслівы як ніколі ў жыцці.
— Можна падумаць, ім больш не пра што казаць, — сказала Джыні. Яна сядзела на падлозе ў агульнай гасцінай, прывалячыся спіной да ног Гары, і чытала "Штодзённы Прарок". — Тры напады дзяментараў за тыдзень, а Рамільду Вейн цікавіць адно: ці праўда, што ў цябе на грудзі выкалаты гіпагрыф.
Рон з Герміёнай гучна разрагаталіся.
— І што ты адказала?
— Што не гіпагрыф, а венгерскі хвастарог, — Джыні гультаявата перавярнула старонку. — Як у сучаснага мачо.
— Дзякуй, — усміхнуўся Гары. — Ну, а ў Рона што?
— Карузлікавая Пухлянятка — я, вядома, не сказала, дзе.
Герміёна пакацілася са смеху, а Рон нахмурыўся.
— Глядзіце ў мяне, — ён строга пагразіў пальцам Гары і Джыні. — А то раздумаюся і забяру дазвол…
— Дазвол, — кпліва паўтарыла Джыні. — З якіх гэта часоў мне патрабуецца твой дазвол? І наогул, ты сказаў, што лепш ужо Гары, чым Дын або Майкл.
— Была справа, — неахвотна прызнаў Рон. — Але яшчэ да таго, як вы пачалі лізацца ў усіх навідавоку…
— Гнюсны крывадушнік! А самі з Лавандай? Ліпнулі адзін да аднаго, як пара вугроў, дзе толькі можна! — абурылася Джыні.
Урэшце, наступіў чэрвень, і цярпенню Рона не пагражалі занадта цяжкія выпрабаванні. Гары і Джыні праводзілі разам значна менш часу, чым раней: набліжаліся іспыты па С.А.Ч., і Джыні прыходзілася дапазна займацца. Як-то ўвечар, калі яна пайшла ў бібліятэку, Гары сядзеў каля акна ў агульнай гасцінай і нібы дарабляў дамашняе заданне па гербалогіі, а ў рэчаіснасці зноў перажываў адну асабліва шчаслівую гадзіну, які яны з Джыні замест абеду правялі на беразе возера. Раптам паміж ім і Ронам плюхнулася Герміёна, суровая і рашучая.
— Гары, мне трэба з табой пагаварыць.
— Пра што? — адразу насцярожыўся Гары. Не раней як учора яна лаяла яго за тое, што ён адцягвае Джыні ад падрыхтоўкі да іспытаў.
— Пра так званага Прынца-Паўкроўку.
— Ізноў дваццаць пяць, — праенчыў ён. — Забудзься ты пра гэта нарэшце!
Ён баяўся вяртацца ў Патрабавальны Пакой за падручнікам Прынца, і на зеллеварэнні ўжо не бліскаў (Слагхорн, якому вельмі падабалася Джыні, пакуль толькі жартаваў: мо, небарака, зусім страціў галаву ад кахання). Але Гары быў упэўнены, што Снэйп спіць і бачыць, як бы накласці лапы на падручнік, і вырашыў да лепшых часоў пакінуць кнігу там, дзе яна ёсць.
— Не забудуся, — цвёрда сказала Герміёна, — пакуль ты мяне не выслухаеш. Увогуле, так: я паспрабавала высветліць, хто мог у якасці хобі вынаходзіць чорныя заклёны…
— Ды не было ў яго такога хобі…
— У яго, у яго… а хто сказаў, што гэта менавіта ён?
— Ужо абмяркоўвалі, — незадаволена кінуў Гары. — Прынц, Герміёна, Прынц!
На шчоках Герміёны запалалі чырвоныя плямы.
— Менавіта! — выкрыкнула яна, дастала з кішэні вельмі старую газетную выразку і кінула на стол перад Гары. — Вось, паглядзі! На здымку!