Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Skrzywiła się odruchowo na myśl o szkoleniu — przebiegało zaskakująco sprawnie ale poza jakimiś pięcioma tysiącami jeńców z RMN i Marynarki Graysona, którzy przebywali na Hadesie nie dłużej niż pięć lat standardowych, reszta siedziała tu co najmniej dwa razy tyle. A większość dłużej, choć niewielu podobnie jak Benson pół wieku. Przypomnienie im tego, co niegdyś umieli, i nauczenie posługiwania się nowym sprzętem i nowymi taktykami wymagało czasu. Może z wyjątkiem Benson, która była przypadkiem wybitnym. Harriet Benson miała bowiem dar, może nie aż tak wielki jak Honor Harrington, ale na pewno zbliżony. I jej umiejętności wracały błyskawicznie. Natomiast o większości pozostałych nie sposób było tego powiedzieć.

Dlatego Metcalf miała nadzieję, że nie będą musieli zmierzyć się z okrętami Ludowej Marynarki. Nawet nie musiałyby być obsadzone przez najlepsze załogi, takie jakimi dowodził Lester Tourville na przykład. Wystarczyłyby zupełnie przeciętne, żeby doszło do tragedii…

Zmusiła się, by przestać snuć te pogodne rozważania. Jak na razie szło lepiej, niż się spodziewała, gdy rozpoczynali program szkolenia, i w ogóle znacznie lepiej, niż ośmielała się marzyć, lądując tu, więc może i przyszłość rysowała się bardziej optymistycznie, niż jej się wydawało.

Idealnym tego przykładem było choćby zdobycie Bacchante, który zjawił się tu z załogą równie nieświadomą niczego jak załoga Krashnarka, tyle że w innym celu. Warner Caslet przeprowadził go na orbitę, nie wzbudzając żadnych podejrzeń jego kapitana, tak samo jak miało to miejsce w przypadku towarzysza kapitana Pangborna. Jedynym problemem okazało się to, że okręt przybył tu po świeże warzywa i dla rozrywki załogi, więc trudno było posłać do niego parę promów z uzbrojoną grupą abordażową. Ponieważ okazało się to niemożliwe, Honor zastosowała proste rozwiązanie i towarzysz komandor Vestichov nagle odkrył, że jego okręt jest celem kilkunastu graserów znajdujących się w odległości średnio dwunastu tysięcy kilometrów. Gdy dotarło doń, że to nie awaria systemu kierowania ognia, poddał się wraz z okrętem tak szybko, jak tylko mógł.

W ten sposób lekki krążownik Bacchante został drugą jednostką Floty Elizjum, jak ją ochrzcił Ramirez. Honor z początku omal nie wysłała lekkiego krążownika do Sojuszu, ale w końcu uznała, że dwa okręty ćwiczące wspólnie znacznie przyspieszą szkolenie ludzi — i okazało się to prawdą.

Tyle że w tym konkretnym przypadku dzięki temu, że dysponowali dwoma okrętami, Metcalf niespodziewanie znalazła się w sytuacji, w której musiała podjąć decyzję, nie będąc na to przygotowana. Z jednej strony lepiej byłoby, aby treść odpowiedzi ustalił ktoś lepiej od niej zorientowany, z drugiej im dłużej kurier tkwił na orbicie, tym większe niosło to ze sobą ryzyko. A Simmons musiałby tu przylecieć, bo takich decyzji nie podejmuje się przez radio…