Trzej muszkieterowie

I d’Artagnan przeszedł na drugą stronę pokoju wraz z Portosem i Aramisem.

— Kolej na pana, milordzie! — rzekł Atos.

Baron wystąpił naprzód.

— Przed Bogiem i przed ludźmi oskarżam tę kobietę o zamordowanie księcia Buckinghama.

— Książę Buckingham zamordowany?! — zawołali jednocześnie wszyscy obecni.

— Tak — rzekł baron — zamordowany! Otrzymawszy od was list z ostrzeżeniem kazałem zatrzymać tę kobietę i oddałem ją pod straż wiernego sługi; uwiodła go, włożyła mu sztylet do ręki, kazała mu zabić księcia i być może w tej właśnie chwili Felton płaci głową za zbrodnię tej furii.

Dreszcz wstrząsnął sędziami na wiadomość o tych nie znanych jeszcze zbrodniach.

— To nie wszystko — mówił dalej lord Winter. — Mój brat, który cię uczynił spadkobierczynią, zmarł w ciągu trzech godzin na dziwną chorobę, która pozostawia sine plamy na całym ciele. Siostro, jak zmarł twój mąż?

— Potwór! — zawołali Portos i Aramis.

— Morderczyni Buckinghama, morderczyni Feltona, morderczyni mego brata, żądam, by wymierzono ci sprawiedliwość i oświadczam, że jeśli nie stanie się zadość moim żądaniom, sam ją wymierzę.

Za czym lord Winter przeszedł na stronę d’Artagnana, pozostawiając wolne miejsce następnemu oskarżycielowi.

Milady opuściła czoło na ręce i próbowała zebrać pomieszane myśli; uczuła śmiertelny zawrót głowy.

— Teraz kolej na mnie! — zawołał Atos drżąc, jak lew drży na widok węża. — Poślubiłem tę kobietę, kiedy była młodą dziewczyną, poślubiłem ją wbrew woli mej rodziny; ofiarowałem jej bogactwa, dałem jej swe nazwisko; pewnego dnia spostrzegłem, że ta kobieta jest napiętnowana: na ramieniu miała wypalony kwiat lilii.

— O — rzekła Milady wstając — znajdźcie mi trybunał, który wydał na mnie ten niegodny wyrok! Znajdźcie tego, który wyrok wykonał.

— Spokojnie — rzekł jakiś głos. — Ja na to odpowiem!

Wszystkie spojrzenia skierowały się na tego człowieka, którego słów oczekiwano z zaciekawieniem i obawą.

I mężczyzna w czerwonym płaszczu wystąpił naprzód.

— Co to za człowiek, co to za człowiek?! — zawołała Milady wstrząsana strachem; rozpuszczone włosy podniosły się jak żywe nad jej zsiniałą twarzą.

Wszyscy patrzyli na niego, ponieważ prócz Atosa nikt go tu nie znał. Zresztą i Atos spoglądał na mężczyznę w czerwonym płaszczu z równym zdumieniem jak inni, nie rozumiał bowiem, jakim sposobem może on być wmieszany w straszliwy dramat, który w tej chwili dobiegał końca.

Nieznajomy zbliżył się do Milady krokiem wolnym i uroczystym, tak że tylko stół ich dzielił i zdjął maskę.

Milady patrzyła przez jakiś czas ze wzrastającym przerażeniem na tę bladą twarz, obramowaną czarnymi włosami i faworytami, zimną i niewzruszoną; potem zawołała nagle, wstając i cofając się aż do ściany:

— O, nie, nie! Nie, nie! To piekielna zjawa! To nie on! Do mnie! Do mnie — krzyknęła ochrypłym głosem, odwracając się do ściany, jak gdyby chciała ją otworzyć rękami.

— Ale któż to jest? — zawołali świadkowie tej sceny.

— Zapytajcie tej kobiety — rzekł mężczyzna w czerwonym płaszczu. — Widzicie przecież, że mnie poznała.

— Kat z Lille[*], kat z Lille! — krzyknęła Milady oszalała ze strachu, wpijając się rękami w ścianę, by nie upaść.

Wszyscy się odsunęli i tylko mężczyzna w czerwonym płaszczu został sam pośrodku pokoju.

— O, łaski, łaski, przebaczenia! — wołała nędznica padając na kolana.

Nieznajomy poczekał, aż zapadnie cisza.

— Powiedziałem wam przecie, że mnie poznała — rzekł. — Tak, jestem katem miasta Lille, a oto moja historia:

— “Ta młoda kobieta była ongi młodą dziewczyną, równie piękną jak dzisiaj, zakonnicą w klasztorze benedyktynek w Templemar. Młody ksiądz o sercu czystym i wierzącym był kapłanem w tym klasztorze: postanowiła go uwieść i dokonała tego; uwiodłaby świętego.

Oboje złożyli śluby święte i nieodwracalne: ich związek nie mógł trwać długo i musiał doprowadzić ich do zguby. Wymogła na nim, że opuszczą tę prowincję, ale na to, by opuścić prowincję, by uciec razem, by przedostać się do innej części Francji, gdzie nieznani mogliby żyć w spokoju, trzeba było pieniędzy; ni jedno, ni drugie ich nie miało. Ksiądz ukradł poświęcane naczynia i sprzedał je, ale kiedy już mieli wyruszyć, pochwycono ich.

W osiem dni potem uwiodła syna strażnika i uciekła. Młody ksiądz został skazany na dziesięć lat kajdan i napiętnowanie. Byłem katem miasta Lille, jak powiada ta kobieta. Musiałem napiętnować winowajcę, a winowajcą, panowie, był mój brat.

Przysiągłem wówczas, że ta kobieta, która go zgubiła, która była więcej niż jego wspólniczką, skoro go popchnęła do zbrodni, poniesie przynajmniej karę wraz z nim. Domyśliłem się, gdzie się ukrywa, udałem się za nią, pochwyciłem i wypaliłem jej to samo piętno co memu bratu.