Trzej muszkieterowie

Rozdział XXXV

SĄD

Była to burzliwa i ciemna noc. Wielkie chmury przebiegały po niebie zasłaniając światło gwiazd; księżyc miał wzejść dopiero o północy.

Niekiedy w świetle błyskawicy przecinającej horyzont widać było pustą i białą drogę; potem światło gasło i wszystko znów pogrążało się w ciemności.

Co chwila Atos wołał d’Artagnana, wciąż jadącego na przedzie, i nakazywał mu wrócić do szeregu, ale zaraz potem d’Artagnan znów wysuwał się na czoło; myślał tylko o tym, by pędzić przed siebie.

W ciszy przejechali przez Festubert, gdzie pozostał ranny służący, potem przecięli las Richebourg[*]; gdy znaleźli się w Herlies[*], Planchet prowadzący grupę skręcił na lewo.

Lord Winter, Portos i Aramis próbowali kilkakrotnie nawiązać rozmowę z mężczyzną w czerwonym płaszczu; ale na każde pytanie kłaniał się tylko, nie dając odpowiedzi. Podróżni zrozumieli więc, że jest jakaś przyczyna, dla której nieznajomy milczy, i przestali zwracać się do niego.

Burza wciąż się wzmagała, błyskawice przecinały niebo jedna po drugiej, rozlegały się grzmoty, a wiatr, zwiastun huraganu, rozwiewał pióra i włosy jeźdźców.

Kawalkada jechała teraz cwałem.

Niedaleko za Fromelles zaczęła się ulewa, jeźdźcy owinęli się w płaszcze. Pozostały jeszcze trzy mile do przebycia, które przejechano pod potokami deszczu.

D’Artagnan zdjął kapelusz i nie włożył płaszcza: przyjemnie mu było, że woda spływa z płonącego czoła i chłodzi ciało wstrząsane gorączkowym dreszczem.

W chwili kiedy mała grupa minęła Goskal i skierowała się ku stacji pocztowej, człowiek ukryty pod drzewem i niewidoczny w ciemnościach wyszedł na środek drogi, kładąc palec na ustach.

Atos poznał Grimauda.

— Co się stało? — zawołał d’Artagnan. — Czyżby opuściła Armentières?

Grimaud skinął potakująco głową. D’Artagnan zazgrzytał zębami.

— Spokojnie, d’Artagnanie! — rzekł Atos. — Ja zająłem się wszystkim i moją jest rzeczą pytać Grimauda.

— Gdzie ona jest? — zapytał Atos.

Grimaud wyciągnął ręce w stronę Lys.

— Daleko stąd? — zapytał Atos.

Grimaud pokazał swemu panu zgięty palec wskazujący.

— Sama? — zapytał Atos.

Grimaud skinął głową, że tak.

— Panowie — rzekł Atos — jest sama, w odległości pół mili stąd w stronę rzeki.

— Dobrze — rzekł d’Artagnan. — Zaprowadź nas, Grimaud.

Grimaud ruszył naprzód, a za nim kawalkada.

Po przebyciu jakich pięciuset kroków znaleźli się nad strumykiem i przejechali go w bród.

W świetle błyskawicy ujrzeli wieś Enguinghem[*].

— To tu, Grimaud? — zapytał Atos.

Grimaud przecząco poruszył głową.

— Spokojnie! — rzekł Atos.

Jechali dalej.

Znowu zalśniła błyskawica; Grimaud wyciągnął rękę i w świetle niebieskawego ognistego węża ujrzeli mały samotny dom na brzegu rzeki, w odległości stu kroków od promu.

W oknie paliło się światło.

— Jesteśmy na miejscu — rzekł Atos.

W tej samej chwili człowiek leżący w rowie powstał. Był to Mousqueton; wskazał palcem oświetlone okno.

— Jest tutaj — rzekł.

— A Bazin? — zapytał Atos.

— Pilnowałem okna, on pilnował drzwi.

— Dobrze — rzekł Atos. — Jesteście wierni słudzy.

Atos zeskoczył z konia, rzucił uzdę Grimaudowi i podszedł do okna, dając znak towarzyszom, by zatrzymali się przy drzwiach.

Mały dom był otoczony żywopłotem, wysokim na dwie lub trzy stopy; Atos przeskoczył żywopłot, podszedł do okna: okiennic nie było, ale krótkie firanki zasłaniały szyby.

Wspiął się na występ kamienny, by zajrzeć do wnętrza ponad firankami. W świetle lampy ujrzał kobietę w ciemnym płaszczu siedzącą na stołku obok gasnącego ognia: łokcie wsparła na nędznym stole, głowę opuściła na ręce, białe jak z kości słoniowej.